รู้...รู้...หลงตนไปใยว่าเรารู้...รู้ดี รู้มาก 

Text : Ka-Poom  Photo : Ka-Poom

----------> โปรดสังเกตนะคะว่า เมื่อคลิ๊กเข้าไปที่ประวัติของดิฉัน จะพบว่ามีการเขียนข้อมูลที่ยาวเหยียดมาก จากข้อมูลดังกล่าวสะท้อนบางสิ่งบางอย่าง ที่บ่งบอกอะไรให้ได้รับรู้

 

ความเข้าใจผิด

"ซึ่งไม่ใช่การ...บ่งบอกว่า..เราเก่ง...
ไม่ได้บ่งบอกว่า...เรามีความสามารถ...
ไม่ได้บ่งบอกว่า...เราทำงานหนัก
ไม่ได้บ่งบอกว่า...เรายอดคน..
..."

แต่โดยนัย...ที่ให้ไปในรายละเอียด...อาจเป็นการสะท้อนให้เห็นว่า.."ดิฉัน...ทำไมช่างโง่เขลา..เหลือเกิน"... โง่เขลาในความไม่รู้...แต่ดูเหมือนรู้..เพราะเราไม่รู้ เราจึงต้องรู้ รู้เพื่อรู้ว่าเราไม่รู้...

 หลงตน

เรามักหลงตนเองว่า...เรารู้ เราเก่ง เรามีความสามารถ...มาก
แต่จริงๆ แล้ว ในสิ่งที่เรารู้ ก็ยังมีบางสิ่งบางอย่างที่ไม่รู้...ซ่อนอยู่
ที่เราอ่าน
เราแสวงหา
เราแลกเปลี่ยนเรียนรู้...
เพื่อ...ตอบสนองต่อความไม่รู้ของเรา

แต่เราก็มักหลอกตนเองเสมอว่า...เรานั้นรู้..เราเจ๋ง..เราเก่ง.."คุณต้องรับรู้นะว่า...ฉัน/ผม..เป็นคนเก่ง รู้ดี รู้มาก"...ความคิดเล่านี้จึงมักทำให้"ภายในของเรา" มีท่าทางกอดอก ยืดตน..เบ่งทับ คนอื่นเสมอ พอใครมาสะกิดหน่อยก็ทนไม่ได้ .. เกิดอาการวีนแตก รับไม่ได้...อาการนี้ โรคนี้เป็นบ่อย โดยเฉพาะในหมู่คนที่เรียนเยอะ เรียนมาก ซึ่งในตัวดิฉันก็เคยตกหลุมพรางที่ตัวเองขุดไว้เหมือนกัน...กว่าจะพยุงตนปีนขึ้นมาจากหลุมดังกล่าวนั้นก็แทบแย่เหมือนกัน...