สวัสดีตัวฉัน


          สวัสดีนางสาววาสนา นี่คือจดหมายจากเธอถึงตัวเธอเองนะ...
     ...ชีวิตช่วงนี้เป็นอย่างไรบ้าง เธอสบายดีอยู่ไหม
          ฉันเขียนจดหมายฉบับนี้ตอนที่อายุ 26 ปีได้ไม่กี่สัปดาห์ ฉันไม่แน่ใจว่าเธอจะจดจำช่วงเวลาที่ผู้คนมักเรียกว่าเบญจเพสได้หรือไม่ แต่เบญจเพสของเธอน่ะ คือช่วงอายุ 24-26 ปีล่ะ 2 ปีที่ผ่านมา เธอผ่านเรื่องยาก ๆ มาเยอะก็จริง แต่จนถึงตอนนี้มันก็ยังไม่หมด และมีทีท่าว่าจะไม่หมดง่าย ๆ เสียด้วย หลายครั้งมันทำให้เธอรู้สึกแย่ มองตัวเองเปลี่ยนไปในทางที่ไม่ดีนัก แต่เธอก็ผ่านมันไปได้ และเรียนรู้อะไรหลายอย่างจากทุกเรื่อง ฉันหวังว่าตอนที่เธอได้อ่านจดหมายฉบับนี้ เธอคงอยู่ในช่วงเวลาที่ดี ๆ ได้แล้วนะ
          ย้อนกลับไปเมื่อตอนยังเป็นเด็กหญิงวาสนา เธอจำได้ไหมว่าเธออยากโตเป็นผู้ใหญ่มาตลอด เธอไม่พอใจ เธออึดอัดว่าตัวเองไม่ค่อยมีอิสระในการใช้ชีวิต ในการตัดสินใจเท่าที่เธอต้องการ แล้วตอนนี้ล่ะ เธอยังอยากเติบโตอยู่หรือไม่ ฉันในตอนนี้คิดว่าการเป็นผู้ใหญ่มันยากมาก ๆ แล้วมันก็ไม่ค่อยสนุกอย่างที่ฉันเคยคิดไว้สักเท่าไร แต่ถึงอย่างไร ฉันก็ไม่ขอกลับไปเป็นเด็ก ฉันชอบที่ตัวเองสามารถตัดสินใจอะไรเองได้ ชอบความอิสระในตอนนี้ที่ถึงแม้มันจะมีไม่มากเท่าที่อยากได้ แต่มันก็มากกว่าตอนที่ฉันยังเป็นเด็กหญิง
         ช่วง 1 ปีที่ผ่านมา เธอลืมตัวเองบ่อยนะ... เธอมักทิ้งความฝัน ทิ้งเป้าหมาย เพียงเพราะเจอเรื่องราวยาก ๆ ที่มันจะสอนให้เธอรู้จักการเป็นผู้ใหญ่ สอนให้เธอเติบโตไปอย่างเข้มแข็ง บ่อยครั้งที่เธอร้องไห้แล้วคิดว่าอยากหยุดเวลาเอาไว้แค่เท่านี้ ซึ่งฉันมองว่าเธอยังเห็นโลกใบนี้ รู้จักสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าคนหรือมนุษย์ยังไม่หลากหลายเท่าไร มันอาจจะเจอประสบการณ์แย่ ๆ บ้าง แต่หากเธอมีโอกาสได้เจอเรื่องแบบนั้น อย่างน้อยมันก็ทำให้เธอเรียนรู้ว่าอย่ากลายเป็นคนที่แบบที่เธอไม่ชอบนะ โชคดีที่ตอนนั้นแม่มาเตือนสติเธอได้ทัน "อย่าลืมตัวเอง อย่าลืมว่าเป็นใคร เรียนอะไรมา แล้วอยากจะทำอะไร" เธอใจร้ายกับตัวเองมากนะที่ลืมอะไรแบบนี้ไปได้ อย่าเผลอบ่อย เพราะเธอไม่รู้หรอกว่าจะมีคนมาคอยดึงเธอกลับมาทุกครั้งหรือเปล่า
          ปัจจุบัน... เธอกำลังให้โอกาสตัวเอง เธอเพิ่งได่้เรียนรู้รสชาติของการยอมรับอย่างจำนนให้ได้ เธออาจจะไม่ได้พอใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองในตอนนี้ แต่เธอก็ไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะเรียกร้องอะไรได้ ฉันดีใจที่เธอไม่โวยวาย ไม่ทำอะไรบุ่มบ่าม และไม่โทษตัวเองทั้งหมดอย่างที่ชอบทำ ถือเป็นสัญญาณที่ดี ขอให้พัฒนาตัวเองไปเรื่อย ๆ นะ อย่าเพิ่งยอมแพ้ก่อน
          ในอนาคต เธอยังจะเชื่อในตัวเองว่ามันจะดีเหมือนเดิมหรือไม่ ฉันก็คงไม่อาจคาดเดาได้ แต่ฉันหวังว่าเธอจะยังคงเป็นคนที่อดทน และสามารถพาตัวเองฝ่าฟันทุกอุปสรรคไปได้ในทุกสถานการณ์ หากไม่ไหว ก็พักอ่อนแอบ้าง แต่อย่าหยุดเดินนะ ฉันจะคอยโอบกอดและเป็นกำลังใจให้เธอเสมอจากเบื้องลึกในหัวใจดวงน้อย ๆ ของเธอเอง เดินไปที่หน้ากระจกแล้วบอกรักตัวเอง ยิ้มให้ตัวเองสักหนึ่งทีก็ได้นะ
           รักเธอเสมอ, วาสนา 2563

หมายเลขบันทึก: 676889เขียนเมื่อ 12 เมษายน 2020 03:51 น. ()แก้ไขเมื่อ 12 เมษายน 2020 03:54 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน


ความเห็น (15)

สวัสดีค่ะคุณวาสนา รินป้อ สู้ ๆ นะคะ เป็นกำลังใจให้ในทุก ๆ เรื่องเลยค่ะ

ขอเป็นกำลังใจให้นะคะ คุณวาสนา

สวัสดีครับ คุณวาสนา รินป้อ เป็นงานเขียนที่ดีมากเลยครับ มีข้อคิดดี ๆ ด้วย เป็นกำลังใจให้นะครับ

ขอบคุณคุณกล้วยไม้ ศักดิ์ชาตรีชาญมาก ๆ ค่ะที่ได้เข้ามาให้กำลังใจในบันทึกนี้ ขอบคุณค่ะ

ขอบคุณคุณจีรภา หลวงมะลิมาก ๆ ค่ะที่ได้เข้ามาให้กำลังใจในบันทึกนี้ ขอบคุณค่ะ

ขอบคุณคุณสุภชัย สุใจคำมาก ๆ ค่ะที่ได้เข้ามาให้กำลังใจในบันทึกนี้ ขอบคุณค่ะ

ขอเป็นกำลังใจให้ครับ คุณวาสนา

ขอบคุณคุณทินวัฒน์ ใจคำมาก ๆ ค่ะที่ได้เข้ามาให้กำลังใจในบันทึกนี้ ขอบคุณค่ะ

สวัสดีค่ะ คุณวาสนา รินป้อ เป็นงานเขียนที่ดีมากเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ

เป็นกำลังใจให้ทุกๆเรื่องนะคะ :)

ขอบคุณคุณสิริญาภร ทรงสุภามาก ๆ ค่ะที่ได้เข้ามาให้กำลังใจในบันทึกนี้ ขอบคุณค่ะ

ขอบคุณคุณอังคณาภัค ทำการดีมาก ๆ ค่ะที่ได้เข้ามาให้กำลังใจในบันทึกนี้ ขอบคุณค่ะ

สวัสดีครับคุณวาสนา เป็นกำลังใจให้กับทุกเรื่องนะครับ สู้ ๆ :D

ขอบคุณคุณภัทรวิชญ์มาก ๆ ค่ะที่ได้เข้ามาให้กำลังใจในบันทึกนี้ ขอบคุณค่ะ

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี