ความเห็นล่าสุด


แสดงว่ามีลูกเมื่ออายุ ๒๐

ครูมีลูกเมื่ออายุ ๔๐

.....

ความสามารถต่างกันครึ่งต่อครึ่ง

ที่สำคัญ เก่งมากที่เลี้ยงลูกด้วยความรัก ทั้ง ๓ คน

น่าชื่นชม

หวังว่า คงเป็นพ่อที่มีหัวใจอบอุ่น

พร้อมรักและอภัย

เปิดทางออกที่มีความหวังให้ลูกเสมอ

ลูกชาย FB..C

เรียน ปวช 1

ลูกสาวเรา เรียน อนุบาล 3

.....

แพ้คลื่นลูกใหม่จริง ๆ

นักวอลเลย์เก่าครับ

ภาพเมื่อ 20 ปีที่ผ่านมา

นำมาให้ดูกันครับ เผื่อใครจะระลึกความหลังได้

ตอบ FC ครับ

คุณครูนี่ความจริงแล้วไม่มีคำว่าปิดเทอมนะครับ

ยังมีงานรับสมัครนักเรียน

งานจัดการเรียนการสอน

งานจัดตารางสอน

งานวางแผนกลยุทธ์ ฯลฯ

   ปิดเทอมเป็นเรื่องของเด็กนักเรียนครับ

เรียน FBC

ครู เป็นวิชาชีพชั้นสูง ไม่ได้เรียกว่าอาชีพครู

ขฯนี้ใช้คำว่าวิชาชีพครู เทียบเท่า แพทย์ ผู้พิพากษา ตุลาการ

ดังนั้น เมื่อเป็นวิชาชีพชั้นสูง สิ่งที่ตามมาคือ

เงินวิทยฐานะ ซึ่งเงินวิทยฐานะนั้น เมื่อถึงตำแหน่ง ค.ศ.๒

ก็เริ่มมีเงินวิทยฐานะ ซึ่ง ค.ศ. ๒ รับอยู่นอกจากเงินเดือน

อีก ๓,๕๐๐ บาท

ส่วนวิทยฐานะ ค.ศ. ๓ นั้น จะได้รับ ๑๑,๒๐๐ บาท นอกจากเงินเดือน

....... FBC จะเห็นว่า เงินส่วนเพิ่มของ ค.ศ. ๓ นั้น มากมายสำหรับคุณครูผู้มีภาระทางสังคมเพียงไร

นอกเหนือจากนั้น โอกาสและฐานะทางสังคมก็ยังสูงขึ้นด้วยอีกหลายประการ

ส่วน ค.ศ. ๔ ได้รับเพิ่มเกือบ ๒๐,๐๐๐ บาท ไม่ต้องไปคิดถึง ค.ศ. ๕

.......

ดังนั้น มีครูส่วนหนึ่ง ซึ่งมองเห็นผลตอบแทนดังกล่าวแล้ว

ก็จ้างบุคคลอื่นทำวิทยฐานะให้ ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าเศร้าใจอย่างยิ่ง

แต่หลายคนก็ยังภาคภูมิใจ ที่ได้ทำเช่นนั้น

(ไม่อยากอธิบายเพิ่มเติมว่าทำไม)

.........

วันหลังมีเวลา เราจะมาคุยกันอีก

ด้วยรัก

เนื่องในวันครู

กระผมในนามครูคนหนึ่ง รู้สึกซื้งใจเป็นอย่างยิ่ง

ที่นักเรียนผู้ที่เคยได้รับการสั่งสอน

ประพฤติตนเป็นคนดีของชาติ

ขอให้ศิษย์ทุกคน จงมีความสุขตลอดไป

จาก อภิเชษฐ ปรางสุวรรณ

ครูเก่า ถ.พ. ปี ๒๕๓๑ - ๒๕๓๘

ครูจรวยพร ครับ

ครูหมวดภาษาอังกฤษ ตีปิงปองเก่งมาก

ซื้อไม้ปิงปองให้ทีมใหม่ทั้งหมด

จากไม้ราคา ๔๐ เปลี่ยนไปเป็น ๒๑๐ บาท

หรูมาก

......

ขอบคุณครับที่ยังจำได้

ครูไพรินทร์ รับหน้าที่เป็นโค้ชบาสฯ

ส่วนครูจรัญ โค๊ชวอลเลย์

.....

ท่านรองศักดา เล่นกีฬาหรือเปล่าครับสมัยนั้น

เด็กวิทย์เอาแต่เรียน

เด็ก ถ.พ. สมัยนั้นเก่งกีฬา ศิลป ดนตรี

จริงด้วยสิครับ ตอนไปอยู่ ถ.พ. ใหม่ ๆ งงกับภาษาพอสมควร

เช่น ครูขา หนูไปนำแน ก็ตอบว่า เชิญนำไปเลย

แต่ที่เห็นนักเรียนเดินตามหลังทุกที

......

มีเรื่องสนุก แต่ล้ำสมัยมากสำหรับเด็ก ถ.พ. สมัยนั้น

ครูอภิเชษฐ ไปสอน นักเรียนผู้หญิงจะแทนตัวเองว่า แอ้ม เสมอ

ตอนนั้นเข้าใจว่า เป็นชื่อเล่นของนักเรียน

แต่หันไปทางไหนก็แอ้ม ทางโน้นก็ แอ้ม ทางนี้ก็ แอ้ม

สุดท้ายตัดสินใจถาม ว่า ทำไมทุกคนจึงแทนตัวเองว่า แอ้ม

คำตอบก็คือ เป็นคำย่อมาจาก I am โอโฮ เด็กห้วยแถลง เดิ้น สุดสุด

................

ส่วนภาษาอิสาน ที่ ครูอภิเชษฐ ตกใจสุดสุด ก็คือถุงยาง

วันหนึ่ง มีนักเรียนผู้หญิง เข้ามาในห้องพักครู แล้วกระมิดกระเมี้ยนถามว่า

ครูขา มีถุงยาง มั้ยค่ะ ตกใจมาก จึงถามกลับไปว่า

หนูมานั่งที่นี้ก่อน หนูถามหาถุงยางทำไมครับ

เอ้อ หนู หนู จะเอาไปใส่ของค่ะ

เฮ้อ โล่งอกไป สำหรับครูอภิเชษฐ ที่แท้ถุงยาง ห้วยแถลง

ก็คือ ถุงก๊อบแก๊บ นี่เอง

...........

สุดท้ายที่จะเล่าก็คือ เป็นอย่างดราก็อนไฟว์ กล่าวถึง ก็คือ หลังบ้านพักครู

เป็นแปลงเกษตร ที่ครูอภิเชษฐ ไม่เคยลืมเลือน สีทองอร่าม

ไม่ทราบว่าขณะนี้ยังมีอยู่อีกหรือเปล่า

.....

ขอให้ทุกคนมีความสุข

จากครูเก่า

เก่งมากเลยครับ น้องเฟิร์น

สามารถสร้างชื่อเสียงให้โรงเรียนได้อย่างต่อเนื่อง

ดูแลตัวเองบ้าง พยายามเลื่อนตัวเอง

ให้สมกับวิทยฐานะที่แท้จริง

.......

ความจริงแล้ว ในปี 2532

สมเด็จพระเทพฯ ทรงมีพระมหากรุณาธิคุณ

แก่ห้วยแถลงพิทยาคมมาแล้วครั้งหนึ่ง

ครั้งนั้นพระองค์ท่านได้มอบหนังสือ จำนวนหลายร้อยเล่ม

เข้าสู่ห้องสมุดโรงเรียนห้วยแถลงพิทยาคม

คงจะมีร่องรอยอยู่ให้เห็น..

ด้วยรัก

ขอแสดงความยินดี

และชื่นชม

ครูด่วน เก่งมากครับ

หน้าเสาธง ถ.พ. เมื่อ ๒๐ ปีที่แล้ว

ครูที่ยืนหันหลังคือ ครูประมวล สุดสายเนตร

ไม่ทราบว่า บรรยากาศยังมีเหมือนเดิมหรือไม่

แสนคิดถึง

 

ขอบคุณคุณภาณุพงษ์ ที่มาช่วยต่อชีวิตให้กับบล๊อกของ ถ.พ.

ซึ่งความเป็นจริงแล้ว

คนที่เคยใช้ชีวิตอยู่ที่ ถ.พ.

ย่อมจะมีความสุข ที่ได้เอ่ยถึงเรื่องราวในอดีต

..................

เนื้อเพลงที่ขึ้นมานั้น

มีอยู่ท่อนหนึ่ง ที่จะจำในหัวใจ

................

แล้งฝนแต่ใจคน ไม่เคยแล้ง

ใครมาอยู่ห้วยแถลงไม่แล้งใจ

......................

ขอบคุณอีกครั้ง

สองมือกราบลงแทบตรงเหนืออาสน์

แทบบาทย่าโม  ที่หลานเติบโต เพราะพรแม่ย่า

......

กดบันทึก ครั้งเดียว

ออกมาสาม เสียชื่อ อดีตครูคอมหมด

ชอยใจชอบใจ

เปลี่ยนอารมณ์มาชมดอกไม้กันซะแล้ว

แล้วครูอภิเชษฐ จะเอาอะไรมาเขียนกันล่ะนี่

..................

เพราะเท่าที่รู้จัก

ก็มีแต่ ดอกฝน ดอกเหงื่อ แล้วก็เอ้อ...ดอกเบี้ย

............

อย่างไรก็แล้วแต่

อินทนิล ไม่ใช่ตะแบก

ถึงแม้ว่าดอกจะสีม่วงเหมือนกัน

"..ตะแบกบานแล้วร่วง สีม่วงที่พี่ชื่นชม

หรีดหริ่งระงม พี่ปล่อยน้องให้ตรมคนเดียว.."

เพลงลูกทุ่งเก่า ๆ เขาว่าอย่างนั้น

...........

เปลี่ยนบรรยากาศคุยก็ดีเหมือนกัน เข้าทางเจ้าลิเฟิร์น

คอยดูเถอะ เดี๋ยวก็จะส่งรูปดอกไม้ที่บ้านมาให้ดูกันจนเต็มอิ่ม

เจ้าแม่เฟิร์น บ้าต้นไม้..กับนก..

......

วันหลังจะมาเล่าถึง สถานที่ท่องเที่ยวตามที่ ศุภชัยเอ๋ยถาม

น้องเฟิร์นจ๋า

สมัยนั้นถึงนักเรียนเก ก็เกเรแบบน่ารัก

แบบเด็กซุกซน เกเรแบบให้คุณครูขำเล่น

รักครูเป็นที่หนึ่ง เกรงใจครูเป็นที่สุด

.....................................

เห็นแต่งตัวแบบนี้ เจ้าคนผู้ชายทางขวาที่แอ่นเอวแบกลูกบอลนั้น

ต่อมาก็เป็นถึงครูบาอาจารย์ที่ห้วยแถลงนะครับ

ส่วนคนอื่น ๆ เดี๋ยวจะมีคนมารายงานว่าเป็นใครกันบ้าง โดยเฉพาะคุณศุภชัยขาประจำ

ซึ่งเป็นศิษย์เก่าที่น่านับถือ

...............................................

พยายามเฝ้ามองดูในเวบทุกวัน

อยากให้เวบนี้เป็นที่ผ่อนคลายความคิดถึง

ถึงเพื่อนเก่า ครูเก่า ศิษย์เก่า ในความครุ่นคำนึงเก่า ๆ

จากห้วยแถ-ลง ที่ยากไร้ บัดนี้กลายเป็นโรงเรียนระดับประเทศ

น่าภูมิใจ ครูเก่าอย่างเราก็พลอยมีความสุขไปด้วย

........ด้วยรัก

นำภาพบอลโลก เมื่อ ๒๐ ปีที่แล้ว

ของนักเรียนห้วยแถลงพิทยาคมมาดูกัน

สุดยอด...

ความจริงคิดจะเขียนมาถึง Leo ตั้งนานแล้ว

เข้าใจถึงความตั้งใจของ Leo

รับรู้และมองเห็น สภาพความคิด ที่เต็มไปด้วยไฟแห่งวัยค้นหา

ในขณะเดียวกัน

ด้วยวัยที่ผ่าน ช่วงเวลาที่ยาวนาน มาอย่างคนครูทั้งหลาย

ก็ยิ่งเข้าใจสภาวะของโรงเรียน

ซึ่งเป็นเรื่องยากที่ทั้งสองทางจะสมดุลกันได้

โดยเฉพาะโรงเรียนในต่างจังหวัดเช่นพวกเรา

.........................................

เหตุการณ์เมื่อ ปี ๒๕๓๓

เอ้อ ๒๐ ปีแล้วสิ โรงเรียนห้วยแถลงพิทยาคม มีชื่อเสียงอย่างยิ่ง

โดยเฉพาะด้านกีฬา เมื่อเราผ่าการคัดเลือกเข้ารอบหลายประเภทกีฬา

จำต้องเดินทางไปแข่งไกล ๆ เป็นหมู่คณะ

Leo คงจะนึกสภาพตอนนั้นไม่ออก นักกีฬายากจน กับคุณครูบ้านนอก

ในที่ประชุมเพื่อหาเงินมาสนับสนุนการเข้าร่วมแข่งขัน

คุณครูหลายท่าน เสนอข้าวสาร น้ำปลา อาหารแห้ง เพื่อสนับสนุนการแข่งขั้น

ครูบางคน เปลี่ยนอุปกรณ์กีฬา เพื่อให้ทันสมัยเพื่อต่อสู้กับโรงเรียนอื่น

เช่น ครูจรวยพร เปลี่ยนไม้ปิงปอง (ป๊อกแป็ก) ราคาไม่กี่บาทที่ฝึกซ้อม เป็นราคา ๒๑๐ บาท

เลิศหรูมาก สำหรับนักกีฬาห้วยแถลงพิทยาคม

(แต่ที่ขำไม่ออก ก็คือ เราไปเจอคู่แข่ง ราชสีมาวิทยาลัย ซึ่งใช้ไม้ปิงปองด้ามละกว่า ๓,๐๐๐ บาท)

แต่นักกีฬาก็ไม่เคยย่อท้อ เพราะเข้าใจถึงความจำเป็นของทางโรงเรียน

..............................

เราไม่ควรอิจฉาและผิดหวังในโชคชะตา เมื่อมองคนที่สูงกว่าเรา

และเราก็ไม่ควรหยิ่งผยอง ในความสำเร็จ เมื่อเห็นคนที่ต่ำต้อย น้อยค่ากว่าเรา

........................................................

ที่เล่ามาทั้งหมด (ความจริงมีอีกมาก)

ทำให้เราเข้าใจว่า บางครั้งมีหลายเรื่องราว

ที่ต้องรอความเข้าใจ อย่างไรก็แล้ว

ให้ Leo พึงตระหนักว่า "ความรักมีอยู่รายรอบตัวเรา"

...............

มีเพลงเก่า ๆ ของวงเฉลียง ชื่อ อื่นๆ อีกมากมาย

"...เด็กหนีไม่ยอมเรียน ขาดเรียนเพราะเหตใด

คำตอบมีไว้ เด็กไปเพราะใจเบ่ง

แม่ให้ไปขายของ ครูสอนไม่ดีเอง

เด็กรักเป็นนักเลง อื่นๆ อีกมากมาย

อื่นๆ อีกมากมาย มากมาย

อาจจะจริงเราเห็นอยู่ แต่เผื่อใจไว้ที่ยังไม่เห็น...

................................................................................

เขียนมาทั้งหมด ด้วยความรัก ในตัวศิษย์เก่า ศิษย์ใหม่ รวมทั้งโรงเรียนห้วยแถลงพิทยาคม

ด้วยรัก

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี