ความเห็นล่าสุด


ขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ

ผมเองในระยะที่เริ่มเขียนบันทึก ท่านอาจารย์บีแมน ก็เป็นหนึ่งในผู้หนุนเสริมกำลังใจและความรู้แก่ผม ครับ

สรรพสิ่งเปลี่ยนผ่านตามครรลองของตัวเอง-

ผมเองก็เชื่อเช่นนั้นครับ

ความทุกข์ไม่มีวันหยุด…

ความรัก ก็เช่นกัน ครับ

ครับ อ.ขจิต ฝอยทอง

จวบจนวันนี้ ผมก็ยังเชื่อมั่นในการเรียนรู้ผ่านการลงมือทำ และการสอนงานสร้างทีม ซึ่งต้องอาศัยแนวคิดการมีส่วนร่วม หรือการเป็นเจ้าของ

แต่ทุกวันนี้ โควิดมาเยือน กระบวนการเรียนรู้ต่างๆ ต้องปรับเปลี่ยนขนานใหญ่เลยครับ

สวัสดีครับ อ.บุษยมา

เห็นด้วยครับกับวาทกรรม “เหนือสำนึก-และจิตใต้สำนึก” ซึ่งไม่ง่ายเลยครับ แต่ก็ยังไม่ท้อ ครับ ลองดูอีกสักปี ถ้าไม่ไหว ก็ปล่อยมือตามกาลเวลา ครับ

Active learning & video clips

กรอบแนวคิดและวิธีการ หรือกระบวนการนี้ คือการเรียนรู้ที่ทรงพลังเสมอครับ ไม่ตกยุค ช่วยให้ผู้เกี่ยวข้องได้กำหนดอะไรๆ ที่เกี่ยวกับการเรียนรู้ด้วยตนเองไปในตัว

ชื่นชมครับ

ฤดูกาล - ฤดูชีวิตได้แต่บอกตัวเองว่า เตรียมตัวเข้า “หน้าแล้ง” ครับ

คิดถึงท่านมากครับ ได้ยินข่าวแล้วเศร้าใจ

ยุคแรกเริ่มของการเขียน Blog ผมเองก็ได้ท่านเป็นกัลยาณมิตรหนุนเสริมให้กำลังใจ ….

สวัสดีครับ พี่แก้ว..อุบล จ๋วงพานิช

ในวันที่ผมตัดสินใจที่จะเขียนเรื่องเล่าเชิงชีวประวัติของศิษย์เก่าที่เป็นอดีตผู้นำนิสิต หรือที่เคย “ทำกิจกรรม” ในมหาวิทยาลัย

ผมไม่ลังเลยครับที่จะเขียนถึง “นายกต้อม”

อันที่จริงปี 2555-2556 ระยะเวลา 2 ปีนั้น เจ้าตัวและทีมงานมีกิจกรรมหลายอย่างที่ผมไม่ได้เขียนถึง เช่น การปฏิรูปการรับน้องคณะในแบบการ “ละ ละ เลิกการว๊าก” หรือแม้แต่การพยายามทำกิจกรรมเชิงเครือข่ายวิชาชีพกับมหาวิทยาลัยต่างๆ

รวมถึง การเปิดพื้นที่ให้ศิษย์เก่าได้มีส่วนร่วมกับกิจกรรมของคณะ -

เห็นด้วยอย่างยิ่งครับ

อ่านแล้ว ก็ย้ำคิดว่า “คิด พูด บนพื้นฐานของ สติ”

ขอบพระคุณครับ

อดทนหน่อยนะ ใกล้จะหมดแล้ว อีกประเดี๋ยวเดียวก็เรียบร้อย

….

เป็นถ้อยคำที่ครบถ้วนทั้งศาสตร์และศิลป์ เลยครับ

คนฟัง คนรับสาร หรือแม้แต่สรรพสิ่งที่รับสารก็พลอยเพลิดเพลิน มองบวก และสู้สุดชีวิตครับ 555

โลกไม่เงียบเหงา เพราะมีผู้คนและเรื่องราวให้ศึกษาเรียนรู้-

ขอบพระคุณครับ

อ่านแล้ว ผมมองเห็น แก่นธรรมแห่งอริยสัจ 4 ในบันทึกนี้อย่างชัดเจน เลยทีเดียว ครับ

เป็นความสุข ที่ฉายชัดของความเป็นชีวิต อย่างที่สุดครับ

ขอบพระคุณครับอาจารย์ขจิต

ตอน BAR ก็อธิบายกับนิสิตว่าคืออะไร สำคัญอย่างไร และมันช่วยให้นิสิตได้ทบทวน หรือมีสติกับการเรียนรู้อย่างไร

รวมถึง การนำข้อมูลนี้มาแชร์กับวิทยากร หรือแม้แต่ส่งค่อไปยังผู้บริหารมหาวิทยาลัย สำหรับผมแล้ว ยืนยันว่าผมให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มากครับ

สวัสดีครับ อาจารย์ ดร ขจิต

ผมกำลังคิดว่าจะรวบรวมข้อเขียนจากตรงนี้ภายใต้แนวคิด “เพราะมหาวิทยาลัยเป็นส่วนกนึ่งของชุมชน” อยู่เหมือนกันครับ

ไม่รู้จะไหวไหม ครับ 5555

เหมือนติดตามดูการงอกงามของแมกไม้ที่เราลงมือเพาะปลูกมาด้วยหัวใจของเราเอง — กระมังครับ

เราต้องก้าวเดินต่อครับ ด้วยปัญญาของเรา

”””

ขอบคุณถ้อยคำแห่งปัญญาและพลังชีวิต ครับ

ครับ อิทธิพล มินทระ

กิจกรรมครั้งนี้ คือการเพิ่มพื้นที่สีเขียวอย่างไม่ต้องสงสัย แต่การจะเป็นป่าได้ก็มาจากการปลุกต้นไม้ก่อนนี่แหละ ซึ่งก็ดีใจที่นิสิตยังเข้าออกวัดแห่งนี้มากกว่าหนึ่งครั้ง ทั้งในแง่ของการไปทำบุญ หรือการไปติดตามผลของการปลูกต้นไม้ ตอกย้ำว่า ไม่ใช่แค่ปลูกแต่ก็ยังตามไปดูแล -

ซึ่งในภาวะโควิดเช่นนี้ คงยากที่จะเดินทางข้มจังหวัดไปจัดกิจกรรมเหมือนในอดีต ดังนั้นพื้นที่สีเขียวแห่งนี้ จึงน่าจะเป็นทางเลือกอีกหนึ่งพื้นที่ของการเรียนรู้ในมิติต่างๆ ครับ

ครับ Areeya Baokham

อ่านแล้วก็ดีใจ สุขใจไปด้วยที่นิสิตได้เรียนรู้เรื่องการจัดกิจกรรมภายใต้ข้อจำกัดของสังคมที่กำลังถูกคุกคามจากโควิด-19

ดีใจที่กิจกรรมเล็กๆ ง่ายๆ (ง่ายงาม) ทำให้นิสิตได้รู้จักมักคุ้นกับเพื่อนๆ มากขึ้น ซึ่งถ้าไม่จัดกิจกรรมนี้ อันหมายถึงยกเลิกกิจกรรมไปเลย กระบวนการเรียนรู้การทำงานอย่างเป็นทีมก็คงไม่เกิดขึ้น เพราะแผนงานในรอบ 4 เดือนที่ผ่านมาทางชมรมฯ ไม่ได้จัดกิจกรรมใดๆ ส่งผลให้ขาดความรู้และประสบการณ์ไปบ้างเป็นธรรมดา

และดีใจมากครับที่เราเข้าใจเจตนารมณ์ที่ออกแบบไว้ให้เรียนรู้มากกว่ากิจกรรมหลัก ซึ่งนั่นก็คือการได้เรียนรู้ “วิถีบุญ” ที่ว่าด้วยการ “ตักบาตร” และ”กินข้าวก้นบาตร” หรือแม้แต่การได้รู้จักชื่อพันธุ์ไม้ ซึ่งมีทั้งที่จำไม่ได้ และไม่รู้จักมาก่อน -

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี