ปัจจุบันแรงงานไทยที่อยู่ในภาคอุตสาหกรรมการผลิต ภาคบริการ ทุกระดับชั้น ตั้งแต่ผู้ที่ใช้สัดส่วนกำลังกายเป็นหลักถึงผู้ใช้แรงงานของสมองเป็นหลัก ทำงานด้วยความคิดสร้างสรรค์มากน้อยแค่ไหน ส่วนมากจะทำตามระเบียบปฏิบัติขององค์กร ตามตำแหน่งหน้าที่ ที่ฝรั่งหัวแดงกินขนมปังวางกฎเกณฑ์ไว้ให้ แล้วอ้างว่าเป็นกฏเป็นทฤษฎี เช่น ประเทศไทยต้องใช้กฎแบบนี้ใช้ทฤษฎีแบบนี้ ทำแบบอื่นไม่ได้ซึ่งอาจจะเพราะในใจลึกๆ เขาอาจกลัวเราจะเกิดความคิดที่จะไปทำให้พวกเขาต้องเดือดร้อนหรือเสียผลประโยนช์ในภายหลังก็อาจเป็นได้ ดังนั้นองค์กรต่างๆ จึงได้วางกรอบการทำงานให้คนงานไทยทำอย่างเดียวไม่ต้องไปคิดอะไรมาก ไม่ต้องถาม ไม่ต้องแสดงความคิดเห็น ไม่ต้องโต้แย้ง ถ้าถามหรือโต้แย้งขึ้นมาก็อาจจะมีคำตอบกลับมาว่า คุณจะไปคิดมากทำไมให้เสียเวลา เขาคิดมาให้แล้ว เราต่อยอดซิ โนฮาว น่ะรู้หรือเปล่า อย่าไปเสียเวลาเริ่มใหม่เลย เราไม่มีเงินทุนงบประมาณมากพอที่จะทำอย่างนั้นหรอก เราเพียงคนเดียวทำไม่ได้หรอก เอาเวลาไปทำอย่างอื่นดีกว่า ซึ่งมันก็ช่างประจวบเหมาะกับนิสัยคนไทยเราโดยไม่ตั้งใจจริงๆ ที่ช่างเกรงใจ ไม่ชอบคิด อายที่จะถูกตำหนิว่าผิดหรือไม่รู้ เพราะเหตุผลอย่างนี้หรือเปล่าที่แรงงานไทยทำตามคำสั่งเป็นอย่างเดียว..คิดไม่เป็น หรือไม่ใช่?