สวัสดี ครับ

     คงไม่ช้าเกินไปนะครับ ที่จะเสนอความเห็น และบทเรียนที่ได้จากการไปเยี่ยมชุมชนวัดดอน เมื่อวันที่ 24 พค.2552 ที่ผ่านมา สรุปข้อคิดที่ผมได้จากการดูงานครั้งนี้ หลักๆ คือ การพัฒนาใดๆ ทั้งสิ้น จะต้องยึดหลักปรัชญาที่สำคัญ คือ "การให้" งานจึงจะบรรลุความสำเร็จที่ตั้งไว้ได้  ดังบทเพลง พี่มีแต่ให้ ของยอดรัก สลักใจ อธิบายได้ตรงใจที่สุด   โดยขอนำบทเพลง มาให้อ่านเล็กน้อย (ยังเพิ่งหัดเขียนblog คราวหน้าจะศึกษาวิธีการ load เพลงมาลงให้ฟังนะครับ) ดังนี้

   พี่คนนี้ นั้นมีแต่ให้   เจ้าใช่ไหมไม่เคยให้พี่
อยากได้อะไร หาให้ทันที  ให้เจ้ามากอย่างนี้ ไม่ดีอีกหรือแม่คุณ
พี่คนนี้ นั้นมีแต่ให้  เจ้าไฉนเห็นพี่เป็นหุ่น เจ้าได้กำไร รู้ไหมใครขาดทุน ดอกเบี้ยความรักสิ้นสูญ ต้นทุนรักก็ไม่เห็น

ทำเหมือนพี่ไม่มีหัวใจ ใครนะใครที่ช้ำไม่เป็น ให้เจ้าหมดแล้วพี่ไม่แคล้วต้องลำเค็ญ  หรือเป็นกรรมของเราคอยเฝ้าราวี

*พี่วันนี้พี่ก็ยังให้ เจ้าวันไหนเจ้าจะให้พี่ ให้ความจริงใจ ให้ความรักพี่บ้างซี  ให้เจ้ามากอย่างนี้ ให้พี่ไม่ได้เชียวหรือ.......

ในทางตรงกันข้าม หากผู้คนมุ่งหวังแต่จะกอบโกย เงินทองผลประโยชน์เป็นหลัก  งานพัฒนาต่างๆ ยากที่ประสบผลสำเร็จ ดังบทเพลงของพุ่มพวง  ดวงจันทร์ ในบทเพลงที่ชื่อว่า "เงินนะมีไหม" นำมาให้อ่านสัก 1 บท ดังนี้

 เรารักกัน ชอบกันด้วยใจ
ของอะไร ก็ไม่ต้องเอา มาฝาก
ฉันรักตัว ไม่ได้รักของฝาก
หิ้วให้ลำบาก มาฝาก ทำไม
แต่ตอนนี้ ฉันเดือดร้อน
หาเงิน ผ่อนแขก ไม่ไหว
ฉันเดือดร้อน อีกตั้งนาน
ค่าเช่าบ้าน ก็ยังติดไว้
ฉันรักเธอ ไม่ได้หวังกอบโกย
โอ่ย โอย โอย โอ๊ย แต่เงินน่ะมีไหม

จบก่อนนะครับ 

ฉลอง - สิ่งแวดล้อม (จ๊าบ)