ความเห็นล่าสุด


อ่านเรื่องนี้จบแล้วอดไม่ได้ที่จะร่วมแสดงความคิดเห็น

ปัญหาเรื่องการศึกษาของประเทศไทยมีมานานมาก ครั้งหนึ่งเคยมีโครงการ "การศึกษาไทยในยุคโลกาภิวัฒน์" สนับสนุนโดยธนาคารกสิกรไทย ต่อมาผู้ร่วมโครงการถูกเรียกว่า "เพื่อนร่วมทางปฏิรูปการศึกษาไทย" ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความคิดที่จะร่วมมือกันยกระดับคุณภาพการศึกษาของประเทศไทย แต่ล่วงเลยมาจนถึงป่านนี้การศึกษาของไทยก็ยังจมปลัก

ฉันเคยถามหลายคนว่าการเรียนในระบบการศึกษามีทั้งหมดกี่ปี ปีละกี่วัน วันละกี่ชั่วโมง แล้วบอกพวกเขาว่าถ้าเราฝากอนาคตของชาติไว้กับการศึกษาในระบบ(ยังไม่ต้องคิดถึงว่าระบบล้มเหลวหรือไม่)ก็ถือเป็นความโง่อย่างที่สุดเพราะการเรียนรู้เกิดขึ้นตลอดเวลา แต่ถ้าเราเข้าใจคำกล่าวที่ว่า "มองกว้าง คิดไกล ใฝ่รู้ และเรียนรู้ตลอดชีวิต โดยทุกคนเป็นครูทุกที่เป็นห้องเรียน" แล้วจัดการศึกษาเพื่อให้เด็กก้าวไปในแนวทางดังกล่าว ก็เชื่อว่าคุณภาพการศึกษาไทยคงจะดีกว่าที่เป็นอยู่ทุกวันนี้มาก

ตลอดชีวิตของฉันแทบไม่เคยได้ยินว่าโรงเรียนจะทำให้นักเรียนเข้าใจถึงเหตุผลที่พวกเขาต้องมาเรียน ทุกวันนี้การไปโรงเรียนมีเหตุผลแคบ ๆ เพื่อ "เรียนหนังสือ" และเราก็ยังปล่อยให้เป็นไปอยู่เช่นนั้น

จะมีประโยชน์อะไรถ้าการศึกษาเพียงแต่สร้างคนที่จะมาทำงานในหน้าที่ต่าง ๆ แลกกับค่าตอบแทน เพราะการที่สังคมจะอยู่กันอย่างสงบสุขได้นั้นต้องการอะไรมากกว่านั้นมากนัก

ทุกวันนี้การเรียนรู้จากนอกห้องเรียนป้อนและปลูกฝังความรู้สึกนึกคิดที่ไกลจากความเป็นมนุษย์ให้แก่ทุกคนในสังคมมากขึ้น ๆ โดยไม่มีใครจัดการอะไร จึงไม่แปลกที่คนไทยสมัยนี้จะไม่สามารถแยกแยะได้ว่าอะไรถูกอะไรผิด แค่คำว่า "เหตุผล" เราก็เอาไปปนกับคำว่าเหตุหรือเหตุจูงใจ สะอิดสะเอียนที่สุดเวลาที่ได้ยินใครบอกว่า "เราต่างมีเหตุผลของตัวเอง" โดยเหตุผลที่อ้างเป็นแค่เหตุหรือเหตุจูงใจเท่านั้น และทุกวันนี้ก็ยังมีการสร้างวาทะกรรมและมายาคติผิด ๆ เพื่อประโยชน์แฝงเร้นของผู้สร้างแล้วผู้คนในสังคมก็หยิบมาอ้างในยามที่จะฉกฉวยประโยชน์

ที่น่าสลดใจอย่างยิ่งเกี่ยวกับการศึกษาในระบบคือวิธีคิดที่ใช้ในการวัดผลการศึกษาที่ดูจะสะเปะสะปะไร้ทิศทางขนาดข้อสอบระดับปริญญาตรียังมีคำถามว่า "ใครเป็นผู้แต่งกามนิต-วาสิฏฐี" ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่อาจารย์ช่วยเขียนวิทยานิพนธ์ให้นักศึกษา

ที่พูดมาทั้งหมดไม่ได้คิดจะติเตียนใครแค่อยากจะบอกว่าถ้าเราไม่รู้ว่าเราอยู่ที่ไหนและจุดหมายของเราอยู่ที่ไหนเราก็คงกำหนดเส้นทางที่เหมาะสมไม่ได้หรอกนะ

เรียน อาจารย์ พจนา ทราบ

ไม่ได้เข้ามาเช็คความเคลื่อนไหวเสียนาน เพราะพอลงเรื่องนี้ไว้แล้วดูเหมือนจะไม่มีการตอบรับอยู่นานทีเดียว ก็เลยนึกว่าเรื่องแบบนี้จะไม่มีคนสนใจ ค่าที่มันไม่ตลกและไม่ใช่ปัญหาใกล้ตัวสำหรับสังคมที่อะไรไม่ถึงตัวก็ถือว่าไกลตัวกันทั้งนั้น

รับฟังคำบ่นของอาจารย์ด้วยความรู้สึกเห็นใจ เสียดายที่ทราบปัญหาช้าไปเลยไม่สามารถช่วยอะไรได้ แต่ถ้าอาจารย์หรือมิตรสหายมีปัญหาทำนองนี้อีกก็อยากจะรบกวนให้ลองติดต่อมาเผื่อว่าจะช่วยอะไรได้บ้าง

ด้วยความนับถือ

Early retired lawyer

-"อาจมีการกรีดลำต้นอย่าให้ลึกเกิน (กาบแรก) โดยกรีดยาวประมาณ 1 คืบ ลึกประมาณ 3-5 เซนติเมตร"

ช่วยอธิบายให้นิดนึงได้ไหมคะว่า กรีดในแนวไหน สูงต่ำช่วงไหนของลำต้นหรือสูงจากพื้นเท่าไร

-"ตัดยอด โดยตัดเป็นลักษณะเฉียง" ตัดออกไปมากไหมคะ

และถ้าปลูกนานแล้ว (ต้นใหญ่กว่าสามเดือน)ต้องกรีดไหม

ดิฉันเพิ่งหัดปลูกกล้วยค่ะ เลือกปลูกกล้วยเล็บมือนางเพราะชอบทานมากค่ะ แต่ไม่มีความรู้เรื่องเขาเลย ขนาดแฟนให้ตัดใบแห้งทิ้งยังบ่นว่าไม่เป็นธรรมชาติเลยเรื่องมากไปได้

ขอบคุณข้อมูลดี ๆ แบบนี้นะคะ

ทุกทุกถ้อยร้อยเรียงเพียงทอรุ้ง

โยงข้ามคุ้งโค้งฟ้ามาเสกฝัน

ทั้งที่ไกลแสนไกลเหมือนใกล้กัน

คำยืนยันว่าคิดถึงซ่านบึ้งทรวง

ขอโทษ น่าจะ ปรานี มากกว่า ปราณี หรือเปล่า?

ที่อยากเพิ่มจริง ๆ เพราะเจอมากับตัวเอง คือต้องรู้ใจโรคและแมลงศัตรูพืชด้วย ^^ เห็นด้วยมั้ยคะ

อีสานไม่มีกะเหรี่ยงแต่ป่าอีสานถูกทำลายมากกว่าภาคอื่น พวกที่ทำลายป่าอย่างแท้จริงคือพวกที่บุกรุกเข้าไปครอบครองแล้วปลูกเพียงพืชไร่ในฤดูฝนหลังจากนั้นก็ปล่อยให้หญ้าขึ้นรกพอปีถัดไปก็ทั้งใช้ไฟเผาและยาฆ่าหญ้าทำลายสิ่งแวดล้อมสาหัสยิ่งกว่าวิธีที่กะเหรี่ยงใช้ไม่รู้กี่สิบกี่ร้อยเท่า แต่ถ้าเจ้าหน้าที่รัฐไม่ละเลยหรือรู้เห็นเป็นใจป่าก็คงไม่ถูกทำลายมากขนาดนี้ ทุกวันนี้ฝนตกทีไรก็ต้องระวังน้ำท่วม ขนาดแถวบ้านเราที่แต่ไหนแต่ไรไม่เคยมีน้ำท่วมเหมือนอย่างปีนี้ก็กลับท่วม อยากเห็นการยึดคืนพื้นที่ป่าอย่างจริงจังและทั่วถึง ข้อสำคัญเอาตัวคนผิดทั้งคนบุกรุกและเจ้าหน้าที่ที่ละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบมาลงโทษด้วย

อยากให้มีคนบ่นมาก ๆ เผื่ออะไร ๆ จะดีขึ้นได้เนอะ ๆ

คลับคล้ายคลับคลาว่า ....บทอักษรล้วน ม ม้า น่าจะมีคำว่า มอง ต่อตรงวรรคท้ายด้วยหรือเปล่าหนอ?

ส่วนตรีเพชรประดับมีแบบเป็นกลอนด้วย เช่นบทนี้

เขาครวญถึงชีวาว่าว้าเหว่

คลอเสน่ห์เสียงซึงซึ่งซึ้งเศร้า

เพลงพ้อพ่อพอดีชีวิตเรา

ทุกคำเล่าเรื่องรายร่ายร้ายรุม

ความต้องการมีหลายระดับ ขึ้นอยู่กับพื้นฐานที่แตกต่าง

ยังไม่ต้องคำนึงว่าความต้องการนั้นเพื่อตนหรือเพื่อส่วนรวม

การหาเหตุหาผลก็ต่างกับการโทษโน่นโทษนี่

ต่างกันทั้งวิธีคิดและระดับความคิด

ประชาธิปไตยที่ดีต้องมีประชาชนที่มีคุณภาพเป็นฐานรองรับ

เพราะนักการเมืองที่ไม่ดีจะอยู่ไม่ได้เมื่อประชาชนที่มีคุณภาพไม่ลงคะแนนให้

แต่ในทางตรงกันข้าม ถ้าประชาชนส่วนใหญ่ยังพอใจที่จะเอาคะแนนเสียงแลกกับประโยชน์ส่วนตัว และคิดแค่ว่า “คนดี” คือคนที่คอยเอื้อประโยชน์ และพึ่งได้(โดยไม่คำนึงถึงความถูกต้อง) ระบบอุปถัมภ์และหัวคะแนนก็กลายเป็นช่องทางที่นักธุรกิจการเมืองใช้ก้าวไปสู่อำนาจแล้วถอนทุนบวกกำไรมหาศาลในภายหลัง

ที่ควรพัฒนาที่สุดจึงเป็นประชาชน

แต่คงยากมากตราบที่ “การศึกษา” และ “สื่อ” ยังเลือกแสวงหาผลกำไรที่เป็นเงินโดยไม่แยแสคุณภาพประชาชน และสังคมยกย่องคนรวยมากกว่าคนดี

ถ้ามองในแง่ที่ว่าละครสะท้อนสังคม การบอกว่าละครนั้นน้ำเน่าก็เท่ากับสรุปว่าสังคมเน่าไม่แพ้กัน

วันนี้ เราได้แต่บอกว่าความดีเริ่มต้นที่ตัวเราเอง แต่กี่คนที่หวั่นไหวกับคำพูดว่า “อุดมการณ์นั้นกินไม่ได้”

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี