GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

........ความรู้สึกในการบรรพชา.......

การบวชหรือบรรชานั้น...บางคนคิดว่า มันอาจไม่จำเป็นสำหรับใครบางคน แต่สำหรับผมแล้ว เป็นความภูมิใจอย่างหนึ่งสำหรับผม พ่อแม่ และญาติพี่น้องทุกคน

       เนื่องจากผมได้รับพระมหากรุณาธิคุณอย่างหาที่สุดมิได้จาก สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯสยามบรมราชกุมารี รับเข้าเป็นนักเรียนในพระราชานุเคราะห์ฯ รุ่นปี ๒๕๔๖ ดังนั้น เพื่อเป็นการตอบแทนพระรมากรุณาธิคุณของพระองค์ท่าน ผมจึงได้ไปบรรชาเป็นสามเณร ณ วัดอัมพวัน อ.พรหมบุรี จ.สิงห์บุรี และสิ่งที่น่าภาคภูมิใจอย่างหนึ่งในชีวิตนั้น คือ ได้เป็นลูกศิษย์ที่มีพระอุปฌาย์คือ พระธรรมสิงหบุราจารย์ (หลวงพ่อจรัญ ฐิตธมฺโม)

       ระยะเวลาการห่มผ้าเหลืองนั้น ก็เป็นเวลา 15  วัน  รวมกับการครองนาคนาคอีก  5 วัน  ก็รวม เป็น 20 วัน พอดี สำหรับความรู้สึกตอนแรกนั้น  ผมเสียดายมากกับการต้องสูญเสียทั้งผมบนหัวและคิ้วที่ต้องเอาออกไป  มีคนเคยบอกว่า ไม่ต้องเสียดายดอก มันเป็นเรื่องธรรมดา  ที่สมณะต้องสละทิ้ง ในการเป็นบรรพชิต ผมบรรพชาพร้อมเพื่อนอีก ห้าร้อย คน  เป็นความสุขอีกอย่างหนึ่งของผมและเพื่อนๆที่ได้บรรพชาตอบแทนพระมหากรุณาฯที่สมเด็จพระเทพฯได้พระราชทานทุนทรัพย์เกื้อหนุนให้คอยได้มีเงินในการศึกษาเล่าเรียนเรื่อยมา  ตราบจนวันนี้  ผมยังระลึกอยู่เสมอว่า   ผมนั้นโชคดีกว่าคนอีกมากมายที่ไม่มีโอกาสอย่างผม  สำหรับการบรรพชานั้น ความรู้สึกของผมในวันต่อมา  ผมทั้งเหนื่อย  และท้อ (มากๆ)สำหรับ สิบห้าวันเหมือนกันกับสิบห้าปี   อีกอย่าง  กิจวัติประจำวันผมคือ  ต้องตื่นแต่ ตีสามครึ่ง  ต้องเตรียมผ้าสบง จีวรให้เรียบร้อย  ทำธุระส่วนตัว  พอถึงเวลาตีสี่  ต้องเข้าโบสถ์ทำวัดเช้านั่งคุกเข่าจนถึง ตีห้า  อีกทั้งพร้อมฟังเทศน์และตอบคำถามพระพี่เลี้ยงถามจนถึงหกโมงเช้า  และฉันอาหารตอนหนึ่งโมงเช้า  เป็นอย่างนี้เรื่อยไปจนถึงห้าโมงเย็นก็สรงน้ำและฉันน้ำปานะ (น้ำชา,นม,น้ำผลไม้)  เป็นอย่างนี้ทุกวัน  และที่น่าเศร้าใจมากก็คือ  ผมบรรพาตอนช่วงเทศกาลสงกรานต์ พอดี  ผมเลยอดที่จะได้ปะแป้งสาวๆเหมือนปีที่ผ่านมา  ความทรงจำในวัดนี้ ผมไม่เคยลืมเลย  ตอนกลับบ้าน  ผมมาถามแม่ว่าตอนที่ผมบรรชาอยู่ที่วัด  แม่รู้สึกอย่างไร  คุณแม่ผมท่านบอกว่า  แม่รู้สึกอิ่มและตื้นตัน  เหมือนทานข้าวอยู่ตลอด  สงสัยเป็นการอิ่มบุญแน่ๆเลย  นี่เป็นเพียงการเล่าครั้งแรก ยังไม่ไช่ตอนแรกนะครับ  เดี๋ยวติดตามชมตอนที่หนึ่ง เรื่อง สงสารพี่เณร ในวันต่อไปนะครับ....

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 71425
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 3
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (3)

รออ่านครับเซียงน้อย

ที่ผมเล่าไป  เป็นเพียงประสบการณ์นะครับ  เป็นเพียงการเล่าเกริ่นนำครั้งแรก  ยังไม่ใช่ตอนแรกนะครับ  ตอนแรกนั้น สนุกกว่านี้  คอยติดตามกันนะครับ

              อ้อ.....ขอบคุณสำหรับทุกข้อความคิดเห็นนะครับ  ผมยังน้องใหม่  มีอะไรก็แนะนำได้นะครับ  ยินดีน้อมรับไปปรับปรุงและพิจารณาครับผม 

ประสบการณ์ในชีวิตหนึ่งของลูกผู้ชาย นะค่ะ น่าชื่นชม