กับเด็กๆ เราต้อง สนับสนุน ความคิด ความฝัน ของเขา

ว่า   ทำได้   เป็นจริงได้    ถ้าเรามีขั้นตอน   มีจุดมุ่งหมาย

มีความสนุกที่จะฝัน...

       ที่เด็กรักป่า  ครั้งที่มี เด็กๆจาก ลูกหลานผู้นำชาวบ้าน ในเขตป่า อีสานใต้มาอยู่ เรียนรู้ พัก กินนอนกับเรา รุ่นละ 2 ปี  ทำเป็นโรงเรียนได้ อยู่ 8 รุ่น (ปัจจุบันไม่มีเด็กอยู่

ประจำแต่มาทำงานกับเด็กรอบชุมชนที่นี่ )

    ตอนที่เด็กใกล้จะจบหลักสูตรกับเรา เราจะรู้ ความถนัด ความสนใจ ของเขา  และ ส่ง เด็กๆ ไปฝึกงาน ในที่ต่างๆที่เขาอยากไป ที่เขาฝัน

   วิชาญ   โพนสัย  ต้องการเห็นเสือในป่า.....เรานึกว่า ที่ไหน จะส่งเด็กคนนี้ไปอยู่กับเสือ   นึกถึงพี่ยับ  พี่มีชื่อเสียงเรื่องทำวิจัยเสือ ของ กรมป่าไม้  เป็นหัวหน้าเขตเขานางรำ   เขตรักษาพันธ์สัตว์ป่า ห้วยขาแข้ง จ.อุทัยฯ  ส่ง วิชาญไป ก็ไม่ได้เป็นภาระกับผู้ใหญ่ เพราะเขาเป็นเด็กที่ชอบวาดรูป บันทึก ชอบเดินป่า  ดูนก  ช่วยงาน วิจัย ได้อย่างดี หลายคืนที่เขาไปนอนที่ห้างบนต้นไม้กับเพื่อนรุ่นเดียวกันชื่อ เสกสรร เพื่อเฝ้าดู การมาของเสือ ในกลางคืน  ยังมี บทกวีที่เขาเขียนเอาไว้ ประทับใจมาก

      แป๊ะ กับโน  สนใจ งานวิจัยนกเงือก ของ อ.พิไล พูลสวัสดิ์  ที่ เขาใหญ่ จ. นครราชสีมา  เราก็ส่งเขาไปอยู่กับ ทีมพี่ๆ ที่พากันวิ่ง หนี

หมี และ หมู ป่า ขณะออกกำลังกายด้วยการ ผูกถุงทรายที่ข้อเท้า

   น็อต  ตอนนั้นเป็นเด็กหญิง สนใจไปอยู่ จ. กระบี่ เพื่อเรียนรู้  ชีวิตนกแต้วแร้วท้องดำ  ที่เหลือน้อยที่สุดในประเทศไทย เป็นการทำงานกับ คุณฟิลลิป  ดีราวน์  1 ในผู้ที่วาดรูปปรกอบใน คู่มือดูนกของไทย

       บัน   อีกคน    เป็นเด็กพูดเก่ง อยากเป็น พิธีกร เหมือน ที่ ปรึกษาเด็กรักป่า คุณนิรมล เมธีสุวกุล   เราจึงรบกวน พี่นก ขอฝาก เด็กไปอยู่ในกองถ่าย ด้วย 1 คน  ซึ่ง พี่นก ก็ให้โอกาส เป็น พิธีกรคู่บ้าง เป็นพิธีกรเดี่ยวบ้าง

      เราไม่ได้คิดว่า เขาต้องกลับมาเป็นนักอนุรักษ์ กลับมาทำงานเหมือนเรา กลับมาอยู่ในแวดวงที่เขาไปฝึกงาน.....

      เราเพียงแต่ อยากให้เขาคิด และฝัน และทำ เก็บความภูมิใจในสิ่งที่มีโอกาส แม้ เขาจะไปทำงานก่อสร้าง  ทำงานในโรงงาน  เราคิดว่า ชั่วชีวิตนี้ เขาจะไม่ลืม ในสิ่งที่เขามีประสบการณ์ และตั้งใจในขณะนั้น