GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

Mind & Spiritual (40) : ญาณทัศนะ

ญาณทัศนะ...ใช้คำนี้ได้หรือไม่ไม่แน่ใจ...แต่พิจารณาแล้วว่า...ขอเรียกชื่อแทนสิ่งว่า "ญาณทัศนะ"...ไปก่อนจนกว่าจะเข้าใจอย่างลึกซึ้ง...ยิ่งขึ้น

Text : Ka-Poom
.......................................................................................................

วันนี้มีเรื่องครุ่นคิด...บางสิ่งบางอย่าง...
ทีแรกไม่รู้ว่านั่นคือ ... อะไร..เรื่องอะไร...ที่เรากำลังครุ่นคิด
รู้สึก...เหมือนกับล่องลอย..ปล่อยไปตามเรื่อง...และสภาวะที่เกิด
เช้า...สาย...บ่าย...คล้อยบ่ายแก่ๆ...อีกไม่กี่เวลา...ก็เย็นย่ำแล้ว

ปิ๊งแว๊บ...ขึ้นมา...
ภายใต้การครุ่นคิดนั้น...
อ๋อ...มันเป็นเช่นนี้เอง...สภาวะแห่ง..."อารมณ์ และการพิจารณา"...
ละเอียด...ย่อย...ละเอียด

อารมณ์...ที่วิ่ง..วน และผ่านไป
บางสภาวะหวนกลับมากอีก...หลากหลายมาก
เหมือน...สติ...บ้า หรือไม่...นั่นไม่ใช่
หากเรารู้...และจับได้ทันว่า...มีสภาวะอารมณ์ใด...วิ่งผ่าน
มาและผ่านไป...และวกกลับมาอีกบ้าง...

ทุกอย่างนั้นล้วน...เป็น "ญาณทัศนะ"...
หากเราเข้าใจ...เราก็จะรู้ว่า..นี่คือ สภาวะแห่งอารมณ์...ที่เปลี่ยน
แม้ในผู้ขัดเกลาแล้ว...สภาวะนี้ก็ย่อมเกิดขึ้นได้
หรือ...ในบุคคลที่จิตยังหยาบ...ยิ่งต้องรีบตักตวงและเรียนรู้...สภาวะที่เกิด

เราไม่ค่อยรู้...อะไรเลย...
โกรธก็ปล่อยลอยไปตามโกรธ
เศร้าก็ปล่อยลอยไปตามเศร้า...
ดีใจก็ปล่อยลอยไป...
โดย..ไม่นั่งพิจารณาดีดีให้ถี่ถ้วน...ว่ากำลังเกิดสภาวะใดกับตน

แต่กลับวิ่งไป นู้น...พิจารณาคนอื่น..
ว่าเป็นเพราะคนนั้น..เป็นเพราะคนนี้ ทำให้เราเป็น..ทำให้เราโกรธ ทำให้เราเสียใจ
ทำให้เราโมโห...แต่หามองเข้ามาที่ภายในตนไม่...
เราจึงพลาด...และพลาดอยู่หลายครั้ง...ในการเรียนรู้จัก"ตนเอง"...ให้ถ่องแท้

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 75326
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 14
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (14)

  • คนที่ไม่รู้จักตนเอง  คนที่ไม่เคยค้นหาตัวเอง คนที่ไม่เป็นมิตรกับตัวเอง...มักเป็นคนที่ไม่เคยประสบความสำเร็จใด ๆ
  • ท่านพี่ ดร.ka-poom  เห็นภาพใหม่จำไม่ได้..ดูเป็นผู้ญิ้ง..ผู้หญิง (แซว) *______* อ้าว...อ้าว  เห็นเราเป็นอะไร.... ก็สาวสวยไงคะ....อย่างอนสิคะ

โห..คุณอ้อ (^_____^) ถูกเผ่ง..ใช่เลย

จงน้อมลง..และปลอบโยน "ดวงจิต"...ตนด้วยความมีเมตตา...รักและรักตนเอง...อย่างบริสุทธิ์...และจะไม่ยากเลยกับการให้ใจ "รัก" ผู้อื่น อย่างปรารถนาดี...

......

อิอิ...ขอบคุณคิดว่านี่คือ คำชมสำหรับภาพใหม่นะคะ..555 ...ไม่บอกตรงๆ ก็เหมาเอาเข้าช่องตนเองเลยค่ะ

 Y__*

กะปุ๋ม

 

รูปใหม่ น่ารักจัง

สวัสดีค่ะ..พี่แป๊ด

เมื่อวานพี่อึ่งอ๊อบส่งข่าวเรื่องหลานค่ะ...ว่าให้เข้าไปคุยกับพี่แป๊ดหน่อย แต่พอดีกะปุ๋มติดเรื่องพาแม่ไปหาหมอน่ะคะ..ช่วงนี้เลยไม่ค่อยได้เข้า blog เดี๋ยว..สักพัก..จะขอเข้าไปร่วมแจม..คุยด้วยนะคะ..

"เป็นอย่างที่เป็น นั้นดีที่สุดค่ะ"...เรื่องบางเรื่องบางทีก็ไม่ได้เป็นปัญหา...หากแต่เรื่องนั้นอาจไปขัดต่อ "ญาณทัศนะ"...ของเรา..จึงอาจเกิดกลายเป็นปัญหาขึ้นมาได้

(^_____^)

ขอบคุณนะคะ...สำหรับคำชมภาพใหม่

กะปุ๋ม

กะปุ่มค่ะ

          ก่อนอื่นต้องของคุณคุณอิ่งอ๊อบ  เธอเหมือนมาอยู่ในใจพี่เลย เพราะพี่รอกะปุ๋ม เข้าไปตอบจริง ๆ ว่าจะฝากคำถามไว้ในคำถามแล้ว แต่ไม่กล้าค่ะ

           จริง ๆ แล้ว โดยภาพรวม พี่ไม่ได้ห่วงหรอกค่ะ เพราะรู้ว่า มันคือแฟชั่นของเด็กที่อยู่โรงเรียนผู้หญิงล้วน สักพัก ก็คงหาย เพราะพี่ก็เคยเป็นดี้ มาก่อน

          แต่ที่กังวลคือ เราจะคุยกับลูกอย่างไร เราจะทำอย่างไร ถึงให้ลูกไม่รู้สึกว่าเหมือนถูกพ่อแม่จับผิด

           เพราะตอนที่พี่เคยเป็นดี้  พี่ไม่มีแม่ ที่คอยชี้แนะ (กำพร้าแม่ค่ะ)  มาถึงตอนนี้ พี่เป็นแม่แล้ว พี่ก็อยากที่จะทำทุกอย่างเพื่อให้เข้าใจลูกมากที่สุด

          ขอบคุณมากค่ะ

  • เป็นการอ่านที่ต้องขบคิดทีละบรรทัด... ภาษา เรียบ ๆ ง่าย ๆ แต่ความหมายดูจะลึกเร้นให้ตีความ 
  • การเดินทางที่ยาวไกลและไม่รู้จบ คือ การเดินทางเพื่อเรียนรู้ "ตัวเอง"

เมื่อปล่อย จะอยู่นิ่ง

เมื่อวิ่งไล่จะวิ่งหนี

เมื่อยึดไว้จะช้ำชีวี

เมื่อไม่มีจะสบาย

เมื่อเช้าก็โกรธโดยไม่มีเหตุผลที่เพียงพอ  คิดว่าทำไมเขาทำแบบนั้น ตีความไปเอง  เรื่องเล็กนิดเดียวก็ทำให้โกรธ  แต่หลังจากนั้นไม่กี่นาที ก็รีบตั้งสติ ว่าโกรธเพราะเหตุใน เป็นเพราะอะไร เพราะเขา หรือเพราะเรากันแน่

ขอบคุณสำหรับบันทึกที่ช่วยเตือนตนค่ะ

ผมไม่แน่ใจว่าลักษณะที่คุณกะปุ๋มเขียนมานี้จะเป็นแบบการ "ตามดูรู้จิตหรือเปล่า" คือคล้ายๆ กับว่าเราเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นแบบเห็นตัวมันเป็นๆ เลย ไม่ได้เอาตัวเราเข้าไปเกี่ยวข้อง แบบมี detachment ไม่มีการวิเคราะห์วิจารณ์ เห็นอย่างเดียว นี่เป็นสิ่งที่ผมอ่านจากหนังสือของท่านหลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช ที่ผมเคารพเป็นอย่างยิ่ง โดยที่ยังไม่เคยมีโอกาสได้ไปฝึกภาวนากับท่านเลย

*ปล.ผมด้อยประสบการณ์จริงๆ  ครับเพียงแต่อยาก ลปรร

 

เต๋า สอนให้คิดทวนวิถี... แม้คนที่เจ็บป่วย เจ็บออดออดแอดแอด มีกากบาทแดงกลางหลัง ก็อาจมีชีวีที่ยืนยาวได้ ... คนที่ป่วยทางความคิด... ถ้าปรับเปลี่ยนความคิดให้เป็นในทางบวกได้...

... แม้ในยามโกรธ... สุดท้ายก็จะไม่โกรธ 

... แม้ในยามเศร้า... ก็จะปรับเปลี่ยนเป็นสดชื่น

ความคิด จิตและสติเป็นคนละตัวกัน แต่ความคิดมักเป็นสาเหตุดึงจิตและสติให้ไปทางไหนก็ได้ มาปรับความคิดกันเถิดค่ะ แล้วจิตจะเป็นสุข... มีสติและกำลังในการทำงานนะคะ

ขอบคุณทุกท่านค่ะ..ที่เข้าแบ่งปันแลกเปลี่ยนเรียนรู้...ขอบคุณพี่จิณงนภา...ที่แนวทาง "เต๋า"...มาแบ่งปัน ..และนี่เป็นการตามดูรู้จิตค่ะ...อ.หมอมาโนช...พอดีสภาวะที่เกิดขึ้น ณ ขณะนั้นกะปุ๋มไม่แน่ใจว่า คือ อะไร...จนเมื่อปัญญาเกิดนี้จึงได้ อ๋อ...ที่เป็นนั้น..มันคือสิ่งนี้นี่เอง...สำหรับตนเองกำลังเรียนรู้...อยู่เช่นกันค่ะ ซึ่งการเรียนรู้นี้เส้นทางนั้นอีกยาวไกล..เพราะในแต่ละวันมีอะไรมากมายเข้ามาให้เราพิจารณาและเรียนรู้อยู่เสมอ...หากเราตามดูรู้ไม่ทัน เราก็จะล่องลอยไปตามเรื่องที่เกิดเข้ามากระทบเรา..(ภาษาจิตวิทยามักใช้คำว่าสิ่งเร้า...)

ขอบคุณคุณแผ่นดิน...ผู้เสมือนเป็นมิตรทางปัญญาที่ซึมซับบางสิ่งบางอย่างที่สื่อออกมาได้ละเอียดยิ่งนัก...ขอบคุณคุณอุทัย  อาวรณ์...มากค่ะที่นำสิ่งดีดี..มาทิ้งรอยฝากไว้ให้ กะปุ๋มแวะไปอ่าน บันทึกท่านอยู่เสมอค่ะ...

ตามดูรู้ทัน...นั้นเยี่ยมมากเลยค่ะ..อ.หมอปารมี...เราห้ามไม่ให้เกิดไม่ได้..แต่เราหยุดพิจารณาและรู้ให้ทัน..งและอย่างเก็บไว้กับเรานานเกินไปค่ะ...หากเมื่อรู้แล้วมันก็จะหายไปค่ะ...

กะปุ๋มไปฝากรอยไว้ใน "ถามคุณรัตติยา" แล้วนะคะพี่แป๊ด...เดี๋ยวกะปุ๋มจะตามไปคุยอย่างละเอียดต่อนะคะ...

(^______^)

กะปุ๋ม

 

(^_____^)

ลองใช้ระบบ...ตอบความเห็นแบบเป็น "เหมาจ่าย"...ดูทีเพราะ..ดูท่าจะสะดวก...อิอิ

Y__*

กะปุ๋ม

  • มาขอบคุณครับผม
  • พี่รัตติยาแกล้งชมน้องใช่ไหมครับ
  • ขอบคุณมากครับ

ไม่เป็นไรมิได้ค่ะ...พี่แอ๊ด..

กะปุ๋มขอบคุณด้วยเช่นกันนะคะ...ที่ร่วมด้วยช่วยกันสร้างสรรค์สิ่งที่ดีงาม...

...ว่าแต่ว่า...พี่แป๊ด..ไม่ได้แกล้งชมนะกะปุ๋มว่า...อิอิ..

(^_____^)

กะปุ๋ม