ความเห็นล่าสุด


เดี๋ยวนี้ไข่ต้มก็เป็นอาหารประจำบ้านของตี๋หมวยพลัดถิ่นนะเนี่ย ไข่ต้มยางมะตูมกินกับคั่วกลิ้งเผ็ด ๆ หรอยจังหู้เลยละ ...แต่สูตรฝรั่งที่นี่เขาบอกว่าให้ต้ม 5 นาทีค่ะ ต่างกันแค่ครึ่งนาทีก็คงได้ผลไม่ต่างกันมากเนอะ

ตอนนี้พัฒนามาหัดทำไข่เค็มแล้วนะ เพราะซื้อที่ร้านจีนมากินแล้วเหม็นตุ ๆ เหลือเกิน เพิ่งลองทำได้กินไปชุดแรกวันนี้เนี่ย...ไม่อยากเชื่อว่าทำเป็นเหมียนกัลลล พรุ่งนี้จะกินแกงส้มปลาบอกใส่สับปะรดกะไข่เค็ม ซี๊ดดดด...

สวัสดีค่ะ คุณชายชัย

ขอบคุณที่เข้ามาเยี่ยมค่ะ และยินดีที่ทราบว่าอยู่ปัตตานี สบายดีนะคะ

การเอาใจอาจารย์แล้วได้ปริญญาเอก ก็อาจจริงในบางสถาบันนะคะ แต่คงไม่ใช่ทั้งหมด แม้ว่าการจะจบได้คงไม่ใช่แค่เรื่องโง่หรือฉลาดอย่างเดียว ในทางกลับกัน เอาใจอาจารย์อย่างเดียวโดยไม่ใช้ความสามารถ ความรู้ในสาขาวิชา และความพยายามก็คงไปไม่ถึงฝันเช่นกันค่ะ :-)

ขอบคุณที่เอารูปม.อ.ปัตตานีมาให้ชมค่ะ คิดถึงม.อ.และปัตตานีมาก ๆ ค่ะ

หลังจากน้ำตาแห้งแล้ว อินดี้บอกว่า พรุ่งนี้จะไปขอคุณครูเล่าเรื่องของจูนและบุษบาให้เพื่อน ๆ ฟังหน้าชั้น (show and tell)

สวัสดีค่ะ อ.เม้ง ไม่รู้ยังจำกันได้มั้ย เราเคยเจอกันแว่บ ๆ เมื่อเกือบสิบปีก่อน หึหึ ที่แฟลตสาม ม.อ.ปัตตานี (ใช่มั้ย) กลับมาปัตตานีแล้วใช่มั้ยคะ ยินดีต้อนรับนะคะ ดีใจแทนเด็ก ๆ ที่นั่นค่ะ ที่เรามีอาจารย์หนุ่มไฟแรงกลับมาสร้างสรรค์สิ่งดี ๆ เพื่อคานกับเหตุการณ์ร้ายภายนอกกันอีกคน...แต่เราสวนทางกันนะคะ ตอนนี้พี่อยู่ออสเตรเลีย อีกซักสามปีจะกลับค่ะ...พี่ลักษณ์ (เพื่อนพี่แดง - เจ้าแม่แฟลตสาม และพี่เกี้ย อิอิ ตัวช่วยเผื่อจำกันบ่ได้)

สวัสดีค่ะ อาจารย์ประจักษ์ ขอบคุณที่มาเยี่ยมและเป็นกำลังใจค่ะ ขอให้อาจารย์โชคดีและมีความสุขเช่นกันค่ะ ตื่นเช้าจังนะคะ

ขอบคุณค่ะคุณ "รพี กวีข้างถนน" ถูกต้องเลยค่ะ กำลังใจเป็นสิ่งสำคัญที่ทำให้คนเรามีชีวิตอยู่ได้อย่างรู้สึกถึงคุณค่าในตัวเองนะคะ เคยเห็นคนป่วยเป็นโรคร้ายหลาย ๆ คนสามารถใช้กำลังใจเอาชนะความอ่อนแอทางร่างกายได้อย่างไม่น่าเชื่อ...มหัศจรรย์แห่งพลังใจจริง ๆ ค่ะ

คิดถึงป้ารีเหมือนกันจ้า ...เดี๋ยวนี้อินดี้ไม่ค่อยได้กินข้าวหมกไก่หรือข้าวไทย ๆ เพราะแม่ยุ่งหัวปั่นกับการทำรายงานส่งอาจารย์ อินดี้เลยได้กินแต่อาหารฝรั่งแบบง่าย ๆ ที่แม่ขี้เกียจทำค่ะ

สวัสดีค่ะ พี่เอม...อยู่ทางนี้ก็ติดตามข่าวเมืองไทยและคอยเอาใจช่วยให้คลี่คลายโดยเร็วค่ะ ทำเอาใจไม่สงบเอาด้วยเหมือนกันค่ะ

ติดต่อทางอีเมล์ได้ค่ะ ที่ cwalak@gmail.com แล้วจะรอนะคะ

ขอบคุณค่ะคุณคนพลัดถิ่นที่แวะมาทักทาย

ชะแว่บบบเลย..กะลังว่าจะหาสูตรทำอยู่พอดี ต้นเดือนหน้าที่วัดไทยมีงานทอดกฐินว่าจะเอาของกินไปทำบุญถวายพระหน่อย อยากทำตะโก้อยู่ แต่ต้องไปเยี่ยม ๆ มอง ๆ ร้านของชำก่อนว่ามีแป้งถั่วเขียวขายรึเปล่า ...มีสูตรอื่นที่ไม่ใช่แป้งถั่วเขียวมั้ยง่ะ แต่ก่อนบ้านเราทำไม่ได้ใช้แป้งถั่วเขียวนี่เนอะ ใช่ป่ะ ...ส่วนใบเตยที่นี่มีขายแบบแช่แข็งเป็นมัดใหญ่ ๆ เลย

คิดถึงบ้านจังนิ...เห็นถั่วพูแล้ว คิดถึงบูดูจริง ๆ ถั่วพูสด ๆ ราดด้วยบูดูแซ่บ ๆ ขอสะตออีกซักฝักสองฝัก ไม่ต้องแหลงเล้ยยยยย...น้ำยายไหย เฮ้อ

ตามมาภูมิใจด้วยคน เพราะแม่ของเราเหมียนกันนน :-)

ขอบคุณค่ะ ที่สนใจ...แต่เอ้ออออ...ได้ข่าวว่าคณะวิทยาการสื่อสารขายนะคะ แต่ไม่แพงค่ะ อิอิ (ขอต้นทุนค่าพิมพ์หน่อยน่ะคะ)

สวัสดีค่ะ พี่ยุบ สบายดีนะคะ ขอบคุณที่เข้ามาทักทายเด้อค่ะ เพิ่งมาเองค่ะ ยังเรียนคืบหน้าไปไม่ถึงไหนเลย ขออีกซักสามปีค่อยกลับค่ะ แหงมละ...เราน่ะ เด็กหลังเขาของแท้ค่ะ

สวัสดีค่ะ อาจารย์ขจิต ขอบคุณที่ตามมาดูอย่างสม่ำเสมอค่ะ ตอนนี้เรียนอยู่ University of Queensland เมืองบริสเบนค่ะ

ติดตามอ่านข่าวและการปฏิบัติงานของสื่อบ้านเราบางค่ายบางองค์กรก็เศร้าค่ะ เพราะได้กลายพันธุ์เป็นสื่อของกลุ่มบุคคลไปแล้วโดยสมบูรณ์ หาใช่ "สื่อมวลชน" อีกต่อไปแล้วค่ะ

สวัสดีค่ะ อาจารย์ขจิต ขอบคุณที่แวะมาทักทายนะคะ หากมีโอกาสไปเยี่ยมภาคใต้อีกก็ขอเชิญแวะเยี่ยมเยียนชาวม.อ.ปัตตานีด้วยนะคะ ดิฉันสบายดีค่ะ ตอนนี้อยู่ไกลเพราะลาศึกษาต่ออยู่ที่ออสเตรเลียค่ะ แต่เพื่อน ๆ ที่ปัตตานีและสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ยังคงช้ำหนักค่ะ เพราะปัญหายังไม่เห็นทางออกและขาดผู้นำบ้านเมืองไปบริหารจัดการค่ะ ยิ่งสถานการณ์การเมืองที่เมืองหลวงร้อนแรงมากเท่าไหร่ คนภาคใต้และปัญหาภาคใต้ก็ถูกลืมง่ายดายขึ้นค่ะ

เมื่อตอนเด็ก ๆ กล้วยดูเหมือนจะเป็นผลไม้หลักของพวกเรา เนื่องจากมีตลอดปี ไม่เหมือนผลไม้อื่น ๆ เช่น เงาะ ทุเรียน มังคุด ที่ต้องรอเป็นฤดูกาล ปีนึงได้กินครั้งเดียว อารมณ์เบื่อกล้วยจึงน่าจะเกิดกับพวกเราพี่น้องแทบทุกคน เฮ้อ รู้สึกว่ากล้วยมันเป็นผลไม้ที่ไม่อินเทรนเอาซะเลย ก็หนูอยากกินแอปเปิ้ล องุ่น หรือผลไม้อื่น ๆ ในตลาดบ้างนี่นา แต่ด้วยความที่เราเป็นครอบครัวใหญ่ การจะได้กินผลไม้เหล่านั้นมันคงไม่ใช่้เรื่องสะดวกสำหรับเงินในกระเป๋าของเตี่ยกะแม่เอาซะเลย

มาวันนี้ วันที่พวกเราเติบโตทั้งทางร่างกาย จิตใจ และเศรษฐกิจ เรากลับคิดถึงกล้วยในสวนที่บ้าน ที่เตี่ยกับแม่ได้ปลูกไว้ หวนนึกย้อนกลับไปว่าพวกเราช่างโชคดีที่ได้กินผลไม้สด มีคุณค่าทางอาหาร และที่สำคัญไม่ต้องกังวลเรื่องสารพิษที่เคลือบฉาบผิว เหมือนผลไม้หลายชนิดในท้องตลาดหรือห้างสรรพสินค้า

ตอนนี้ด้วยความไกลบ้าน ทำให้ต้องใช้เงินซื้อหาผลไม้ทุกอย่างที่อยากกิน...แม้กระทั่ง "กล้วย" ...เมื่อซื้อทุกครั้งอดคิดถึงความเกลียดชังกล้วยเมื่อตอนเด็ก ๆ ไม่ได้ทุกที แต่สิ่งหนึ่งที่รู้สึกทุกครั้งเมื่อกินกล้วยจากตลาดก็คือ ไม่มีกล้วยที่ไหนอร่อยเท่ากล้วยในสวนรอบ ๆ บ้านของเราเลย...เนอะ

ขอบคุณหลาย ๆ จ้า แล้วเดี๋ยวจะลองทำน้า แล้วจะถ่ายรูปให้ดูด้วย คาดว่าน่าจะสำเร็จ อิอิ

พี่สาวเราเดิร์นจริง ๆ เลย ทำบล็อกเป็นแล้วด้วย เยี่ยม ๆ

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี