ทำไมเราต้องพูดเรื่อง จิต กันทุกวันเพราะจิตเรานั้นเปลี่ยนไปได้อยู่ตลอดเวลา แต่ละวินาที แต่ละนาที แต่ละชั่วโมง แต่ละวัน ... เปลี่ยนไป 

Text : Ka-Poom

 

…………………………………………………………  

การเฝ้ามองดูจิตนี้  เราต้องทำอยู่ตลอดเวลา หรือที่เรียกว่าฝึกการมี สติ ...นั่นแหละค่ะ..

ตามดูรู้อย่างไร  

ตามแนวการฝึกของตนเอง ที่ใช้อยู่ ณ ตอนนี้ จะพิจารณาดูว่า ตอนนี้รู้สึกอย่างไร อารมณ์เป็นอย่างไร คิดอะไรอยู่ เหตุที่คิด ที่รู้สึกนั้น คือ อะไร  เฝ้าดูตามจริงที่เป็นอยู่   

ขณะที่เรากำลังทำงาน คุย หรืออยู่ในอิริยบทต่างๆ สิ่งต่างๆ เหล่านี้เราสามารถสังเกต เราได้ตลอด แต่เชื่อไหมคะว่า..เรานั้นลืมเสมอค่ะ ลืมที่จะสังเกต อย่างเช่น ตอนนี้...ขณะนี้...เราลองมองย้อนเข้าไปข้างในเราดูสิว่าเป็นอย่างไรบ้าง เราเสียเวลากับการมองข้างนอกมาชั่วชีวิตแล้ว...  

การมองข้างนอก...เรามักมองว่าคนนั้นเป็นอย่างนั้น คนนี้เป็นอย่างนี้ สิ่งนั้นเป็นอย่างนั้น สิ่งนี้เป็นอย่างนี้ มองเสร็จแล้วเราก็ใส่..อารมณ์ความรู้ตนออค่ะ ลืมที่จะสังเกต อย่างเช่น ตนอนี้ขณะนี้...ตุที่คิด ที่รู้สึกนั้น คือ อะไร แล้ว...เราจะแก้ไขสึกนึกคิดเข้าไป..ชอบไม่ชอบ ปรุงแต่งทางอารมณ์ ทางความคิด...ยิ่งคิดยิ่งมันส์...ยิ่งขึ้นยิ่งสนุก...ในจิต แต่งเรื่องไปเรื่อยๆ ไม่รู้วันจบ...จนอยู่มาวันหนึ่ง...เราโดนเล่นงานจากสิ่งเหล่านี้    

ปวดหัวบ้าง...นอนไม่หลับบ้าง หงุดหงิดบ้าง ฉุนเฉียวง่ายบ้าง เศร้าบ้าง หลากหลายสภาวะที่เกิดขึ้น สักพักนั่งๆ อยู่แว๊บ...คิดไปเรื่องนั้น...แว๊บคิดไปเรื่องนี้ รวดเร็ว...ยิ่งกว่าลม ไปไกล เตลิดไปกว่าจะดึงกลับมาได้ หรือดึงกลับมาไม่ได้..เราก็โดนพิษสงเล่นงานไปแล้ว

เราต้องตื่น...มาดู จิต...เราตามความเป็นจริง..กันได้แล้ว... 

ตื่นในที่นี้...คือ การปลุก จิต ...ตื่นขึ้นมา...พิจารณาความจริง ตามจริง อย่างมีสติ  

Note : บันทึกนี้เขียนขึ้นมา...ต่อเนื่องจากบันทึกนี้..และบันทึกนี้ค่ะ..