เมื่อวาน...ดิฉันไปงานมหกรรมหนังสือ มข. ที่ complex center  ในงานจะมีหนังสือมากมาย...ดิฉันเดินอ่านและเสพไปเรื่อยๆ แทบจะทุกบูทก็ว่าได้...รอบแรกจะใช้การ scan ด้วยสายตาก่อน ในงานนั้นจะมีลานเสวนาด้วย...วันแรก (15 ธันวาคม 49) เป็นการเสวนาของนักเขียน อาทิ คุณชาติ กอบจิตติ พระจันทร์เสี้ยว พิบูลศักดิ์  ละครพล เป็นต้น ส่วนในวันที่สอง คือเมื่อวานนี้ เป็นการเสวนาของเหล่านักแต่งเพลง เช่น คุณกุดจี่ คุณนิด ลายสือ ซึ่งในช่วงนี้ดิฉันก็ถือโอกาสพักเท้าด้วยการไปนั่งฟัง...และอ่านหนังสือไปด้วย

เป็นการเสวนาพูดคุย..ด้วยบรรยากาศ...เรื่อยๆ แบบคนคอเดียวกัน ที่รักการอ่าน ใครใคร่อ่าน...อ่าน...ใครใคร่ฟัง..ฟัง...จากนั้นก็มีการแสดงดนตรีของคุณนิด  ลายสือ และเพื่อน ซึ่งทราบว่าต่อจากงานนี้จะต้องเดินทางไปที่เขาใหญ่ต่อ...แต่ที่สะดุดใจดิฉันมาก...และค่อนข้างจะส่งผลต่อจิตใจที่ทำให้ "ตัวเอง" รู้สึกฮือฮา..และอดรนทนไม่ไหว...ต้องวิ่งไปเอากล้องในรถมาเพื่อจับภาพ...ประมาณอาการของคนคลั่งดารา-ศิลปิน...ที่ต้องบันทึกภาพไว้..

   

ไม่ใช่ใครที่ไหนคะ

....................................................................................

แต่เป็น "น้องหลอด"...มือกลองของวงคุณนิด  ลายสือ...

....................................................................................

น้องหลอด เป็นวัยรุ่นอายุ 16 ปี นั่งยิ้มละไม ตลอดการเสวนา..ข้างๆ คุณนิด  ลายสือ แรกทีเดียวดิฉันก็ไม่ได้ เอ่ะ!! ใจอะไร ก็คิดว่า คงเป็นวัยรุ่นธรรมดาๆ..ที่รักและเล่นดนตรี...ก็นั่งดู และฟังเพลินไปเลยคะ...

แต่มาสะดุด เอ๊ะ!!...ทำไม...ต้องมีเพื่อนมาคอยจูงเดินไปที่กลอง...อ้อ!!...น้องหลอดตามองไม่เห็น...ไม่เห็น บอดสนิททั้งสองข้าง...โอ้โห..มีการโชว์เดี่ยวการตีกลองด้วย...สุดยอด!!!...

จากนั้นการจบเพลงการแสดง คุณนิด...เชิญน้องหลอดโชว์เดี่ยวหนึ่งเพลง...โห!!!...ไม่อยากเชื่อเลย พลังเสียงดีมาก ร้องเพลงได้ไพเราะ...สะกดคนฟังใน ณ ที่นั้น...

เมื่อจบการแสดงดิฉันไม่รอช้าคะ...รีบเข้าไปขอคุยด้วย
ถึงได้รู้ว่า...น้องหลอด...เล่นดนตรีมาตั้งแต่อายุ 13 ปี และตอนนี้กำลังเรียนหนังสือด้วย...
เรียนอยู่ระดับชั้น ป.4 โรงเรียนเทศบาลวัดกลาง...อ.เมือง จ.ขอนแก่น...
...
น้องหลอดบอกว่า..."ผมเริ่มต้นเรียนช้าครับ.."...ดิฉันจึงยิ้มแต่น้องหลอดคงไม่ทราบหรอกคะว่า..ดิฉันนั่งยิ้มตลอดพูดคุยกับเขา...หรืออาจจะทราบก็ได้...แต่ดิฉันน่ะมองเห็นหน้าน้องหลอด...คะว่า "ยิ้มตลอด"...การพูดคุย...

...
การนี้ ดิฉัน..ไม่รู้สึกเลยคะ...ว่า "น้องหลอด เป็นคนพิการ"...เพราะดิฉันรู้สึกว่า...เหมือนนั่งคุยกับเด็กวัยรุ่นคนหนึ่งคะ...