ความเห็นล่าสุด


แหม...มีคนให้ช่อดอกไม้ เบ่อเิริ่ม เลย....ดีใจ๊ ดีใจ

 

ล้ำยุคมากค่ะ น่ารัก ชอบตอนจบ เอาไปเป็นตัวทำลาย Pop-up เจ๋งๆๆๆ

เจ้าของภาพมารายงานตัวแล้วจ้า...


ก่อนอื่น...เกือบจะโป้ง พี่ชิวแล้ว...ดองรูปเรา จนสต๊อกบานอีก มีถ่ายเก็บไว้แต่ไม่ส่ง...ให้คิดถึงซะให้เข็ด ว่างมะไหร่ค่อยมาแว๊บๆ จะได้คิดถึงเป็นแว๊บๆ เช่นกัลล์...เล่นตัวซะ....สงสัยจะเข็ดเอง..จนต้องเมล์ไปบอกพี่ชิวว่า..พี่ขา รูปของน้องไม่เห็นลงเลย...กร๊ากๆๆ


อ่า..บรรยายเหรอ..ตอนนั้นก็ง่วงๆ ส่งไฟล์ รู้แต่ว่าถ่ายตอนไปปราณบุรี ง่ะ
เอาเท่าที่จำได้นะคะ

รูปที่ 1   น่าจะเป็นถนนช่วงหัวหิน น่ะค่ะ
(พี่ดาวคะ...นึกว่าจะไม่มีคนทักแล้วเชียวว่า กระจกใสมากค่ะ แต่สังเกตนะ ว่าคนถ่ายรูป (ยัยหุยเนี่ย) นั่งซ้ายไม่ได้ขับ และไม่ได้เป็นเจ้าของรถ เขาขับให้เราก็บุญแล้ว...มิกล้าไปติความใสค่ะ นั่งเฉยๆ แถมนั่งมองแต่ฟ้า แล้วก็ยกกล้อง แชะๆๆ คิดว่ายัยนี่บ้าเมฆขึ้นทุกวัน ฮ่าๆ )

รูปที่ 2  ด้านหลังของวัดห้วยมงคล ตอนไปไหว้หลวงปู่ทวดค่ะ

รูปที่ 3  น่าจะแถวๆ ปราณแล้วค่ะ...จำภูเขาไม่ได้ ฮ่าๆ มองแต่ฟ้า ง่ะพี่..

รูปที่ 4  ถ้าจำไม่อยู่แถวรีสอร์ท ปราณฯ  มองหาเมฆ เลยแซมด้วยยอดไม้สักหน่อย...อารมณ์ ศิละ เปรอะ...

รูปที่ 5 ริมทะเลปีโบราณ ปราณบุรี แน่นอนชัวร์ป๊าบ...เพราะตั้งใจให้เห็นต้นไม้เป็นองค์ประกอบ เห็นถนนเป็นเส้นแนวยาวนำเลย...

ไม่อยากจะเชื่อเลย...ถ่ายเป็นแค่นี้แหละ ...

....คราวหน้ายังมีอีก รอไปก่อน... ทั้งกะปีแหละเรา


เพลงเพราะจังค่ะ...เรื่องก็ขำ ...เรื่องนี้มีจริงเหรอนี่ ฮิฮิ....

สวัสดีรอบสองค่ะพี่ดาวลูกไก่

อ่านความเห็นพี่ชิว เรื่องบริการของ dtac & AIS จะบอกว่าหุยใช้บริการ AIS มาเป็น 10 ปี ไม่เคยได้อะไรเป็นการตอบแทนคืนกำไรให้ลูกค้าเลย ในขณะที่ช่วงนึงมีการแข่งขันในเรื่องราคากันสุดๆ และก็เปลี่ยนมาเป็น dtac แล้วเช่นกัน ฮ่าๆๆ

มีเรื่องเล่า (อีกแระ) อนึ่ง...งานของหุยได้บริการพนักงาน dtac โดยบังเอิญ ...ได้เห็นความน่ารักของพนักงาน dtac และได้คลุกคลีเล็กๆ น้อยๆ กับพนักงาน รู้สึกถึงการเข้าถึงของผู้บริหาร และพนักงาน สภาพแวดล้อมการทำงาน (ใช้ความรู้สึก) ดีมากๆ เขายิ้มแย้ม..แม้ว่าเขาจะไม่ใช่พนักงานแผนกต้อนรับ และที่ข้างล่างตึก จะมีจอภาพ ฉายโฆษณา หรือ ประชาสัมพันธ์บริการของ dtac ระหว่างที่นั่งรอติดต่องาน...ได้มีเรื่องนึงฉายวนไปมา จนต้องนั่งดูเรียงร้อยเรื่อง เป็นแบบนี้ค่ะ..

...ผู้บริหาร..ให้เจ้าหน้าที่ท่านหนึ่ง โทร หา call center แล้วแจ้งเหตุไม่พอใจในเรื่องต่างๆ และอยากยกเลิก พนักงานให้บริการ อย่างใจเย็นและยินดีตรวจสอบให้ จนแก้ปัญหาให้ลุล่วง ..เป็นที่พอใจของคนที่เตี๊ยม (ในขณะนั้นมีการบันทึกภาพ โดยที่พนักงานไม่รู้เรื่อง) สุดท้าย เจ้านายเรียกเข้าไป..แล้วให้ช่อดอกไม้..พนักงานตกใจมาก..คือเขาทำงานได้อย่างดี...ดูแล้ว..รู้สึก..โห๋...เหมือนทดสอบเลย แต่มันเป็นสิ่งที่ดีสำหรับองค์กรใหญ่ๆ มากเลยนะ สำคัญมากๆ

ภาพลักษณ์ และสิ่งที่ได้ประสบมา มันมีค่า ประเมินราคาได้จากที่ทำให้ผู้ใช้บริการเปลี่ยน brand ได้นี่..มันเป็นทั้งกลยุทธ์ การตลาด เลยเชียวนะ อย่ามองข้าม...ทุกอย่างต้องทำจากใจ...

แวะมาเยี่ยมค่ะ...ไปแวะ blog หุย เป็นครั้งคราวแต่ไม่เคยมาทักครูบาเลย... ได้ฤกษ์เบิกชัยตอนงานยุ่งๆ นี่แหละ ดีนักเชียว... เพิ่งรู้นะ ว่า..ครูบาน่ะ หน้าตาดี กะเขาด้วย คิคิ

แหม...เขามีนัดกินไก่ตะกร้า...ไกล๊ ไกล...ไม่ได้แจม..ไม่งั้นคงไปหน้าตาดีกะเขาอีกคน เด้อค่ะ

แวะมาทัก...เพราะไปเยี่ยม blog เราหลังจากห๊ายยยย ไปจริงๆ ..ต้องแว๊บมาดูหน่อยว่าหายไปจริงๆ .... ตอนนี้ก็ยุ่งเช่นกันค่ะ...เลยได้แค่มาทัก กริ๊กๆๆ

ความสุข อยู่ที่ใจ ทำใจให้สุขก็เป็นสุข ทำใจเป็นทุกข์ ก็เป็นทุกข์สิคะ

ความสุข หาได้จาก รอบตัวเรา ไม่ต้องเรียกร้องจากใครทั้งนั้น
ความสุข ที่ได้ให้ ไม่หวังจะได้รับ เพราะเมื่อให้ ย่อมได้รับทันที เพราะสุขใจ

นี่กระมัง ที่หลายคนมองข้ามเพราะ..มัวแต่รอ และหวัง มากเกินจนมองข้ามความสุขเล็กๆ ที่มีอยู่ในใจแล้ว

พูดเหมือนทำยาก แต่ไม่ยากที่จะลองทำ ...แวะมาเยี่ยมค่ะ....

จ่าหัวเรื่อง ตรงสเปค งานบริการ ของน้องหุยเลยค่ะ...

ตะก่อนเป็นคนแข็งมากๆ...ไม่นึกเหมือนกันว่าต้องมาทำงานบริการ..เผอิญมีข้อดีส่วนตัว คือ รอยยิ้ม แถด้วยรอยยิ้มกับลูกค้าเสมอ...จึงต้องปรับเรื่องน้ำเสียง และอารมณ์..ให้พร้อมกับการให้บริการ เสมอค่ะ..

มีอยู่ครั้งหนึ่ง ไปแด๊ะๆ นั่งๆ นอนๆ เล่น ทางใต้ มีเพื่อนที่ทำงานเกี่ยวกับด้านบริการเรือนำเที่ยว..มีฝรั่งหนุ่มน้อย 2 คน เดินเข้ามา..สรุปคือ มาผิดเวลาเรือออกไปแล้ว..หุยก็ให้ข้อมูลไปอย่างเต็มที่ สองหนุ่มประมาณพวก backpack จึงถามราคาเรือ ที่จะข้ามเกาะในวันรุ่งขึ้น หุยแจ้งราคา เขาก็บอกว่าแพงกว่าเจ้าที่อยู่ด้านหน้าๆ ซึ่งหุยก็บอกว่า แพง..แต่เราให้บริการและมีความรับผิดชอบต่อลูกค้า คุณจะซื้อหรือไม่ซื้อไม่เป็นไรค่ะ .. เราพวกช่างจ้ออยู่แล้ว ก็ถามว่าไปไหนต่อ..เที่ยวอะไร..ก็ส่งภาษาช่วยเรื่องข้อมูล หาแผนที่ ไปต่อรถตรงนี้นะ เที่ยวตรงนี้นะ พักแถวนั้น แถวนี้... หยอดมุขไปเรื่อย

สุดท้าย เขาก็พูดว่าทำไมยู ใจดีจัง ตอนแรกก็งง จะตอบไง ล่ะเนี่ย หุยก็ตอบว่า ก็ฉันทำงานด้านนี้ ยินดีให้ข้อมูล มันเป็นงานบริการ ไม่ซื้อก็ไม่ว่า...เขาบอกไม่ใช่นะ..ยูแบบว่า...service mind..ดูจริงใจ....เพราะเขาผ่านด้านหน้ามา..ถามเขาว่ามีท่าเรืออื่นหรือเปล่า เจ้าอื่นก็บอกว่าไม่มีแ้ล้ว (กั๊กเราแหะ...เขาเดินมาสุดทางเจอท่าเรือนี้เอง...) หุยก็บอกว่าคนเราไม่เหมือนกัน...การที่คุณเป็นนักท่องเที่ยว คุณต้องมีสติที่จะรับรู้ว่าคนๆ ไหนจ้องเอาเปรียบนักท่องเที่ยวหรือไม่... คุณโชคดีที่เจอฉัน (ยอตัวเองด้วย ฮ่าๆ)

วันนั้นหุยยิ้มทั้งวัน ...ไม่ได้บ้า...คือ รู้สึกดีจัง..ที่มีคนเห็นค่า ของรอยยิ้มและบริการที่ไม่ได้หวังผลตอบแทนค่ะ...

สงสัยต้องจำ ททท. แบบพี่ดาวลูกไก่ ไว้ในใจเสมอๆๆ และ

หุย...ไม่เหมือนตรงที่...ขี้อาย...(หน้าออกจะ หนา..บางครั้ง ฮ่าๆๆ..) แต่ตอนเด็กน่ะ ใช่เลย...ขี้อาย ขี้แย...นอกนั้น..ก็ตรงง่ะ

คุณ poo จ๋า.... สาระแน่นเอี๊ยดเลย...สงสัยต้องแวะมาบ่อยๆ...

เคยไปทะเลน้อย หนนึง...น๊าน นาน...

ประเทศไทยมีทรัพยากรธรรมชาิิติหลากหลาย แต่บริหารจัดการไม่เก่ง...แต่ก็มีการพัฒนาไปได้ระดับหนึ่ง จากที่ได้แวะเวียนกลับไปน่ะค่ะ..ไม่ต้องเริ่ด แต่อยากให้เป็นไปแบบพึ่งพาตนเอง ยั่งยืน ไม่ฉาบฉวย..สักแต่ว่าใช้งบ...อ่าว...ไปไกลแล้ว จะโดนแบนเอา...

แวะมาเยี่ยมจ๊ะ

ชื่อห้องเรียน น่าเข้าเรียนมากเลยค่ะ...

เด็กๆ โชคดีที่มีคุณครูให้ความเข้าใจ และมีกระบวนการเรียนรู้ความเข้าใจ รู้จักตนเอง...เพื่ออนาคตของชาติ

จะได้บุญหรือไม่ได้บุญอยู่ที่ตั้งใจแ่ต่แรกแล้ว อย่าไปหงุดหงิดเลยค่ะ

ตอนหุยเริ่มกินเจปีแรกสมัยสาวๆ เรียนมหาวิทยาลัยฯ เพื่อนชวนไปไหว้พระที่ศาลเจ้าจีน บอกแต่ว่าแต่งขาว หุยก็ใส่เสื้อขาวแต่กางเกงยีนส์สีซีดๆ ไปถึงเจ้าหน้าที่ไม่ให้เข้า บอกว่าเราไม่ได้ใส่ขาวทั้งชุด หุยก็เริ่มหงุดหงิด ในใจก็คิดว่า..มาเคร่งอะไรกะภายนอก มาถืออะไรกับเสื้อผ้า..แต่ก็เห็นใจเพื่อน..ก็เลยบอกให้เพื่อนเข้าไปไหว้คนเดียวเราไหว้ข้างนอกก็ได้ ไม่เคยมานี่หว่า... สักพัก อาแปะคนนึงเดินมาจากด้านใน ถามว่ามีอะไร...พอเขามองมาทางเรา เขาก็บอกไม่เป็นไร เข้าไปได้..หุยนะดีใจมากเลย เพราะอาแปะ คงคิดเหมือนเรา..อีกอย่างกางเกงเราก็ไม่ได้ว่าสีแปร๊นแหล๋น อะไรน่าเกลียดนี่นา พอเป็นผู้ใหญ่ บางครั้งเราก็เข้าใจนะ..ว่าบางอย่างมีกฎระเบียบ เข้าเมืองตาหลิ่ว ก็หลิ่วตาตาม..ถ้ามันไม่ได้ยากเย็นอะไรมากมาย...อยู่ที่ใจ เน้อ....

เป็นคนชอบดื่มน้ำกระเจี๊ยบมากค่ะ พอรู้ว่ามีประโยชน์แต่ไม่รู้ละเอียด ขอบคุณสำหรับสิ่งดีๆ มีสาระ มาฝากค่ะ เพราะ blog ขำขำ ของหุย จะไร้สาระ มากกว่า

ท้องฟ้าสีสวยจริงๆ ค่ะ อยากบอกว่า ของจริง คงสวยกว่านี้แน่นอนค่ะ...โดยเฉพาะภาพยามเช้า และยามเย็น..ถ่ายยากมากๆ เพราะ การรับแสงของกล้องจะไม่เหมือนเป๊ะๆ อย่างกับที่ตาเราเห็น...หลายๆ ภาพที่ส่งให้พี่ชิว...ของจริงสวยกว่าเยอะ..คุยซะเลย

ขอบคุณสำหรับภาพสวยๆค่ะ

..เหมือยจริงๆ ด้วยค่ะ แหม...มันชั่ววินาทีจริงๆ นะเนี่ย...

ต้องเรียกว่าธรรมชาิติ..ปั้นเมฆเป็นตัวเลยแหละ..

เกาะหลีเป๊ะ เคยไปนานแล้ว...ยังคิดถึง เกาะไข่..ที่มีหินกลมๆ เกลี้ยงๆ (ห้ามเก็บมาไม่งั้นมี...ตามไปให้มาคืน) และหาดทรายขาว ละเอียดเดินนิ่มเท้า...ต้องหาทางไปอีกให้ได้...หุยไป..นับดาวที่ปราณฯ ค่ะ..ทำงานๆ....

พี่ชิว...ขอบคุณสำหรับ วัว...ตัวโต..เกือบเท่าบ้าน...มาฝากปีใหม่นะคะ..

แวะมาเยี่ยม ได้เห็นคำถาม...เป็นปรัชญามากค่ะ...คิดตอบไม่นาน แต่หลายข้อ...เลยต้องหาเวลาตอบให้ครบ..
1. รู้สึกมีความสุขกับชีวิตปัจจุบันด้วยความพอเพียงในประเทศไทยที่มีในหลวงเป็นพ่อของแผ่นดิน

2. ขอเลือกวิถีชีวิตแบบปัจจุบัน ไม่โลภ ไม่หลง (แม้จะมีตามกิเลส) แต่ขออยู่อย่างมีสติ

3. สิ่งที่ทำให้มีความสุข คือ รอยยิ้มของเพื่อนมนุษย์ ความมีน้ำใจต่อกัน แม้ว่าจะไม่รู้จักกันก็ตาม แค่ได้พาคนตาบอดขึ้นรถเมล์ พาคนแก่ข้ามถนน...ก็เป็นสุขได้

4. สิ่งที่ทำให้มีความทุกข์ คือ ความแตกแยก ให้ร้าย ป้ายสี ฆ่ากันเอง ทับถม เหยียบย่ำน้ำใจต่อเืพื่อน หรือ ความเอารัดเอาเปรียบ ความไม่รู้จักพอในหน้าที่การงานในทุกสังคม

5. แบ่งเวลา บริหารเวลา ออกกำลังเล็กๆ น้อยๆ ทำงาน พักผ่อน ทำงานอดิเรกที่ชอบ และทำอะไรบ้างเพื่อสังคม เช่นที่มีอยู่ 24 ชม. น่ะแหละ...มากน้อยไม่สำคัญ อยู่ที่ใช้ได้คุ้มค่าหรือไม่

6. จริงๆ โลกไม่ได้เปลี่ยนหรอกค่ะ แต่คนต่างหากทำให้โลกเปลี่ยน ....อยากเห็นโลกสีเขียว ไร้มลพิษ...

7. ภูมิใจที่คิดว่า..ตัวเองเป็นคนดี คนนึงบนโลกใบนี้

8. ....จดจำว่า...เพื่อนที่ดีคนนึงได้จากไปอย่างมีความสุข...

9. ความท้อแท้ หมดกำลังใจ ...ทำให้ห่อเหี่ยว และทำอะไรก็จะไม่สำเร็จ

10. ไม่อยากเห็นการเข่นฆ่ามนุษย์ด้วยกันอย่างโหดร้าย สงคราม ไม่กลัวธรรมชาติ กลัวจากฝีมือมนุษย์มากกว่า

ชอบทุกรูปเลยง่ะ....แหม..เราต้องวิ่งหาเมฆเจ๋งๆ ของประเทศไทยมั่งเง้อ..

เผื่อจะได้รูปนางเมขลา ล่อแก้ว..

ไม่รู้ใครไปสรรหามาให้ได้อะเน๊อะ...เห็นแล้วก็เย็นชื่นใจ แทนคุณยายแล้วง่ะ

คุณพรรณา คะ...........ช่างเป็นคนขี้แค้น จริงๆ นะ...
แต่หุยน่ะ เป็นคนขี้เหม็น ฮิฮิ

 

วันนี้ได้มาอีก..... ดัก....

 

ชื่อว่า.....ภาพนี้เด็ดสุดยอด........


                     V


                     V

 

                     V


                     V






...................คิดกันไปได้..........................

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี