ความเห็นล่าสุด


นึกไม่ออกว่านั่งชิงช้า ครั้งแรกมะไหร่...รู้แต่ว่าโตแล้วก็อยากนั่งอีก..

เด็กๆ ไม่เคยนั่งชิงช้าสวรรค์ตามงานวัดเลย เพราะไม่เคยไปเที่ยวงานวัด ...ได้ไปแดนเนรมิต เพราะ โรงเรียนพาไป..ตื่นเต้นสุดๆ ทำใจแข็งขึ้นชิงช้าสวรรค์..กลัวก็กลัว แต่ก็อยากขึ้นค่ะ..โตขึ้นมาหน่อยได้ขึ้นชิงช้าสวรรค์งานวัด..ยังกลัวเหมือนเดิม เพราะมันดูก๊องแก๊งอะจิ..กลัวมันร่วง..แต่ก็ผ่านพ้นไปด้วยดีค่ะ

ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดต้นเดือนหน้าจะไปสิงคโปร์ ถ้าได้ขึ้นชิงช้าสวรรค์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก...จะมาเล่าให้อ่านจ๊ะ

ก๊ากๆๆ พี่ดาวกลัวกาจั๊วะ....เหมือนเพื่อนหุยเลย กลัวกันทั้งบ้าน เพื่อนเล่าว่าพอมันเดินออกมา..กระโดดขึ้นเก้าอี้หมดเลย..เป็นเอามาก...

หุยไม่ได้กลัวแต่ไม่ชอบ มันเหม็น..ไม่จำเป็นก็ไม่อยากฆ่ามันหรอก..เห้อ..

ไปหลายรอบแล้ว....เพราทำทัวร์ ...ตรุษจีนนี้ก็ไปอีก....ฝากไรกลับบ้านป่าวววจ๊ะ....


แหม..แวะมาเจอคำนี้..เข้าใจในความหมาย ...ขอแสดงความคิดเห็นส่วนตัว ในจินตนาการว่า...เหมือนภาพของดักแด้ที่ได้รับการบ่มเพาะตัวเองจากหนอนน้อยน่าเกลียด..กินก็จุ อ้วน ดุ๊กดุ๋ย..กินทั้งวัน แล้วก็พันตัวเองเป็นดักแด้ นอนรอเวลา..(ตอนมันนอน คงทำสมาธิว่า..อยากสวยแบบไหนหรือเปล่า..) ถึงเวลาอันเหมาะสม จึงลอกเปลือกตัวเองให้เป็นผีเสื้อแสนสวย หรือ อาจจะไม่สำเร็จเพราะโอกาสก่อนที่จะเป็นผีเสื้อ เสี่ยงต่ออันตรายต่างๆ นาๆ ไม่ว่าจะโดนสัตว์อื่นมาแทะกิน หรือว่า ออกมาในสภาวะไม่เหมาะสมก็พิกล พิการ หรือตายไปเลยก็มี...

สรุปเองว่า...เราเรียนรู้ สั่งสมประสบการณ์เสมือนการ กิน เก็บเกี่ยวอาหาร สะสมไว้..มากไปก็อ้วน ..เพิ่มพูนด้วยความรู้..ช่วงเป็นดักแด้..ก็ต้องเรียนรู้ เพื่อนำมาใช้ พินิจพิจารณา สิ่งที่ผ่านมา...แล้วลอกเปลือกตัวเองในเวลาที่เหมาะสม ถ้าเราสะสมสิ่งที่ดีงามไว้..เราคงจะเป็นผีเสื้อที่งดงาม จริงๆ นะ

หรือว่าไปเปรียบกับ กาจั๊วะ (แมลงสาบ) แทน...ฮ่าๆๆ ไปไกลแระ..จะกลายเป็น ขำ ขำ ไปเสียนี่...ขอบคุณสำหรับข้อคิด สะกิดใจค่ะ

โดดน้ำเล่นดีกว่า ...ฮิฮิ

พี่ดาวลูกไก่จ๋า...หุยแวะมาสายไปหน่อยหรือเปล่าเนี่ย...เอาดอกทานตะวัน มาฝาก..หน้าใครบานกว่ากันหว่า...

..เมืองประจวบฯ มีเสน่ห์นะคะ..ด้วยพระบารมีของในหลวง ชาวประจวบฯ เป็นปลื้มสุดๆ..ท่านเสด็จไปที่ไหน ที่นั่นมีแต่ความร่มเย็นค่ะ คงจะมีแต่คนกทม. เท่านั้นที่มัวแต่ทะเลาะกัน

ไม่คุยเรื่องการเมือง..เครียด...เป็นกำลังใจให้นายกอภิสิทธิ์ ทำงานต่อไปดีกว่า..

ขอยืมอ่านได้ไม๊คะ อยากอ่านมากๆ เลยหุยพาฝรั่งไปทัวร์ เอามุข ขำ ขำ ใน blog ตัวเองไปเล่า ที่คิดว่าแปลรู้เรื่องด้วยนะ ฮ่าๆ  เลือกเรื่องที่คิดว่า ฝรั่งต้องขำ..(โดยเฉพาะมุขของพวกสรีระใต้สะดือ มันช่างเป็นเรื่องสากลมากๆ ไปอยู่ด้วยกัน 3-4 วัน อีก 2 วัน เสาร์-ทิตย์ที่ผ่านมา หามุขเล่าได้ทุกวันๆ ละ 2-3 เรื่อง ลูกค้าหัวเราะย่อยอาหารทุกวัน เลยโดนถีบ (tip) ค่าขนมหลายอัฐ ตามไปอ่านบันทึกพาทัวร์ปีใหม่ได้ที่ เที่ยวทั่วไทย) แวะมาหาพี่สงสัยจะได้อีกหลายมุข แบ่งหนูอ่านมั่งดิ...จะเอาไปหากิน...ฮ่าๆๆ

อ่านเรื่องลูกกวาด ที่คุณบี และพี่ชิว ชอบ...คิดถึงรุ่นน้องคนนึงค่ะ เรื่องทำของกินตกพื้น..ไม่รู้เคยเล่าหรือยัง เล่าอีกรอบละกัน...สมัยสาวๆๆ ไปกางเต๊นท์นอนป่ากัน หุงข้าว ทอดไข่ ต้มมาม่า สนุกกันไปเรื่อย นั่งกินกันท่ามกลางหมู่ดาวเต็มฟ้านี่แหละ....ทีนี้มีคนทำหมูตกพื้นชิ้นนึง น้องแกเก็บมา มองๆ แล้วก็กินต่อ..

หุย   :  เห้ย..ไม่กลัวสกปรกเหรอ..
น้อง :  มองหน้าแล้วถามว่า..เจ๊ๆๆ เวลาของตกใส่หัว..เจ๊หลบปะ..
หุย   :  ก็บอกว่าหลบดิ...
น้อง  :  อะ..ถ้างั้นไอ้หมูชิ้นมะกี้ มันตกใส่เชื้อโรค เชื้อโรคง่ะ หลบเป็นเหมือนกัลล์...

....คิดตามมันแทบไม่ทัน ง่ะ....

พี่ชิว .... หุยยังยืนยัน...ขอยืมอ่านหนังสือเล่มนี้ ...นะคะ ได้โปรด...แลกกับส่งรูปเมฆ เป็นระยะๆ...(มีข้อแลกเปลี่ยนอีกแหะ)



เคยเห็น file นี้แล้วค่ะพี่...คนคิดมันเจ๋งจริงๆ นะ..รู้จักใช้อาวุธใกล้ตัว แวะมาเยือนๆๆๆๆๆๆ

นายพุ่มไม้ในรูปที่ว่าเนี่ย...ทำไมไม่ถอดเกือก ออกง่ะพี่...สงสัยฝรั่งเพิ่งเรียนรู้ธรรมเนียมไทยว่าเข้าบ้าน..ต้องถอดเกือก ฮิฮิ

ผู้ส่งรูปมารายตัว...แปลกใจว่า...หุยมีโอกาสไปปราณบุรี ช่วง 2 เดือนที่ผ่านมาก็ 3-4 รอบได้มังคะ..ท้องฟ้าที่นั่น ให้อารมณ์มากๆ เลยค่ะ.. ที่ว่าค้างส่งรูปพี่น่ะ...ยังอยู่ในคอมฯ...รูปด้านบนนี้คือล่าสุดๆ จริงๆ ...รูปในอดีต..ยังมีๆๆ ในกรุ อีกพอประมาณ..ไม่พลาดส่งให้พี่ชิว แน่นอน นอนแน่(นิ่ง) รอไปได้เลยค่าา

คุณครูวรางค์ภรณ์ หุยสบายดีค่ะ...หายไปนาน..เลยมาเล่าเรื่องให้อ่านบ้างน่ะค่ะ...มัวแต่ไปฮาๆ หน้าขำขำ ไม่ยอมมาใส่บทความท่องเที่ยวเท่าไหร่ ดองไว้เยอะค่ะ

เพื่อชาติ สู้ตายค่ะ

ครูอ้อย  หุยไม่ค่อยเก่งเรื่องวัด วัง เท่าไหร่ แต่สู้สุดใจเวลาพานักท่องเที่ยวไป...เพราะรักที่จะไปวัดพระแก้ว..รักและเทิดทูน วัด วัง บ้านเราทุกแห่งค่ะ ภูมิใจมากๆ ที่ได้พาเขาไปดูความงดงาม ศิลปวัฒนธรรมบ้านเรา

ิblog ดีมีสาระเช่นเคย แวะมาเยี่ยมค่าาาาาา คิดถึงๆๆๆ

หุยติดค้างรูปเมฆ ไว้เพียบเลยอะ พี่...

มัวแต่ไปช่วยลูกพี่เขาลงเนื้องานเวบตัวใหม่

แวะไปหาสาวสวยได้ที่ www.thaicampus.net/HuiHui

แต่ก็ไม่ทิ้ง gotoknow นะ ...ยังมาเรื่อยๆ ค่ะ

สวัสดีค่ะ มาให้กำลังใจค่ะ

สักวันหนึ่งเราก็ต้องพรากจากคนที่เรารัก และรักเราในโลกใบนี้เช่นกัน...หุย สูญเสีย อาม่า และ แม่ ห่างกัน ปีกว่าๆ

ช่วงเวลาสูญเสียอาม่า...เคยคิดว่า...อาม่ามีชีวิตพอๆ กับ หนังจีนในความรักดอกเหมย หนีสงคราม สูญเสียลูกชาย ตั้งแต่เด็กๆ เพราะโรคระบาด เสียใจกับความรัก ไหนจะความพลัดพรากของลูกๆ ที่ไปอยู่ต่างแดน ต้องลำบากเลี้ยงดูพวกหุย หลานๆ ในเมืองไทย แต่หุยไม่เคยอาม่าร้องไห้เลย มีแต่รอยยิ้ม พูดแต่ละคำมีความหมาย ให้กำลังใจตลอดเวลา (นี่มาแสดงความเสียใจกับพี่ เล่าแล้วก็คิดถึงอาม่าเอง)  ตอนใกล้เวลาจากไปของอาม่า ก็ทำใจล่วงหน้าแล้วค่ะ ว่าไปตามอายุขัย แล้วอาม่าก็จากไปอย่างสงบ

ส่วนแม่จากไปแบบกระทันหัน โดยไม่คาดคิด อยู่ไอซียู เกือบ 1 อาทิตย์ที่แสนทรมานใจว่าแม่จะจากไปวันไหนนะ เราจะอยู่ได้ดูลมหายใจสุดท้ายหรือเปล่า ... ทุกวันนี้ก็คิดถึงทั้งสองคนค่ะ...

อย่าทุกข์ใจกับผู้ที่จากไป ทำใจให้สบาย และสงบ มีความสุขกับปัจจุบันนะคะ

มอบดอกไม้ให้พี่ค่ะ

พี่ติ๋ว คะ รุ่นหุย เป็นยุค ป๊า ม๊า ออกไปทำงานนอกบ้าน นอกจากมีอาม่าถือไม้เรียวไล่จับหลานๆ จนเป็นลมแล้ว ก็ต้องหาพี่เลี้ยง จากแดนอีสาน( ปะกิตเขาเรียก nanny ให้ฟังไฮโซ ) ประจำครอบครัว...โชคดี ที่ฟังจีนแต้จิ๋วจากอาม่า มากกว่า ยังไม่ติดสำเนียงอีสานมาเท่าไหร่ แต่คุ้นหูเวลาพี่เขาเปิดวิทยุฟังหมอลำ ค่ะ ไม่เหมือนยุคนี้..เด็กรุ่นใหม่ ไม่เอิ้นลาว แล้ว...จะเป็นกะเหรี่ยงซะมากกว่า....โตะ จาย โหมะ เลย

รับนักร้องหญิง หน้าตาดีๆ หมวยๆ ไม๊คะ.. (ร้องในห้องน้ำฟังคนเดียวบ่อย ฮ่าๆๆ) ล้อเล่ง น่า.... แวะมาเยี่ยมค่ะ...ไปเยี่ยม blog เราบ่อยมา แวะมามั่ง...แจมๆๆ

อาการ...หุบขา / หุบเข่า จะให้ทำจั๋งสั้น ทำบ่เถือกเลยค่าาาาา

ตอนเรียนโรงเรียนคาทอลิค ต้องซ้อมร้องทุกปีก่อนวันงาน...ขอคุยซะหน่อย หุยจะโดนซิสเตอร์เรียกตัวไปวาดซานตาครอส ครั้งแรกซิสเตอร์ วาดลุงซานต้าตั้งไว้หน้าประตูโรงเรียนต้อนรับ ใบหน้าลุงซานต้า เละไปหน่อย ..หุยก็แก้ให้ใหม่ ใส่แก้มยุ้ยๆ สีชมพู เอาสำลีมาเป็นหนวด ซิสเตอร์ชอบใจ ปีต่อมาเรียกอีกรอบบอก..บอกให้ทำทั้งบอร์ดเลย....โฮะๆๆๆ....จิดาภา ก็เลยต้องเนรมิต ซานต้าบนรถเลื่อนบรรทุกห่อของขวัญเต็มๆ เลยค่ะ... วันคริสมาส..ก็สร้างความครึกครื้นได้ดี (เมื่อเราอยู่โรงเรียนฝรั่ง) พอ ม.ปลาย ไปเฮฮา ในงานโรงเรียนอีกแบบ...ตอนนี้เหรอคะ...ไม่ค่อยเฮ แล้ว ...เพราะ ฮา ได้ตลอด..ทำงานให้ีมีความสุข ไม่เน้นเทศกาล...

เพลงเพราะจังค่ะ...เสียงกรุ๊งกริี๊งใสๆ ให้ความสดใสต้อนรับปีใหม่ ภาพเขียว หยดน้ำใสๆ เหมาะกันเมืองไทยค่ะ ไม่ต้องการหิมะ...ไม่ชอบหนาววว

มาเย เย สวัสดีปีใหม่...ล่วงหน้าค่ะ


แวะมาเยี่ยมค่ะ...ว๊าวววว...อ่านแล้วหิวทันที

จะสารภาพว่า...หุยเป็นคนเรียนภาษาไทยได้แย่มากค่ะ

..ลองสักชุด..อายครูไม่รู้วิชา จริงมั้ยค่ะ ครูแจ๋ว ให้คะแนน แก้ให้ด้วยนะคะ

บ๊ะจ่าง ของคุณแม่ ใบไผ่แท้มากจากจีน

ข้าวเหนียวผัดให้น่ากิน พร้อมเครื่องเคราดูครบครัน

หมูหมักผัดเตรียมไว้ เตรียมเห็ดไข่ไว้พร้อมกัน

ลงมือห่อใช้เชือกพัน รวมเป็นมัดต้มนึ่งเอย

(เสียดายที่หม่าม๊าไปสวรรค์แล้ว แต่ยังคิดถึงบ๊ะจ่างฝีมือแม่เสมอ..ค่ะ)

ใครที่ยังมีคุณแม่อยู่เคียงข้าง ต้องรักและใส่ใจ กล้ชิดมากๆๆนะคะ

ขอบคุณ ครูแจ๋ว มากๆ เลย ติดตาม blog นี้ตลอด ยังอวยพรปีใหม่ให้ด้วย ขอรับด้วยความจริงใจ อนุโมทนาสาธุให้ได้สมดังคำอวยพร และสนองกลับครูแจ๋วร้อยเท่าพันเท่า จ้า

Aj Kae คะ...หุยชอบตรงที่ คำตอบแบบมีปัญญา...คนธรรมดาอย่างเราต้องเรียนรู้อีกเยอะๆ เลยค่ะ คนโง่เท่านั้นที่คิดว่าตัวเองฉลาดตลอด..ไม่เคยฟังใครเลย (เอ๊ะ กระทบใครในบ้านเมืองหรือเปล่านะ) เผ่นดีกว่า

ว๊าวววว....พี่แอมป์...กลับมาแย๊วววว.....หายไปไหนมา สามวาสองศอกค๊าาาา

ผู้หญิงมักคู่กับของสวยงาม.... แหม...พอ upload รูปใหม่...มีแต่คนชม...ตัวลอยแล้ว...ฮ่าๆๆๆ ขอบคุณทุกๆ ท่านที่แวะมาเยี่ยมชม และ comment ฝากไว้.. จะได้มีกำลังใจ หาสิ่งแปลกๆ ขำ ขำ มาฝากค่ะ

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี