ขอบพระคุณอาจารย์ค่ะ

ศิริลักษณ์

      จากที่อาจารย์ได้กรุณาช่วยตอบคำถามนั้นก็ขอขอบพระคุณอาจารย์อย่างสูงเลยค่ะ

      วันนี้มาทำงานกับพี่โอค่ะได้เปิดบลอกกับแพลนเนทของ learners.in.th แต่การเขียนบันทึกก็คงต้องพยายามเข้ามาเขียนบ่อย ๆถึงจะเขียนได้ดีขึ้นค่ะแต่จะพยายามค่ะตอนนี้ก็เริ่มเข้าใจมากขึ้นแล้วล่ะค่ะ

     ขอย้อนอดีตหน่อยนะคะ วันงานกีฬาหนูก็ได้เข้าร่วมค่ะ ไปเป็นสตาฟค่ะพอเสร็จงานแล้วเห็นทุกอย่างผ่านไปด้วยดีทุกคนก็คงหายเหนื่อยนะคะ

     ตอนเสร็จงานเดินไปพบกับ อาจารย์นพดล(อาจารย์ตู่) พอได้ยินอาจารย์พูดก็รู้สึกว่าหายเหนื่อยนะคะอาจารย์บอกว่าทุกคนทำได้ดีมากเลย ถึงหนูจะไม่ได้ทำหน้าที่หลักหรือว่าโดดเด่นมากแต่ก็รู้สึกภูมิใจแทนเพื่อนทุกคนที่ช่วยกันทำงานนี้น่ะค่ะ

    ขออนุญาติถามอาจารย์นะคะ หนูเห็นอาจารย์ยิ้มตลอดเลยค่ะหนูชอบมาก ๆเลยค่ะอาจารย์มีเรื่องให้เครียดบ้างมั้ยคะ หนูเห็นอาจารย์ทีไรก็คิดถึงแม่ทุกทีเลยค่ะ เป็นแม่ที่ให้ความรักคอยให้คำปรึกษา ขอบคุณอาจารย์อีกครั้งนะคะที่ช่วยตอบคำถามค่ะ

                                  รักและเคารพอย่างสูงค่ะ

คำตอบ

          สวัสดีค่ะ หนูน้อยจาไม (ทำไม?) ช่างซักช่างถามเสียจริง แต่คุณแม่ไม่เบื่อหรอกค่ะ  ชอบเสียอีกที่มีลูกช่างซัก แสดงว่าลูกเราฉลาด

          เรื่องเครียดหนะนะ เป็นเรื่องธรรมชาติ อาจารย์จึงมีเรื่องให้เครียดเหมือนกันค่ะ ยกตัวอย่างง่ายๆ เมื่อกี้นี้เพิ่งตอบหนูเสร็จ พอกดปุ่มตอบคำถาม ปรากฎว่า Network error โอ้พระเจ้า... รอสักครู่ กลับมาดูใหม่ ที่เขียนเมื่อกี้หายหมดเลย อย่างงี้จะไม่ให้เครียดได้งัย

          แต่...เครียดอยู่ไม่นานหรอกค่ะ ประสบการณ์ชีวิต และการฝึกจิตให้รู้ตัวอยู่เสมอ จะทำให้คลายเครียดได้เร็วค่ะ อาจารย์ก็ได้แต่หวังว่าฝึกบ่อยๆ ไม่ว่าอะไรจะเกิด ก็ปล่อยให้มันเกิดได้โดยไม่เกิดความเครียดให้ต้องคลาย  ฟังแล้วงงไหมค่ะ ??

          ลองฝึกดูซิคะ...ดีน้า...ยิ่งฝึกแต่เยาว์วัย จะยิ่งดี  เรียนก็เก่งเพื่อนก็แยะ เพราะใครๆ ก็รัก....