เหตุทึ่ต้องคิดเรื่อง มาตรฐานทางเท้า  เพราะเราพูดกันน้อยมาก  จึงมีทางเท้าที่สร้างและออกแบบ ตามความจำกัดของสารพัด

บ่อยครั้งทางเท้าที่พอจะเข้าท่า   ไปๆมาๆ  เริ่มเละ เต็มไปด้วยป้ายปักประกาศ  

ผมอยากเห็นการตกลงเบื้องต้นระดับหนึ่งว่า ต่อไป ทางเท้าที่ทำใหม่ ควรเป็นมิตร เอื้อเฟื้อ ต่อผู้พิการ  หรือ ผู้ที่อยากจะเดินเท้า

ปัญญาส่วนหนึ่ง สังคมเรา ขาดผู้พิทักษ์ประโยชน์ ที่สร้างสรรค์ เพื่อนิเวศวิทยา ของชุมชน  

ชุมชนเองก็ไมได้เห็นภาพฝัน ของทางเท้าที่ดี

ผมลองยกตัวอย่าง  ทางเท้า อย่างน้อย ต้องเผื่อความกว้างให้ รถเข็นผู้พิการ 2  คัน สวนทางกันได้

เวลาเราจะปรับปรุงบ้านเมือง จึงต้องเริ่มนึกถึง จากผู้ที่เสียโอกาส   ยกตัวอย่างที่ทำกันสำเร็จ  คือ สาธารณสถานต่างๆ  จะต้องมีทางลาดผู้พิการ    มีห้องน้ำผู้พิการ   หน่วยงานใดไม่ทำ ถือว่า แย่    ทุกแห่งถูกตรวจสอบ และปรับปรุงกันหมด

ทางเท้าก้เช่นกัน บางทีต้องเริ่มจากบางถนน บางสาย ที่เอื้ออาทร ผู้พิการ 

การเริ่มก็คงต้องเริ่มจาก หน่วยงานที่รับผิดชอบโดยตรง คือ หน่วยงานรัฐ    องค์กรปกครองท้องถิ่น ที่รับจัดสรรงบประมาณ บริการ สาธารณะ

ในประเทศที่ฉลาดแล้ว เขาส่งเสริม การเดิน  ส่งเสริมทางเท้า   บ้านเราค่อยๆทำไป  ทีละนิด  ก็คงดีเหมือนเขาในที่สุด