มะขามขี้อ้อน ออเซาะเก่ง ขี้กลัว ระแวดระวัง ชอบขู่ไว้ก่อน โดยเฉพาะมักจะขู่ขนุนหากเข้ามาใกล้ ๆ หรือเข้ามาในรัศมีของมัน เท่าที่สังเกตประจำ ไม่น่าเป็นความก้าวร้าวหรืออันธพาล แต่น่าจะจากความขี้กลัว การระแวดระวังความไม่ปลอดภัยที่อาจจะเกิดกับตนเองเสียมากกว่า
ขนุนเงียบ ๆ ไม่ค่อยแสดงออก มีความสุขในการขลุกอยู่กับคน ยิ่งลูบหัว เกาพุงหรือเกาคอให้ จะล้มตัวลงนอนแผ่หลาเบียดอยู่ข้าง ๆ ขนุนว่าง่าย ไม่ดื้อ แต่ถึงบทที่ไม่พอใจหรือไม่ชอบใจอะไรสักอย่าง จะตีมึน เฉย เหมือนไม่รับรู้..พร้อมดันทุรังทำแบบที่ตัวเองถูกใจกว่าให้ได้
สมัยหนุ่มที่ทั้งสองตัวนี้ยังห้าวเป้ง แข็งแรง ใครหน้าไหนก็มาแหยมไม่ได้ จะช่วยกันกัด ช่วยกันต่อสู้ (น่าจะเป็นที่มาของ “หมาหมู่”) จนผู้บุกรุกต้องล่าถอยไปในทุกครั้ง เห็นเงียบ ๆ เฉย ๆ อย่างนั้นเถอะ คนเปิดก่อนมักจะเป็นขนุนเสมอ โดยมะขามจะเป็นผู้ช่วยหรือผู้ตามในเหตุการณ์
มาถึงวัยนี้ ไม่ค่อยแข็งแรงกันแล้ว ดูกลัวและระมัดระวังขึ้น โดยเฉพาะมะขามยิ่งช่วงหลังทำหมันหายซ่าส์ไปเยอะ แต่ก็ดีเพราะทุกครั้งที่ไปทะเลาะหรือกัดกับใครมา ต้องเป็นภาระเราในการทำแผลใส่ยาให้ตามรอยเขี้ยวบริเวณเนื้อตัวหัวหูจากคู่ต่อสู้ที่ฝากไว้ให้ดูต่างหน้า
เขาว่าหมาจะมองเจ้าของเป็นหมาเหมือนมันโดยเห็นเราเป็นจ่าฝูง จึงเชื่อฟังคำสั่งให้ทำหรือไม่ให้ทำอะไรจากเรา แต่ถ้าลองคิดแค่สังคมหมาจากพฤติกรรมโดยรวม แม้มะขามชอบส่งเสียงคำรามหรือขู่ชาวบ้านเก่ง ใครเข้าใกล้ไม่ได้ แต่โดยเนื้อแท้หรือของจริง ขนุนต่างหากที่น่าจะสวมบทบาทเป็น “ลูกพี่”
จะว่าไปสอดคล้องกับโบราณว่าไว้เหมือนกัน.. “หมาเห่าไม่กัด หมาที่กัดมักไม่เห่า” พอเปรียบเทียบกันได้ไหมนี่? (ฮา)
น้องชื่อน่ารักค่ะ
นึกถึงต้นไม้ที่ปลูกไว้ เทียบกับสีเค้าครับอาจารย์..ขอบคุณมากครับ