๏ ขอแก้ไขเพิ่มเติมเกี่ยวกับคำว่า Danda ครับ ฯ หลังจากค้นเพิ่มเติม พบว่าตัวสะกดจริง ๆ คือ दण्ड ซึ่งถอดตัวอักษรได้ว่า "ทัณฑะ" (อ่านว่า "ทัน-ดะ") ฯ คำว่า "ทัณฑะ" นี้ แปลตามรากศัพท์ได้ว่า ท่อนไม้ ฯ เป็นคำเดียวกับคำว่า "ทัณฑ์" ที่แปลว่าการลงโทษ ฯ ฮินดูโบราณใช้เป็นหน่วยวัดความยาว ซึ่งพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถานระบุว่ายาวประมาณ ๒ ศอก ฯ ตรงนี้ก็สอดคล้องกับที่เคยได้ฟังชาวเนปาลเล่าให้ฟัง ว่านอกจากเป็นเครื่องหมายวรรคตอนแล้ว ยังเป็นหน่วยวัดโบราณอีกด้วย ๚

๏ ใช้เครื่องหมายวรรคตอนโบราณเพื่อเปรียบเทียบให้ดูนะครับ ว่าใช้แล้วจะเป็นอย่างไร ต่างจากมหัพภาคจุลภาคอย่างไร ฯ ส่วนจะใช้แบบไหน ยังไม่มีความเห็นตายตัวเหมือนกัน ฯ ตามที่ผมคิดเห็น เห็นว่าการเขียนปัจจุบัน แม้จะไม่ใช้เครื่องหมายวรรคตอน แต่ถ้าเขียนให้อ่านรู้เรื่องจริง ๆ ก็ต้องพยายามแบ่งประโยค ฯ ตรงไหนมีแนวโน้มกำกวมก็ต้องใช้สันธานแยกความออกจากกันเหมือนกัน ๚

๏ คุณธวัชชัยพูดถึง จิตร ภูมิศักดิ์ ทำให้ผมนึกถึงอีกเรื่องที่จิตรใช้ และอยากใช้ตาม คือการใช้ ฐ ฐาน และ ญ หญิง แบบไม่มีเชิงครับ ๚

๏ จบความคิดเห็น เท่านี้ ๚ะ