ความเห็นล่าสุด


สวัสดีครับ พี่ คุณมะเดื่อ

ผมชื่นชอบและเห็นด้วยกับข้อคิดนี้ ครับ “งานครูเป็นงานต้องใช้สมอง ต้องใช้พลังกาย พลังใจ สติปัญญา เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ต้องมาเผชิญสถานการณ์ปัจจุบันแล้วยิ่งเพิ่มความเครียดให้เป็นทวีคูณ”

ขอเป็นอีกหนึ่งแรงใจนะครับ และเชื่อว่าความเป็นครูยังหลากล้นอยู่่ในหัวใจของพี่ฯ ครับ

ครับ อาจารย์ Wasawat Deemarn

ตอนนี้นับถอยหลังอายุราชการแล้ว แต่ก็อยากออกนอกระบบไวๆ 5555 จะได้มีประสบการณ์ใหม่พอได้เล่าให้ลูกหลานฟังว่าจากการเป็นข้าราชการสู่การเป็นพนักงานต้องปรับตัวอย่างไรบ้าง และมีข้อดี ข้อด้อยที่ต้องเรียนรู้และอยู่ร่วมเช่นใด -

คิดถึงนะครับ สู้ๆ ครับ

ครับ ศศิวิมล คำหอม

เรื่องเอกสาร ดูจะเป็นเรื่องที่ “น่าเบื่อ” มากสำหรับ “นักกิจกรรม” ยิ่งในเรื่องระบบระเบียบว่าด้วยเรื่องการเงินและพัสดุ มันจุกจิกมาก แต่ก็เชื่อว่าเราเริ่มเข้าใจ และมองเห็นภาพที่ว่านั้น เชื่อเถอะภายภาคหน้า สิ่งเหล่านี้จะเป็นประโยชน์ต่อเรา โดยเฉพาะเมื่อจบออกไปทำงานในองค์กร หรือหน่วยงานใดๆ สิ่งเหล่านี้ย่อมได้ใช้

หรือแม้แต่ที่บอกสอนก็คือ เอกสารเหล่านี้ จะช่วยให้ผู้ประกอบการคืนภาษีให้กับสังคมไปในตัวนั่นแหละ

และขอบใจมากๆ ครับที่บอกว่า จะนำความรู้และประสบการณ์จากครั้งนี้ไป “สอนน้อง” เหมือน “สอนงานสร้างทีม” ในชมรม ซึ่งสำคัญมาก ขอให้ใส่ใจต่อการสอนงานนะครับ มันไม่ยากเกินกว่าที่เราจะเรียนรู้และทำได้ครับ

ครับ ชิตพล เสนาหนอก

การเรียนรู้จากความผิดพลาด จะทำให้เราเติบโตได้เร็วขึ้น นั่นคือความจริงของชีวิต มันคือความจริงทั้งในแง่การเรียน การทำกิจกรรมและการใช้ชีวิตนั่นเองครับ

เช่นเดียวกับการได้เรียนรู้ที่จะอก้ปัญหาเฉพาะหน้าก็สำคัญเอามากๆ ตรงนี้คือการเรียนรู้ที่จะปรับตัวให้อยู่รอดอย่างมีตัวตนและคุณค่าที่เราจะนำไปใช้ในอนาคต โดยเฉพาะอนาคตที่หมายถึงโลกความจริงที่เราจบออกไปทำงาน -

ให้กำลังใจนะครับ

ครับ Nattapong Butin

ยอมรับหัวใจของเรามากเลยครับ แม้จะเป็นมือใหม่แต่ก็ “เปิดใจ” เรียนรู้ในสถานการณ์ต่างๆ และมีความพยายามที่จะทำแต่ละอย่างให้สุดกำลังคิดกำลังกายของเราเอง นี่คือคุณสมบัติอันสำคัญของการเป็นนักกิจกรรม หรือ นักเรียนรู้

ฝากด้วยนะครับ ระบบการสื่อสารกันภายในองค์กร หรือแม้แต่การมอบหมายภารกิจกายในองค์กรเป็นเรื่องสำคัญมาก เพราะจะช่วยให้แต่ละคนสามารถได้รับโอกาสในการเรียนรู้ผ่านการลงมือทำด้วยตนเองและร่วมลงมือทำร่วมกันอย่างเป็นทีม

ส่วนการสื่อสารและทำงานกับชุมชนก็สำคัญไม่แพ้กัน ซึ่งเข้าใจว่าผ่านมาจนถึงตอนนี้แล้ว เราและเพื่อนๆ น่าจะมองเห็นภาพ และเกิดองค์ความรู้ หรือแม้แต่ทักษะว่าด้วยการสื่อสารที่ว่านี้บ้างแล้วกระมังครับ

ใช่ครับพี่แก้ว ผมเห็นด้วยอย่างยิ่งตามที่พี่กล่าว ครับ “ทำเท่าที่ทำได้”

นั่นคือสิ่งที่ผมมอง จึงพยายามช่วยหนุนเสริมให้กิจกรรมดำเนินไปได้เท่าที่จะพอเป็นไปได้ นิสิตได้เรียนรู้ ฝึกฝนทักษะต่างๆ โดยเฉพาะการทำงานให้สัมพันธ์กับสถานการณ์ สำคัญคือ ชุมชนก็ได้ประโยชน์ ครับ

ขอบพระคุณครับ

อัดแน่นด้วยรายละเอียดที่มีค่า ประหนึ่งจดหมายเหตุชีวิตของคนในยุคนี้ได้สบายเลยครับ

สวัสดีครับ อาจารย์ เพชรน้ำหนึ่ง

โดยส่วนตัวผมเชื่อมั่นเสมอว่า แท้จริงแล้ว จิตอาสา คือความง่ายงาม แต่แฝงด้วยพลังอันยิ่งใหญ่ อันหมายถึงเปลี่ยนแปลงตัวเรา คนข้ากายและสังคมได้อย่างเหลือเชื่อ เพียงแต่บางเรื่อง หรือหลายครั้งล้มเหลวเพราะระบบและกลไกที่ไม่สอดรับกับความจริงของสถานการณ์ หรือบางทีติดกับดักโต้โผใหญ่ก็บ่อยเช่นกันครับ

“ความรู้จากห้องเรียน” ไม่สำคัญเท่า “การลงมาสัมผัสด้วยตนเองที่โรงเรียน”

เป็นจริงตามนั้นครับ และเช่นเดียวกัน ผมก็เชื่อว่า “ไม่มีที่ใดปราศจากความรู้และการเรียนรู้ เว้นเสียแต่เราไม่เปิดใจที่จะเรียนรู้”

ขอบพระคุณครับ

สวัสดีครับ อาจารย์ Wasawat Deemarn

ทั้งสองเล่ม กำลังผลิตซ้ำอีกครั้ง สนใจอุดหนุนนักเขียนได้นะครับ 555

รู้สึกเช่นนั้นจริงๆ ครับ คุณ ตะวัน (อาจารย์นอด)

ที่เขียนเช่นนั้น เพราะตระหนักเสมอมาว่า เราต่างมีอดีตและเติบโตมาจากอดีต การทบทวนอดีตอย่างมีสติ ย่อมทำให้ชีวิตเราได้ค้นพบชุดความรู้ที่จะทำให้วันนี้และพรุ่งนี้ของชีวิตมีพลัง ครับ

สวัสดีครับ อ.วัส Wasawat Deemarn

ขอบคุณคำชมอันเป็นปนะหนึ่งน้ำทิพย์ชะโลมใจกลางฤดูอันร้อนแล้งนะครับ 5555 ถึงกระนั้นก็ยังยืนยันว่าตัวเองเป็นนักอ่านมือใหม่ เป็น “นักอ่านเอาความ” แบบงูๆ ปลาๆ ครับ

สำคัญคือ สุขใจที่ได้อ่านครับ หากแต่ช่วงนี้ สารภาพว่าไม่สงบนิ่งพอที่จะอ่านหนังสือจบเล่มจริงๆ ครับ

สวัสดีครับ อ.วัส

ผมเหมือนไม้ชราใกล้ฝั่ง นับวันสุ่มเสี่ยงผุพังหักโค่นครับ จะไปเริ่มต้นอะไรใหม่ๆ ในที่ใหม่ๆ คงลำบากน่าดูครับ

คิดถึง ‘เชียงใหม่’ นะครับ

ชีวิตหลังเรียนจบออกจากรั้วมหาวิทยาลัย คือความจริงที่เราปฏิเสธไม่ได้ การเรียนรู้ในรั้วมหาวิทยาลัย จะเป็นภูมิต้านทานที่ดีครับ

ไม่ต้องเป็นผู้นำ…⁣แต่สามารถดึงความสามารถ…⁣ของคนในทีมมาใช้…⁣ให้เกิดประโยชน์สูงสุดได้เสมอ

”””

บารมี - ผู้นำในฝัน ผู้นำประเภทนี้ นั่งในใจทีมงานครับ

ความร่วมมือ

ครับ - นี่คือปัจจัยความสำเร็จที่เป็นรูปธรรมมากๆ ครับ

อาหาร คือปัจจัยที่นำพาไปสู่ความมั่นคงของชีวิตโดยแท้ครับ

ดิน น้ำ ป่า - บ่เกิดของอาหาร แม้วันนี้จะมีเทคโนโลยีมาแปรรูป หรือผลิตอาหารหลากรูปก็เถอะ แต่อาหารที่แท้ในวิถีมนุษย์ คือ ความสัมพันธ์ที่แอบอิงอยู่กับธรรมชาติ และยิ่งเป็นมิติภูมิปัญญาท้องถิ่น ยิ่งน่าสนใจมากๆ

ชื่นชม ครับ

สวัสดีครับ อาจารย์ เพชรน้ำหนึ่ง

กลับมาอ่านทีไร เห็นภาพชีวิตที่เต็มไปด้วยชีวิตอย่างอิ่มใจ โดยเฉพาะการเรียนรู้ของเด็กๆ ในพื้นที่ที่มีคุณภาพ -

ให้กำลังใจ ครับ สู้ๆ ครับ

เหมือนเดิมครับ อาจารย์วัส Wasawat Deemarn

ที่ไม่สบาย ก็เพราะ อยากไปเชียงใหม่แล้วยังไม่ได้ไปนี่แหละครับ 5555

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี