ตอนที่ ๑ ตอนที่ ๒ ตอนที่ ๓ ตอนที่ ๔ ตอนที่ ๕ ตอนที่ ๖ ตอนที่ ๗ ตอนที่ ๘
ระหว่างวันที่ ๒๔ – ๒๘ มีนาคม ๒๕๖๙ ผมพักค้างคืนที่ JICA Center Okinawa เช้าวันที่ ๒๕ - ๒๘ รวม ๔ เช้า ผมจึงมีโอกาสเดินออกกำลัง และชื่นชมบรรยากาศที่ไม่คุ้นเคย
๒๕ มีนาคม ๒๕๖๙
เป็นการเดินสำรวจบริเวณของ International Center Okinawa ของ JICA พบว่าบริเวณกว้างขวาง ตั้งอยู่ที่ไหล่เขา โดยส่วนที่พักอยู่ที่ยอดส่วนสูงสุด มีบันไดทางเดินสูงนำลงไปสู่ห้องอาหาร ที่เปิดเวลา ๗.๓๐ น. ระหว่างทางลงบันไดมีประตูเปิดออกไปยังบันไดภายนอก เดินลงไปชมบริเวณส่วนด้านล่างสุดได้ ที่มุมด้านหนึ่งเป็นอนุสาวรีย์ของ Ichiro Suetsugu ผู้ต่อสู้ยุคหลังสงครามโลกครั้งที่ ๒ เพื่อนำโอกินาวากลับเป็นของญี่ปุ่น
ความสดชื่นอยู้ที่อากาศกำลังสบาย อุณหภูมิ ๒๒ องศา เซลเซียส อากาศสะอาดสดชื่น และมีเสียงนกหลากหลายชนิดร้องประสานเสียง ที่เด่นที่สุดคือนกปรอดหัวโขน
๒๖ มีนาคม ๒๕๖๙
เดินออกจากที่พักเลี้ยวซ้ายลงเนิน เดินไปยังถนนที่มีรางรถไฟฟ้าโมโนเรลอยู่ข้างบน ด้านขวาเป็น Super Market เดินเลี้ยวซ้ายไปลอดใต้อุโมงทางรถยนต์ พบว่าทางเท้ากว้างเท่ากับถนน ๑ เลน โดยถนนมี ๒ เลน แต่ปิดเสีย ๑ เลน แยกเป็น ๒ อุโมงค์ สำหรับรถขาไปและขากลับ เดินไปจนเห็นสถานีรถไฟฟ้าลอยฟ้า จึงเดินกลับ เดินเลยซุปเปอร์มาร์เก็ต ไปชมเมือง เห็นว่า อีกฝั่งถนนยังเป็นที่รกร้างว่างเปล่า เมื่อถึงสี่แยก เดินเลี้ยวขวาไปดูสภาพบ้านเมือง แล้วเดินกลับ เข้าไปชมซุปเปอร์มาร์เก็ตที่กว้างใหญ่มาก ชื่อ Maeda Kokusai Market สินค้าชั้นดี มีทุกอย่าง เปิด ๗.๐๐ - ๒๓.๐๐ น. เดินกลับศูนย์ไจก้า พบทางไปเข้าโรงอาหาร พอดีกับโรงอาหารเปิดเวลา ๗.๓๐ น.
๒๗ มีนาคม ๒๕๖๙
ตั้งใจไปเดินดูสุสานที่อยู่ทางด้านขวาเมื่อหันหน้าออกจากที่พัก ไปพบ ศ. นพ. Roger Glass ที่สนิทสนมกันมาก (ตั้งแต่ท่านเป็น ผอ. Forgarthy Institute, NIH ตอนนี้ท่านเกษียณจากที่นั่น มาเป็น President ของ China Medical Board) จึงชวนกันเดินไปด้วยกัน ได้ทั้งคุยเรื่องงาน CMB เรื่อง PMAC และเรื่องความมโหฬาร ของสุสาน ที่ในที่สุดเห็นว่าเป็นธุรกิจสนองคนรวย ผมได้ใช้ Google Translate ส่องแปลข้อความประกาศในบริเวณสุสาน จากภาษาญี่ปุ่นเป็นภาษาไทย ช่วยให้เข้าใจว่าสุสานนี้ เป็นสัญลักษณ์ของระบบทุนนิยมอย่างไร
เดินจนไปพบทางลงด้านขวา ไปยังสถานีรถไฟฟ้าลอยฟ้า Kyozuka Station เดินเลี้ยวขวา ลอดใต้อุโมงค์ จนถึงสามแยกก็เลี้ยวขวาเดินขึ้นเนิน กลับไปยังห้องอาหารของ JICA Okinawa Center
๒๘ มีนาคม ๒๕๖๙
วันสุดท้าย ที่เป็นการเดินสั่งลา และมีเป้าหมายไปซื้ออาหารที่ Maeda Kokusai Market เอามาสำรองเป็นอาหารเที่ยง ระหว่างประชุมสภา มช. ออนไลน์ ที่เริ่มเวลา ๑๑ น. (๙ น. เวลาไทย)
ออกจากหอพัก เวลา ๗.๓๐ น. เดินไปทางซ้าย ไปดูป้ายทางขึ้นเนิน แปลว่า “เด็กนักเรียนช่างฝัน” เดาว่า สำหรับพ่อแม่พาลูกมาเรียนพิเศษ เดินขึ้นไปดูลาดเลานิดหน่อย แต่ไม่ถึงบริเวณตัวอาคาร ที่เมื่อเดินตามถนนลงเนิน มองกลับขึ้นไป เห็นอาคาร ๒ หลัง เดาว่าเป็นอาคารเรียน เดินวนไปทางลงเนินที่ห่างศูนย์ไจก้าออกไป เพื่อดูสภาพบ้านเมือง โดยเฉพาะสภาพอะพาร์ตเม้นท์ที่อยู่อาศัย เห็นชัดเจนว่า สมัยนี้คนอยู่บ้านเป็นหลังๆ มีน้อยมาก และที่จอดรถเป็นสิ่งหายาก รถของคนญี่ปุ่นจึงคันเล็กๆ
เดินวนจนไปถึง Maeda Kokusai Market เพื่อซื้ออาหารกล่องไว้กินตอนเที่ยง ระหว่างประชุมสภา มช. ที่ห้อง เลือกแบบเดาๆ มา ๒ กล่อง รวม ๘๐๐ เยน แต่เมื่อกินจึงรู้ว่า เป็นอาหารโอกินาวา ที่เป็นอาหารสุขภาพ
วิจารณ์ พานิช
๒๘ มี.ค. ๖๙ บริเวณประตู ๔๒ สนามบินโอกินาวา ระหว่างรอขึ้นเครื่องบินกลับบ้าน
รูป 690504
1 เช้าวันที่ ๒๕ มี.ค. ออกไปหน้าอาคารที่พักบนเขา เห็นเมืองอยู่ด้านล่าง
2 ลักษณะของอาคารที่พัก
3 เราเดินทางเดินขึ้นลงเขาภายในอาคารจนชำนาญ
4 ทางเดินในอาคารรูปที่แล้ว อยู่ใต้เนินนี้
5 ทางเดินขึ้นเขากลับอาคารที่พัก ทางขวามือเป็นบริเวณ JICA Center ทั้งสิ้น
6 เช้าวันที่ ๒๖ เดินลงเขาเข้าเมือง
7 ทางซ้ายมือ เป็น JICA Centerอาคารที่พักของเรา
8 รถรางไฟฟ้า
9 เดินลอดอุโมงค์
10 เข้าไปชม Super Market
11 เดินไปโรงอาหาร
12 เช้าวันที่ ๒๗ ไปชมสุสานกับ Roger Glass
13 เดินกลับผ่านสถานีรถรางไฟฟ้า Kyosuka
14 เช้าวันที่ ๒๘ เดินไปชมเมือง
15 สวนนอกบ้าน
