พี่ ศิริวรรณ  ครับ

ผมตั้งใจอ่านข้อเสนอแนะของพี่ศิริวรรณ ผมรู้สึกถึงพลังของความรักและเมตตาที่แฝงในถ้อยคำเหล่านั้นด้วยนะครับ ...ต้องขอบคุณมากครับที่ติดตามบันทึกผมเรื่อยมา ผมเองก็ใช้พลังมากพอสมควรครับ กับการเขียน ผมเชื่ออย่างหนึ่งว่า การถ่ายทอดประสบการณ์เป็นภาระหนึ่งในการรับผิดชอบต่อสังคม ในที่สุดความรู้ที่ผมมีก็ถูกนำไปคิดต่อ ในการขับเคลื่อนสังคมของเรา

เป็นความรู้สึกที่ดี และมีความสุขครับที่กัลยาณมิตรเอื้อนเอ่ย ทักทายพร้อมกับกำลังใจที่ดี

-------------------------------------

การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นทุกวี่วัน เราต้องยอมรับและดำรงอยู่ท่ามกลางความหลากหลายของความเปลี่ยนแปลงให้ได้ "ยอมรับ และ ปรับตัว"

ที่สำคัญที่สุดคือ ความรับผิดชอบกับตัวเราเองและโลกด้วย

ผมชอบมากคำว่า (ขออนุญาตยกข้อเสนอแนะพี่มากล่าวซ้ำอีกครั้งครับ)

"คิดมากไปก็งั้นแหละ ทำให้ดีที่สุดในหน้าที่ที่เรารับผิดชอบ (ดีที่สุดของใครก็ของคนนั้น)การแลกเปลี่ยนเรียนรู้จะช่วยให้ค้นพบสิ่งที่ดีที่สุด(กว่าเดิม)ได้"

ผมขอสังเคราะห์จาก ประโยคยาวๆด้านบนของพี่ศิริวรรณนะครับ สิ่งที่เราควรทำก็คือ

• ทำหน้าที่ให้ดีที่สุด ในฐานะที่เราเป็นมนุษย์ ผมเชื่อว่า ปัจเจกที่ดี ย่อมเป็นส่วนประกอบของสังคมที่ดีไปด้วย
• การแลกเปลี่ยนเรียนรู้ช่วยให้ค้นพบสิ่งที่ดีกว่าเดิม ...ตรงนี้ เป็นเป้าหมายของ KM ด้วยครับ Knowledge sharing ทำให้เกิดการไหลของความรู้ เกิดนวัตกรรมการเรียนรู้ใหม่ๆ เพื่อก้าวไปสู่สังคมอุดมปัญญา

ขอบคุณพี่ศิริวรรณมากครับ ผมได้รับความคิดเห็นที่มีประโยชน์และกำลังใจจากพี่เสมอๆ

ขอให้มีความสุขในการทำงานเช่นกันครับ