ตั้งแต่ได้เริ่มปฏิบัติกรรมฐานมานี่   เรารู้สึกได้ว่า  ความคิดต่างๆ เริ่มลดลง  ความยาก  ความต้องการต่างๆ เริ่มลดลงเรื่อยๆ     จากสมัยก่อนที่เรามักจะเป็นคนชอบเขียนคิด ชอบเขียน   แต่มาบัดนี้  เรารู้สึกได้ว่า  มันเริ่มลดลงเรื่อยๆ     จนบางครั้ง ทำให้เรานึกไปว่า   หากเราเป็นอย่างนี้มากยิ่งขึ้น    การทำงานของเรามันจะเป็นอย่างไรนะ       แต่ทุกขั้นตอนของชีวิต   เราก็พยายามที่จะทำหน้าที่ทุกหน้าที่ของเราให้ดีที่สุด    เราเชื่อแน่ว่า ทางสายนี้ที่เรากำลังเดินมันไม่มีทางที่จะเป็นทางที่ผิดพลาด    เพราะนี่คือทางสายเอก       เพียงแต่เราปฏิบัติยังไม่ได้ถึงที่สุด      เราจึงยังคงมีความสับสนอยู่บ้างในระหว่างทางที่ก้าวเดิน     ... 

เราจำได้ว่า  ครั้งแรกที่เราได้พบกับสหายอย่างยิ่งของเรา   เราเริ่มต้นสนทนากันเรื่องการปฏิบัติธรรม   โดยสำหรับเราแล้ว  เรากล่าวว่า   "การทำงาน คือ การปฏิบัติธรรม"  แต่ สำหรับเขาแล้ว  เขากล่าวว่า  "การปฏิบัติธรรม คือ การทำงาน"    นั่นคือ ทั้งสองคนมีส่วนที่เหมือนและต่างกัน    สำหรับเขาแล้วทั้งชีวิต เขาใช้สำหรับการปฏิบัติธรรม    แต่สำหรับเรา  ชีวิตเราเต็มไปด้วยการทำงาน ซึ่งเราใช้ธรรมะร่วมกับการทำงานทุกขั้นตอนของ    นั้นคืออัตถะของสองคนที่ต่างกัน.

มาบัดนี้   ถ้าเลือกได้  เราก็อยากที่จะเลือกที่จะปฏิบัติอย่างเขา   แต่เมื่อหน้าที่ของเราในขณะนี้มันไม่สามารถที่จะสละทิ้งไปได้   เราจึงยังจำเป็นที่จะเดินในเส้นทางเดิม    และเราก็หวังไว้ว่า สักวันหนึ่งเมื่อหน้าที่ของเราเหมาะสม   เราคงจะได้เลือก การปฏิบัติธรรมคือการงาน อย่างเขาบ้าง :)