ปัญหาของสุวรรณภูมิ เป็นเพียงภาพปรากฎ
รอยร้าว  โครงสร้าง  ภูมิทัศน์ เป็นเพียงสิ่งที่เห็น
สิ่งที่เห็น ที่สะท้อนปัญหาเนื้อใน
เนื้อในของปัญหา ยากยิ่งมองเห็น
ถ้าภาพปรากฎไม่ฟ้อง
ฟ้องเสียรวดเร็ว
สร้าง 40 ปี เสร็จ
ใช้ 40 วัน พัง
ตอนสร้างไม่ได้ใช้
ไม่ได้ใช้เพราะยังไม่เสร็จ
ยังไม่เสร็จ จึงกลายเป็นข้ออ้างว่ายังไม่สมบูรณ์
แต่เมื่อเสร็จแล้ว ไม่มีข้ออ้างว่าไม่สมบูรณ์
พัง คือล้มเหลว
สุวรรณภูมิ พัง ตั้งแต่เริ่มสร้างเมื่อ 40 ปี
พังเพราะ "โลภ"
พังเพราะ "อวิชชา"
พังเพราะ "โครงสร้างสังคมอ่อนแอ"

โลภ ทั้ง คนกินเงินเดือน ชาวบ้าน ที่เรียกว่า นักการเมือง ข้าราชการ
โลภ ทั้ง นักธุรกิจ ที่เป็นคนๆ เดียวกันกับข้าราชการ

โลภ จึง "พัง"
"พัง" เพราะ "อวิชชา" มือใครยาว สาวได้สาวเอา
ไม่นึกถึง "สาธารณะ" 
ขอแต่ได้   พรุ่งนี้เช่นไร ไม่สน
สุวรรณภูมิ จึงเป็นเพียงภาพปรากฎของปัญหาสังคม
ปัญหาที่ยากที่จะแก้
เพราะแก้ด้วย "อวิชชา" ก็เหมือนไม่ได้แก้