ขอบคุณค่ะ

สวัสดีค่ะอ.สุรเชษฐ

กราบขอบพระคุณสำหรับหนังสือ How to think like Leonardo  Davinci ค่ะ..เบิร์ดซาบซึ้งกับความเอื้ออารีที่อาจารย์มีให้อย่างไม่เสื่อมคลาย เพราะหนังสือเล่มนี้อาจารย์เคยเล่าให้ฟังว่าเขียนดีมากแต่เบิร์ดก็ยังไม่มีโอกาสที่จะสั่งซื้อ ได้แต่แอบหวังว่าอาจารย์จะเขียนถึงเรื่องนี้

เมื่อวานได้รับพัสดุจากอาจารย์พอเปิดออกมาดีใจแทบโลดเลยค่ะ เหมือนฝันเพราะคาดไม่ถึง ^ ^

กราบขอบพระคุณมากๆค่ะที่อาจารย์ใส่ใจแม้ในเรื่องราวที่เล็กน้อย ขอบพระคุณมากค่ะ

คำตอบ

ยินดีครับ

บันทึกเรื่องความในใจของพ่อคนหนึ่ง (http://gotoknow.org/blog/inspiring/145982?page=1) ที่คุณเบิร์ดเข้าไปเขียนคอมเมนต์เป็นคนแรกนั้น มีคอมเมนต์ตามมาอีกมากมาย คุณช่อผกา วิริยานนท์ ที่จัดรายการวิทยุ อสมท.FM 100.5 Mhz จะนำบันทึกนี้ไปอ่านออกอากาศ 4 ทุ่ม คืนวันอาทิตย์ที่ ๒ ธ.ค. นี้ อ่านเสร็จแล้วจะสัมภาษณ์สดผมทางโทรศัพท์ออกอากาศด้วย ประเด็นสัมภาษณ์คือ "สภาวะสวยงามนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร" คุณเบิร์ดมีคำอธิบายในเชิงจิตวิทยาอย่างไรบ้างครับว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร? (ไม่ซีเรียสว่าต้องตอบนะครับ)

เบิร์ด

สวัสดีค่ะ อ.สุรเชษฐ

เบิร์ดคาดว่ากว่าอาจารย์จะเห็นคอมเม้นต์นี้อาจารย์คงตอบสัมภาษณ์สดของคุณช่อผกาไปเรียบร้อยแล้วล่ะค่ะ..เบิร์ดไม่อยากเอาทฤษฎีต่างๆมาอธิบายความรู้สึกที่ซาบซึ้ง ละเมียดละไมที่เกิดขึ้นจากการได้สัมผัสห้วงเวลาที่มีคุณค่าด้วยหัวใจของความเป็นพ่อน่ะค่ะอาจารย์ เพราะเป็นการทำลายความงดงามลึกซึ้งด้วยความแข็งกระด้างของทฤษฎีที่เบิร์ดเห็นว่าบางครั้งความรู้สึกไม่จำเป็นต้องมีการอธิบายด้วยเหตุผลใดๆ เพียงแต่เราซาบซึ้ง ดื่มด่ำกับห้วงเวลานั้นด้วยหัวใจของเราก็เพียงพอแล้ว 

ความรักเป็นสิ่งที่ไม่ต้องมีคำอธิบายใดๆค่ะ เป็นสิ่งที่เราสัมผัสได้ด้วยหัวใจของเราเองว่าความงดงามนั้นแจ่มกระจ่างเจิดจ้าเพียงใด..เมื่อเราได้ " หยุด " ให้ความรักทักทายเรา..

ความที่ต้องเร่งรุดไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้งทำให้เรากระหืดกระหอบกับชีวิต..จนเราเผลอลืมไปว่าลมหายใจที่สงบ ยาวนั้นเป็นเช่นไร..แต่เมื่อเราได้หยุด และมองไปรอบๆ..เราก็จะพบว่าความสุขนั้นอยู่ใกล้นิดเดียวเองนะคะแบบที่อาจารย์ " หยุด " จนพบว่าความสุขของพ่อนั้นลึกล้ำ ตื้นตันจนทำให้ทุกคนรู้สึกน้ำตารื้นไปด้วย..สิ่งนี้มั้งคะที่เรียกว่าความรู้สึกภาคภูมิใจที่แท้จริง แล้วก่อเกิดคลื่นที่ทรงอานุภาพจนทุกคนที่ได้รับสัมผัสได้ ?

เบิร์ดเอาใจช่วยให้อาจารย์ตอบคำถามด้วยหัวใจรักของคนเป็นพ่อที่ค้นพบแล้วว่าความสุขที่หายไปของตนนั้นอยู่ที่ใดนะคะ..เพราะการพูดที่สัมผัสถึงความภาคภูมิใจ ความสุขที่ล้นจนเกือบสำลักและทำให้เกิดความตื้นตันนั้นทรงพลังกว่าการอธิบายด้วยหลักการมากนักค่ะ...เบิร์ดจะคอยฟังเรื่องเล่าเร้าพลังเรื่องนี้นะคะอาจารย์ ^