เข้ามาขอบพระคุณค่ะ

สวัสดีค่ะ คุณโอ๋

        วันนี้เป็นวันที่ดีที่สุดวันหนึ่งในชีวิตของดิฉัน....  เพราะเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ดิฉันเต็มใจไปวัดกับแม่แต่เช้า แล้วก็ไปโน่นไปนี่  กับพ่อกับแม่ ตลอดทั้งวัน จนค่ำ....ในกิจกรรมที่ไม่เคยไปร่วมเลย  

       เป็นกิจวัตรธรรมดาแท้ๆ  แต่ดิฉันก็ไม่ยอมไป   (ก่อนหน้านี้ถึงคะยั้นคะยอก็ไม่ไป)

......ทั้งไปวัด ไปงานบวช ไปตลาด  ไปธุระที่โน่นที่นี่แล้วก็กลับมางานเลี้ยงก่อนบวชอีกงาน

       วันนี้  ตอนหัวค่ำกลับถึงบ้าน...แม่กอดแล้วก็หอมดิฉันหนึ่งที แล้วก็บอกว่าวันนี้แม่ดีใจจังเลย...  ลูกไปกับพ่อกับแม่ทั้งวัน

....... ดิฉันรู้สึกดีมากเหลือเกิน.....

        คือดิฉันก็อธิบายคุณโอ๋ไม่ใคร่ถูก  แต่โลกของดิฉันเป็นโลกแบบ shut in มานานแสนนาน  ดิฉันรักพ่อรักแม่เป็นปกติ  สื่อสารกันในครอบครัวกันตามปกติ  แล้วก็ไปทำงาน แล้วก็กลับบ้าน แล้วก็มีความสุขดีตามปกติ  แต่มันขาดอะไรไปบางอย่าง....  

       บางอย่างที่เป็นมิติทางสังคม  เป็นที่ๆมีคนเยอะๆ  มีพิธีกรรม  มีอะไรที่เป็นความวุ่นวาย  อึดอัด สับสน มีผู้คน ซึ่งดิฉันคิดแต่จะหลีกหนี ดิฉันไม่เคยต้องการไปงานอะไรที่ใดทั้งสิ้น (ยกเว้นเป็นงานหรือความจำเป็นบังคับ.... ซึ่งเกิดจากความไม่เต็มใจ)

       ทันทีที่ได้หันหัวรถกลับบ้าน....ดิฉันก็จะกลับเข้ามาอยู่ในห้องนอนอันเป็นโลกส่วนตัวอย่างมีความสุข    แล้วก็เป็นอย่างนี้มานานแสนนาน จนดิฉันไม่คิดว่าจะเปลี่ยนตัวเองได้

       ดิฉันโพสต์เรื่อง การรู้เท่าทันการสื่อสาร  ก็โพสต์แบบเจาะเข็ม เหมือนรอคนที่คิดเหมือนเราเท่านั้น  ดิฉันลืมคิดไปว่าไปการนั่งจับเจ่าอยู่แต่ในบ้าน  คิดแต่ว่าจะรอเจอคนที่เหมือนเรา  จะทำให้เราไม่มีเพื่อน....   

      การเลือกที่จะเดินคนเดียวตลอดชีวิต  ก็ไม่ได้แปลว่าจะทำให้เรามีความสุขอย่างแท้จริง

     คุณโอ๋เข้ามาสื่อสารครั้งแรก  เป็นคนแรก ในบันทึกแรกครั้งนั้น   ด้วยคำพูดง่ายๆ  สัมผัสได้ถึงความจริงใจ  ..... แต่ได้พลิกชีวิตดิฉันทั้งชีวิตนะคะ 

     ดิฉันมาไตร่ตรองแล้วก็เห็นจริงทันทีและทุกครั้งที่อ่าน  ว่าถ้านั่งจับเจ่าอยู่แต่ในบ้าน....เราก็จะไม่มีเพื่อน (แบบที่จะรู้จักหัวใจกันจริงๆ)

     ดิฉันจึงตัดสินใจไปญี่ปุ่นกับคณะ  (คือธรรมดาต่อให้ไปฟรีก็ไม่ไป  ดิฉันจะเดินทางก็ต่อเมื่อเป็นงาน หรือเป็นการรักษาสัญญาไม่ให้เสียมิตรภาพเท่านั้น  ) 

      แล้วหนนี้ก็สามารถเดินเที่ยวกับน้องๆเพื่อนๆได้ตลอดการเดินทาง...อย่างเต็มใจ   โดยไม่ฉีกแว่บไปคนเดียวอย่างที่เคยเป็น

      ดิฉันเข้าไปสื่อสารใน GotoKnow อย่างสบายใจและเป็นตัวของตัวเองมากขึ้น  ได้พบมิตรภาพหลากรูปแบบที่น่าประทับใจมาก ได้พบกับครู...แบบที่ดิฉันตามหามานาน  และได้ต่อยอดความคิดแบบที่เกิดเป็นอะไรบางอย่างพิเศษขึ้นในสมอง เหมือนจิ๊กซอว์ที่มันกระโดดจากทางโน้นทางนี้ มาต่อกันอย่างสนุกสนาน       

      ดิฉันเริ่มทำอะไรหลายอย่าง ที่เป็นการสื่อสาร อย่างผ่อนคลายมากขึ้น  เป็นอิสระมากขึ้น  และมีมิติทางสังคมที่กว้างขึ้นด้วย

     ก่อนหน้านี้ดิฉันตั้งใจจะบอกคุณโอ๋  แต่ยังไม่ถึงจังหวะที่จะสื่อสาร

     จนกระทั่งถึงวันนี้ ....วันที่ดิฉันเริ่มต้นอย่างปกติ   แต่เป็นความปกติที่พิเศษสำหรับหัวใจดิฉัน  ดิฉันได้เห็นว่า.....การเปิดใจกว้างๆ    กล้าที่จะก้าวออกมาจากโลกของตนเอง และร่วมกิจกรรมในสังคมกับผู้อื่นอย่างเป็นธรรมชาติ   ด้วยความเต็มใจนั้น  สร้างความสุขใจให้เพียงไร

     ดิฉันเข้ามาขอบพระคุณจากใจนะคะ     และหวังเหลือเกินว่าจะได้เจอกันเร็วๆ....   :)

     และได้นึกขำตัวเองว่า ไม่แน่ใจว่าจะแทนตัวว่าอย่างไร  คือหากดูจากรูปแล้วให้เดาอายุ...  ก็เกรงจะพลาด  คือดิฉันก็ได้ทำให้คุณดอกแก้วฮุนฮงมาแล้ว  เพราะไปเรียกเธอว่าน้องอย่างมั่นอกมั่นใจ   ทั้งที่เกิดทีหลังเธอตั้งหลายปี  (คือรูปเธอดูอ่อนวัยมากอ่ะค่ะ )
.....เลยแทนตัวเองว่า ดิฉัน ไปพลางๆก่อนนะคะ....

                                        เคารพรัก

                                    สุขุมาล  จันทวี
                                    (แอมแปร์ค่ะ)

                                 

 

 

 

คำตอบ

น้องแอมแปร์คะ (เขียนแล้วไม่คุ้นเท่าคุณดอกไม้ทะเลเลยเนาะ)

พี่คิดว่าพี่น่าจะเป็นรุ่นพี่ค่ะ หรือถ้าอย่างน้อยสุดก็น่าจะเป็นรุ่นเดียวกัน ต้องขอขอบคุณมากๆค่ะ สำหรับบันทึกนี้ ดีใจที่เป็นส่วนหนึ่งในปัจจัยที่ทำให้เกิดจุดเปลี่ยนแห่งความคิดของน้องนะคะ

พี่ค่อนข้างเชื่อในเรื่องโชคชะตา คิดว่าเราคงเคยทำบุญร่วมกันมาก่อน จึงมีโอกาสได้มารู้จัก เกื้อกูลกัน

ต้องบอกว่า เรามีความคิดอ่านที่เหมือนกันค่อนข้างมากค่ะ เป็นสิ่งที่ทำให้เราสัมผัสถึงสิ่งที่คิดกันได้ เพียงเพราะเราอ่านสิ่งที่เราเขียนจากความคิดของเราแลกเปลี่ยนกัน น่าอัศจรรย์จริงๆค่ะ

เชื่อว่า ถ้าเราเจอกันจริงๆ คงขอเข้าไปกอดน้องทันทีโดยอัตโนมัติแน่นอนค่ะ ขอบคุณมากๆค่ะ ที่มาบอก ซาบซึ้งมากค่ะ

ปลายเดือนพฤษภานี้ จะมีงานรวมพลชาวบล็อกที่ม.อ. น้องแอมแปร์จะมาได้ไหมเอ่ย จะได้เจอกันแน่นอน

 ชอบวิธีการเขียนเล่าเรื่องต่างๆของน้องมากๆค่ะ มันสื่อสารยังไงไม่รู้บอกไม่ถูก รู้แต่ว่าเข้าใจว่าตั้งใจจะบอกว่าอะไร ขอบคุณจริงๆ

พี่โอ๋ค่ะ

แอมแปร์

พี่โอ๋คะ  

แวะเข้ามาทำลิงก์ที่เคยตอบไว้ ค่ะ  จะได้มารวมอยู่ที่เดียวกันอีกที  :) 

ขอให้พี่โอ๋และครอบครัว มีความสุขมากๆในวันปีใหม่ไทย และพบแต่ความสดชื่นแจ่มใสในวันสงกรานต์นะคะ  .......

กำลังนึกขำๆว่าเวลาคุยกันร่วมกับพี่โอ๋ และท่านอื่นๆในบล็อก     สงสัยต้องกลับเป็น ดอกไม้ทะเล อีกทีอะค่ะ      จะได้ไม่ต้องกลับเป็น แอมแปร์ ทีนึง  และ ดอกไม้ทะเล  อีกทีนึง  ประเดี๋ยวคนอื่นฮง......  แล้วคุยไปคุยมาประเดี๋ยวเราก็จะฮงกันเอง...... :) .....

แล้วก็เลยขำต่อ  ว่าต่อไปนี้เวลาคิดนามแฝงนี่ต้องดูให้ดีเชียว   .....ดูซิชื่อออกเพราะ...  ตอนแรกนึกว่าเป็นดอกไม้พริ้วไสวสวยๆอยู่ในทะเล  ตอนนั้นไม่รู้จริงๆว่าดอกไม้ทะเลตัวจริงมันเป็นตัวแบนๆร้อยหนวดอะค่ะ.... 

เลยออกมาสวยยุ่บยั่บดีพิลึก .......Ha....!....

                                                          Ampere ค่ะ :)