ความเห็นล่าสุด


+ สวัสดีค่ะท่านพี่ยาว....

+ ฮะแฮ่ม...ไม่ได้เจอกันน้านนาน....คิดถึงจังหู้...

+ ครูอ๋อย...แอมแปร์แอนด์เดอะแก็งค์เองค่ะ...

+ เดี๋ยวท่านพี่จะงงเอา...บันทึกนี้ของโรงเรียนที่ย้ายมาค่ะ...

+ แบบว่าตั้งแต่ย้ายมา...ครูที่นี่ทำงานเยอะมากค่ะ...บางทีวันเสาร์ยังต้องไป ร.ร.เลยค่ะ...เลยไม่มีอารมณ์สุนทรีย์มาเล่นบล็อก...ว่าไปตั้งแต่ย้ายมา...ยังหาเวลาพักแบบสบาย ๆ ยังไม่เจอเลยค่ะ...(อิ อิ...ขอบ่นหน่อยค่ะ)

+ มาเยี่ยมชมมันหนีหมู  ด้วยคนค่ะ...ไม่เคยเห็นค่ะ

+ พี่ยาว...แล้วเมื่อไหร่ถึงจะตัดมากินได้ละค่ะ...เนื้อจะเป็นยังไง...เหมือนน้ำเต้า(ฝักทอง)ไหม...วันไหนที่พี่ได้ลิ้มชิมรสอย่าลืมมานำเสนอนะค่ะ...

+ อิ อิ...ช่วงนี้พื้นที่ท่านพี่ดูเหมือนจะ...สีแดงดีเดือดขึ้นอีกนะค่ะ...

+ ด้วยความคิดถึงที่ซู้ดดดดด.....

+ สวัสดีค่ะ...

+ มาชมดอกไม้ริมทางด้วยคนค่ะ...

+ ตอนสมัยเวลานั่งรถไป - กลับ ปัตตานี...จะมีดอกแบบว่านี้มากค่ะ...

+ ก็เลยนั่งถามกันว่า...แบบไหนดอกอินทนิล...แบบไหนดอกแบกละนี่...

+ สนุกดีค่ะ...แน่นอนค่ะ...ดอกนี้  คือ  ตะแบกค่ะ...

+ สวัสดีค่ะ...

+ มาร่วมยินดีกัยเจ้า "นาย" ด้วยคนค่ะ...

+ การหยิบยื่นโอกาส...สำคัญมากค่ะ...โดยเฉพาะกับเด็ก ๆ ...

+ น่ารักและประทับใจทั้งครูและเด็กค่ะ...

+ มีความสุขและสนุกกับวันเสาร์นะค่ะ

+ สวัสดีค่ะ...

+ พวกเราชาวควนเสม็ด...คิดเห็นเช่นเดียวกับครูนกค่ะ...

   " วันไหน ๆ ไม่สำคัญเท่ากับวันนี้"

+ ขอให้ครูนก...มีความสุขและสนุกกับวันเสาร์นะค่ะ

+ สวัสดีค่ะน้องหนูพอลล่า...

+ อ่านแล้วคิดทบทวน...มีหลายครั้งค่ะที่เป็นดั่งว่า...

+ คือรู้ตัวว่างานที่ทำไปไม่ใช่งานที่ดีที่สุด...และสามารถทำให้ได้ดีกว่านี้อีก...แต่แปลกค่ะพองานใหม่เข้ามาก็เป็นอย่างเดิมอีก...

+ ได้ข้อคิด  และมุมมองที่ดีมากค่ะ...

+ ขอบคุณมากค่ะ

+ สวัสดีค่ะท่านพี่ & ท่านป้า...เขี้ยว...ของผองเราแก็งค์แอมแปร์...

+ เห็นหน้าตาก็รู้ว่าสบายดี...ใช่ม่าย...คิดถึงจังหู้

+ หน้าบานกันทั้งพี่...ทั้งน้องเลยนะค่ะ...โดยเฉพาะ...นายน้องเอ๊ะ...บานม้ากมาก...อิ อิ  กร๊ากๆ

+ จำได้ตอนนัดเจอพี่เขี้ยว...เมื่อครั้งกระโน้น...โอ้โห..ตื่นเต้นระคนดีใจกันทั้งแก็งค์...

+ เวลาเล่นมือตบ...แอมแปร์มักถามว่า..." แม่อ๋อย...มือตบแบบนี้แต่เป็นสีชมพู...ป้าเขี้ยวจะมีไหมแม่...แม่...โทร.หาป้าเขี้ยวกันไหม...ถามดูว่าป้าเขี้ยวมีไหม..."

+ ว้าว...กรี้ดดดดดด...นี่แหละค่ะแอมแปร์ของป้า....

+ สวัสดีค่ะ...พี่ & ป้าดาว...ของแม่อ๋อยและแอมแปร์...

+ สบายดีนะค่ะ...แอมแปร์บ่นคิดถึงป้าดาวทุกครั้งที่หยิบหนังสือที่ป้าดาวให้มาอ่านค่ะ

+ อ่านแล้ว...ว้าว...ความคิดเยี่ยงนี้ช่างดีแท้หนอ...หากจังหวัดอื่นมีโครงการดี ๆ แบบนี้บ้างก็ดีมากเลยนะค่ะ....เพราะ

                           "ที่สำคัญมีคนรุ่นใหม่ต่อสร้างการเปลี่ยนแปลงเมือง"

+ ทั้งนี้แหละทั้งนั้นก็เพื่อ....เถลิงประเทศ   ชาติไทยทวี   มีชัยชโย.

+ อิ อิ...ออเดี๋ยวก่อนค่ะ...เผื่องง..."ที่นี่บ้านควนเสม็ด"...คือภาระงานใหม่ที่อ๋อยได้รับมอบหมาย...ว่างๆ ไปเยี่ยมชมเด็ก ๆ นะค่ะ...

+ คิดถึงจังเลยค่ะ....

+ สวัสดีค่ะท่านพี่ยาว...

+ แม่อ๋อยและน้องแอมแปร์คิดถึงลุงยาวเสมอ ๆ ค่ะ...

+ ห่างหายกันไปนาน...เพราะว่าโดนรังควานจนต้องย้ายถิ่นฐาน...กลับมาพักกายพักใจแถบ อ.สะเดาค่ะ....

+ แบบว่าลูก(แอมแปร์)ยังเล็กนัก...จะสู้อยู่ต่อไปก็..................

+ เห็นและอ่านการสนทนาของพี่ยาว...เข้าถึง...เข้าใจ....เขาว่ากันว่าอยากรู้จักแนบชิดกับชุมชนที่ไหน...ก็ต้องแบบนี้ค่ะ...เป็นปลื้มในตัวพี่เรา

+ ออ..."ที่นี่ควนเสม็ด"...เป็นภาระงานใหม่ของอ๋อยที่ได้รับมอบหมาย...ท่านพี่อย่าลืมไปเยี่ยมชมเด็กนะค่ะ

+ ด้วยความคิดถึงค่ะ...

+ ออ..เกือบลืมค่ะบัง...

+ พ่อสัมฝาก...ส่งความคิดถึง...มายังบังด้วยค่ะ

+ และแอบกระซิบว่า...ครับคล้ายครับคราว่าเห็นรูปบังอยู่ในหนังสือของกองทุนเพล้งหลาด้วยค่ะ...

+ ท่าน อ.จรูญ หยูทอง กรุณาส่งหนังสือของกองทุนดั่งกล่าวมาให้ค่ะ

+ สวัสดีค่ะบัง...

+ อ่านแล้วสัมผัสได้ว่า...บังเล่าแบบมีความสุข...

+ อ่านคำกลอนลำนำของเพื่อนบังแล้วหวลคิดถึงเพลงนี้จังค่ะ

   " ป่าเอ่ย  เลเอ่ย  หมดแล้วละหนอ

     ด้ามขวานแดนทองหมอง...เศร้าพิลาส"

+ มาอิ่มเอิบกับบังด้วยคนค่ะ

+ สวัสดีค่ะอาจารย์...

+ ดิฉันเป็นคุณครูที่ ร.ร.บ้านควนเสม็ด  อ.สะเดา  จ.สงขลา  ค่ะ

+ ตอนนี้โรงเรียนเป็นโรงเรียนแกนนำจัดการเรียนร่วมค่ะ...

+ เด็กแอลลดี คือ เด็กปกติที่มีสติปัญญาปกติ...แต่บกพร่องด้านการอ่าน   หรือ การเขียน  หรือการคำนวณ 

+ หนูคิดว่า...หากครูไม่เท่าทัน...เป็นการสร้างความทุกข์ให้แก่เด็กโดยที่ครูไม่ตั้งใจนะค่ะ...

+ จริง ๆ ในบริบทสังคมตอนนี้เด็กที่เป็นทั้งแอลดีจริงและแอลดีเทียมเยอะมากค่ะ...และค่อนข้างยากในการแยกแยะ...

+ แบบว่า...เอ...เด็กคนนี้น่าจะเป็นแอลดี...อ่านไม่ได้   เขียนไม่ได้...แต่ปัญญาปกติ...แต่เมื่อเราแยกไปเรียน  ไปฝึกทักษะการอ่าน  การเขียนต่างหาก  ไม่รวมกับเพื่อนในห้อง...ทำไปทำมาจะเก่งกว่าเด็กปกติทั่วไป...และมีความสุขในการเรียนกับเพื่อนในห้องมากขึ้นกว่าแต่ก่อน...

+ หนูคิดว่าถ้าครูประจำชั้นทุกคน...เข้าใจคำว่า"เด็กแอลดี" อย่างแท้จริง...เด็กแอลดีจริงและแอลดีเทียมคงมีความสุขในการเรียนมากขึ้น...ลดถูกทำร้ายด้านความรู้สึกโดยความไม่ตั้งใจของครูได้มากที่เดียวค่ะ...

+ ว่าง ๆ เชิญอาจารย์ไปเยี่ยมชมเด็ก "ที่นี่...บ้านควนเสม็ด" บ้างนะค่ะ

+ สวัสดีจ๊ะ...หนูพอลล่า...

+ อ่านแล้วช่วยย้ำจิตสำนึกได้มากค่ะว่า"เราต้องทำหน้าที่ตัวเองให้ดี...ให้เต็มที่...เพื่อตอบแทนคุณแผ่นดิน"...ค่ะ

+ กินข้าวแล้วยัง...อีกครั้งกับคำถามนี่...เป็นห่วงอีหลี...

+ อิ อิ...

+ P  น้องหนูปู...มาไวกว่าใจคิดค่ะ....

+ ขอบคุณมากค่ะ...ที่เข้ามาเยี่ยมชมกิจกรรมของเด็ก ๆ

+ อย่าพูดเสียงดังไปค่ะ "อะไรก็...แม่เหม็ด"...แบบว่าอะไรพันนี้  คือ พี่อ๋อยตัวจริงค่ะ

     "เป็นการเรียนรู้ที่ถึงลูกถึงคนมากเลยค่ะ"

+ เพื่อได้รู้ถึงที่มาที่ไปของถิ่นเกิด...และก่อเกิดความภูมิใจ...และรักถิ่นฐานบ้านเองค่ะ...

+ คิดถึงเสมอค่ะ

+ P ขอบคุณมากค่ะครูพี่แจ๋ว...ที่มาเยี่ยมชมกิจกรรมของเด็ก ๆ

+ จริงอย่างพี่ครูว่าค่ะ...แม้ว่าจะเหน็ดเหนื่อยกันแค่ไหน...เด็กก็สนุกและมีความมานะบากบั่นกันไปจนถึงยอดควนแม่เหม็ดกันทุกคนค่ะ....

+ สีหน้า  และแววตาของเด็ก ๆ แสดงออกและบ่งบอกถึงความสุข   สนุก  และภูมิใจอย่างชัดเจนค่ะ

+ เป็นไงบ้างค่ะ...หน้าตาของต้นเสม็ด...จริง ๆ มี  2 แบบค่ะ   คือ  เสม็ดขาว  และเสม็ดแดง(เสม็ดชุน)

+ สำหรับเสม็ดขาวจะขึ้นในที่ราบ  ที่นา  ที่พรุ   ส่วนเสม็ดแดงจะขึ้นในที่ราบ เนินเขา  ควน  ภูเขา...นี่คือข้อแตกต่างระหว่างเสม็ดขาว  และเสม็ดแดงค่ะ

+ อืม...มีความสุขใจมากค่ะที่ได้ร่วมอนุโมทนาบุญใหญ่ในครั้งนี้ด้วยคนค่ะ....

 

+ สัวสดีค่ะน้องปู  และพี่ปู  ของแอมแปร์....

+ ก่อนอื่น...ขอขอบคุณมากค่ะสำหรับความคิดถึงและหวังดีที่ส่งมาถึงเสมอ ๆ ...

+ อ่านทวนไป  2  ซ้ำ...ยังไงไม่ทราบได้...ชอบบทนี้จังค่ะ...คลับคลายว่าเคยรู้สึกเช่นนี้ค่ะ

 อุทิศแด่นักเดินทางทุกนาม
ขอให้ไฟฝันอย่าพลันมอดไหม้
......................................................
แหงนมองฟ้าความเหงารุมเร้าหนัก
เมฆทายทักถามมาว่าอยู่ไหน
อยู่โดดเดี่ยวเปลี่ยวร้างกลางแห่งใด
เพียงหนังสือกอดไว้ในอกเรา

+ ด้วยความคิดถึงค่ะ

+ สวัสดีค่ะพี่ & ป้าคนดอกไม้สีม่วง...ของแม่อ๋อยและแอมแปร์....

+ สบายดีไหมค่ะ...คิดถึงเสมอ ๆ นะค่ะ...

"ถ้าเราล้มเหลว จงอย่าไปโทษอุปสรรค แต่จงไปโทษ ความพยายามที่น้อยเกินไป

ของเราดีกว่า"

+ คิดได้ทุกทีค่ะ...อิ อิ...แต่ความพยายามก็ยังคงเดิมค่ะ...สงสัยต้องหาอะไรมาสุ่มไฟในตัวให้ลุกโชนใหม่นะค่ะ....

+ ด้วยความคิดถึงค่ะ...ออ..."ที่นี่...บ้านควนเสม็ด"  เป็นภาระงานใหม่ที่อ๋อยได้รับมอบหมายค่ะ...ว่าง ๆ อย่าลืมไปส่งกำลังใจให้เด็กนะค่ะ...

+ สวัสดีค่ะพี่ & ป้าครูแจ๋ว....ของแม่อ๋อยและแอมแปร์...

+ อะไรนะดลบันดาลให้...มาทันเวลาได้ร่วมอนุโมทนาบุญด้วย...

+ อ่านแล้วสุขใจค่ะ...ยิ่งเห็นภาพคุณพี่..(อุ๊บ)...คุณยายสไบเขียวแล้วมุมปากแย้มฉีกออกเลยค่ะ...

+ นี่...ยังนั่งอมยิ้มดูรูปคุณยายอย่างละเลียดอยู่เลยค่ะ...ดูแล้วมีความสุขค่ะ...

+ ร่วมอนุโมทนาบุญด้วยนะค่ะ...

+ ในมุมมองของอ๋อย...ที่การเรียนของอังกฤษเป็นแบบนั้นเพราะเป็นการสอนที่เริ่มจากรากเหง้าพื้นฐานจริง ๆ ...การสอนแบบที่อังกฤษทำส่งผลให้เด็กเกิดการต่อยอดและมีจินตนาการไปยังเรื่อง อื่น ๆ มากมายที่เดียวค่ะ...

+ ประทับใจกับความคิดนี้นะค่ะ "เรื่องเข้าค่ายลูกเสือครับ  มองว่าการก่อไฟเตาถ่านหุงข้าวเป็นเรื่องล้าสมัย" ในความเป็นจริงถ้าเราจัดการเรียนการสอนลูกเสือให้สมบูรณ์สร้างวินัยเชิงบวกให้กับเด็กได้มากที่เดียวค่ะ...ดังนั้นหากใครคิดว่า  การลูกเสือ  การก่อไฟด้วยเต่าถ่านล้าสมัย...คนคิดน่าจะล้าสมัย  หรือไม่ก็ลืมรากเหง้าวัฒนธรรมไทยไปหมดแล้วนะค่ะ....

+ ไม่ใช่ว่าเราจะต่อต้านสิ่งใหม่...แต่เราต้องเท่าทันกับสิ่งใหม่และปรับใช้ให้เหมาะสมกับรากเหง้า  ประเพณีของเรานะค่ะ...

+ มุมมองของอ๋อย...คิดว่าผู้ปกครอง   พ่อ  แม่   ครู  ชนชั้นผู้นำทุกภาคส่วนต้องตระหนักถึงเรื่องนี้ให้มากนะค่ะ...ไม่งั้น  " เราจะร้องเพลงชาติไทยให้ใครฟัง"

 

+ สวัสดีค่ะ...มาชื่นชมยินดีกับการทำความดีที่เรียบง่ายแต่ยิ่งใหญ่ในความรู้สึกค่ะ...

+ อ่านซ้ำอีกรอบค่ะ...ทำให้ใจกระหวัดถึงเพลงท่อนหนึ่งที่ว่า

   " ร่วมแรงร่วมใจเบิกฟ้าวันใหม่ศรัทธาเสรี

    แสงแห่งระวีเชิดชีวีสูงค่าท้าทายอธรรม"

+ มาส่งกำลังใจและชื่นชมทุกความดีที่ร่วมแรงร่วมใจกันทำนะค่ะ

+ สวัสดีค่ะคุณสิริ...

+ อ่านไป...ก็พลอยอมยิ้มไปด้วยค่ะ...

+ เห็นด้วยอย่างยิ่งกับความคิดนี้ค่ะ...

  "ถ้าเราเห็นคุณค่าของตัวเอง เราจะเห็นคุณค่าของคนอื่น ๆ คนเราทุกคนมีค่าไม่เหมือนกันแตกต่างกันไป มีดีทุกคน อาจมีไม่เหมือนกัน"

+ มีเรื่องเล่าแลกเปลี่ยนเพื่อยืนยันความคิดดังกล่าวใหม่ ๆ สด ๆค่ะ...วันครู  16 ม.ค. 53...แอมแปร์และแม่อ๋อยช่วยกันฉีกกระดาษเป็นชิ้นเล็ก ๆ มาแปะติดเป็นรูปหัวใจเป็นการ์ดมอบให้คุณครูรอหานิง(ครูประจำชั้นของแอมแปร์)...พร้อมด้วยน้ำผลไม้...เพื่อระลึกถึงความเป็นครูของท่าน...

+ ก่อนเข้านอนแอมแปร์เล่าให้ฟังว่า...ครูนิงรับของที่แอมแปร์ยื่นให้แล้วมือสั่น...พร้อมเขินอาย...และมีน้ำตาออกด้วยนะแม่...

+ อ๋อยเลยบอกกับแอมแปร์ว่า...เพราะครูปลื้มใจที่ลูกคิดดี...ทำดี...ไงค่ะ...

+ นึกแล้วยังอมยิ้มได้นะค่ะ...ว่าแล้วแอมแปร์ก็พูดขึ้นว่า..."แอมแปร์มีความสุขจังเลยแม่"...พูดจบแอมแปร์ก็อมยิ้มหลับตาพริ้ม...แล้วหลับเลยค่ะ

+ คุณสิริ...จำแอมแปร์กะแม่อ๋อยได้ไหมค่ะ...เราเคยเจอกันแล้วค่ะ...

+ สวัสดีค่ะ...พี่ครูคิม

+ อ๋อยมักสอนให้แอมแปร์ไหว้ทักทายคนอื่น ๆ....แต่...ลืมสอนให้ไหว้พ่อและแม่ค่ะ...

+ เพิ่งรู้สึกได้เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา...เอ...ทำไมแอมแปร์ไหว้หวัดดีใครต่อใครมากมาย...แต่แอมแปร์ไม่ค่อยหวัดดีเรา  คือ  พ่อสัมและแม่อ๋อย...แหงะ...

+ จึงต้องปรับกลยุทธ์ใหม่ค่ะ...

+ ที่โรงเรียน...เวลาไหว้พระสวดมนต์ตอนเช้า...เด็ก ๆ หลายคนพนมมือไม่สวย...รู้สึกว่ามีแต่อ๋อยคอยจำจี้จ้ำไช...แต่เพียงผู้เดียว...ทั้งนี้เพราะ...อ๋อยถูกแม่และพ่อท่านที่วัดประจำโรงเรียนสมัยประถม...อบรมสั่งสอนมาอย่างนั้น...เลยติดเป็นนิสัย...ว่าเวลาพนมมือนิ้วชิดติดกันและทำมือตูม ๆ เหมือนดอกบัว...

+ บันทึกนี้ดีจังค่ะ...ทำให้เราได้ระลึกว่าสิ่งเหล่านี้สำคัญ...และบ่งบอกถึงความเป็นไทยแท้ที่สวยงามค่ะ

+ สวัสดีค่ะ อาจารย์ และ  คุณลุงยูมิ...

+ ไม่ได้ทักทายกันนาน...อาจารย์และเจ้าสุดหล่อทั้งสองสบายดีนะค่ะ...

   ภาพนี้เป็นเหตุค่ะ...แอมแปร์ไม่เชื่อว่าเป็นไข่เต่าค่ะ...แอมแปร์บอกว่าไข่ใหญ่ ๆ แบบนี้เป็นไข่ไดโนเสาร์ค่ะ....เอิ๊ก ๆ ...อธิบายยังไงก็ไม่ค่อยจะยอมเชื่อค่ะ...

+ ขอให้อาจารย์มีความสุข...สนุกกับทริปนี้นะค่ะ

+ P ขอบคุณมากค่ะท่านคุณตาประจักษ์....ที่มาเยี่ยมชมกิจกรรมของเด็ก ๆ นะค่ะ...

  • ได้เรียนรู้จากของจริง ทำให้เกิดความรักท้องถิ่น
  • มีความสุข สนุก ได้พบสิ่งที่เป็นธรรมชาติ
  • +  เป็นเรื่องจริงมากค่ะ...เด็กบางคนเป็นลมเพราะเส้นทางลาดชัน...แต่ด้วยใจอยากรู้...ว่าควนแม่เหม็ด...ที่มาของชื่อหมู่บ้าน...มีหน้าตาเป็นอย่างไร...ก็กัดฟันสู้บากบั่นไปจนถึงยอดควนแม่เหม็ดจนได้ค่ะ...

    + ขอบคุณมากค่ะ...

    + P  สวัสดีค่ะบัง...ปราชญ์ชาวบ้านตัวจริงเสียงจริง...

    + ขอบคุณมากค่ะที่มาเยี่ยมชม  และเติมเต็ม  ความคิด  ให้กับเด็ก ๆ นะค่ะ...

    + เหม็ดขาวเหม็ดนาเหม็ดพรุ กำลังเหม็ดพันธ์ เกาะหมากเกาะนางคำ นำรถพ่วงเข้าไปตัดออกมาขายวันหลายสิบรถ....เคยอ่านจากวารสารเช่นกันค่ะรู้สึกที่สตูลนะค่ะ...ที่ตัดป่าเหม็ด ป่าโกงกางมาเผาถ่านขาย...รายได้ดี...กว่าชาวบ้านและเจ้าหน้าที่รัฐตื่นตัว  ว่าสิ่งที่ทำส่งผลกระทบมากมาย...ป่าดังกล่าวก็หายไปเป็นอ่าว ๆ เลยค่ะ

    + คุณสมบัติของไม้เหม็ดแต่ก่อนเอามาคลุกมันยาง ห่อใบพ้อมัดย่านนาง ทำเป็นไต้...อันนี้ความรู้ใหม่ค่ะ...จะนำไปแลกเปลี่ยนเรียนรู้กับชาวควนเหม็ดอีกที่นะค่ะว่าที่นี่ทำแบบนี้หรือไม่ค่ะ

    + คุณสมบัติของเนื้อไม้ มีคุณสมบัติเป็นเชื้อไฟอย่าดีแม้ยังสด คนเดินป่าเห็นคุณค่าเรียกว่าก่อไฟกลางฝนติดครับ...ใช่ค่ะ...จำได้ว่าท่าน ผอ. ได้ให้ความรู้กับเด็ก ๆ ไปด้วยว่าไม้เหม็ดเป็นไม้ที่นำมาทำเชื้อไฟได้ดีค่ะ

    + ขอบคุณท่านผู้เฒ่าอีกครั้งนะค่ะ

    พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
    ขอแนะนำ ClassStart
    ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
    ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี