สวัสดีครับ อ. พันคำ

รู้สึกดีและต้องขอบคุณอาจารย์มากครับ ที่อาจารย์เข้ามาร่วมแลกเปลี่ยนเรียนรู้ในประเด็นนี้ เป็นประเด็นหนักหน่อยนะครับ "ว่าด้วยเรื่องชีวิต"   :)

บันทึกนี้ เป็นบทสนทนาที่เกิดขึ้นระหว่างผมกับพี่ชายท่านหนึ่งที่เป็นชนเผ่า และผมทราบดีว่า เขารู้สึกเป็นห่วงกับการเปลี่ยนแปลงของลีซู เช่นเดียวกับผมที่เคยคลุกคลีกับงานบนดอยมาช่วงหนึ่งของชีวิต

หากเรายอมรับการเปลี่ยนแปลง โดยอ้างว่า เป็นผลจากโลกาภิวัฒน์ และแก้ไขอะไรยาก ผมก็คิดว่าก็คงยากมากๆ เพราะเราไม่คิดจะรุกกับปัญหา โดยความจริงทุนเดิมของชนเผ่ามีมากครับ เราไม่ได้ใช้ทุนเหล่านั้นมาเป็นพลังในการแก้ไข รวมถึงการป้องกันปัญหาสังคมที่เกิดขึ้น  หรืออาจมีบบ้างแต่ก็กระท่อนกระเเท่นเต็มที

ตอนนี้ก็ถือว่าวิกฤติเศรษฐกิจลุกลาม ดูเหมือนว่าการให้ออกจากงานมีมากขึ้นช่วงหลังนะครับ แรงงานที่เคยเข้าไปอยู่ในเมืองหลวงก็กลับบ้านมากขึ้น

ปัญหาใหม่ก็คือ เเรงงานเหล่านี้ ไม่สามารถทำการเกษตรเหมือนเดิมอีกแล้ว เพราะไร้ทักษะในการทำการเกษตร การสร้างอาชีพทดแทนก็เป็นทางเลือกหนึ่ง

ผมเคยทำงานพัฒนาประเด็น "การท่องเที่ยวโดยชุมชน" หรือ เราใช้ชื่อว่า community based tourism :CBT. เราใช้การท่องเที่ยวเป็นเครื่องมือในการพัฒนาชุมชน เป็นอาชีพเสริม และ แปลงทรัพยากรให้เป็นมูลค่า มีหลายแห่งที่ประสบความสำเร็จ โดยเฉพาะชุมชนชนเผ่าที่มีอัตลักษณ์หลากหลาย มีประเพณีและวัฒนธรรมที่มีคุณค่า เป็นทั้งการยกระดับความรู้เดิม สร้างความรู้ใหม่ไปด้วย หาอ่านเพิ่มเติมจาก Blog ผมที่นี่ครับ การท่องเที่ยวโดยชุมชน (CBT.)

แนวทางการพัฒนาเพื่อให้ชุมชนพึ่งตนเองเหล่านี้ สอดคล้องตามที่อาจารย์นำเสนอมาครับ

ขอบคุณอาจารย์มากๆครับผม :)