(84) โอกาส

Ka-Poom
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ

(84)

วันเสาร์ที่ 25 มีนาคม

เสาร์อาทิตย์เป็นช่วงเวลาที่ใช้ชีวิตอยู่วัด มีคนเคยถามว่าทำเป็น Routine ไม่เบื่อเหรอ ไม่อยากไปนั่นโน่นนี่ คำตอบที่มีก็คือ "ความคิดแว้ปออกนอกทางประจำ อยากอยู่บ้านเอกเขนกสบายๆ แต่ด้วยความที่ตั้งสัจจะไว้ ก็ต้องรักษาสัจจะนี้สุดชีวิต ในขณะที่พ่อแม่ครูบาอาจารย์ท่านยังมีชีวิตอยู่ ถือว่าเป็นโอกาส

ข่าวเช้ามืดวันนี้องค์หลวงตาสรวงท่านละสังขารแล้ว ยิ่งทำให้ตระหนักในเรื่องโอกาสที่มียิ่งขึ้น เมื่อหลายปีก่อนองค์พระหลวงตามหาบัวท่านเทศน์สอนว่า "ในสมัยก่อนเดินไปที่ไหนก็เจอพระอรหันต์ แต่ปัจจุบันนี้หายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร" ดังนั้นเมื่อเรามีโอกาสได้มาเจอพ่อแม่ครูอาจารย์พระผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบแล้ว จะละโอกาสนี้ไปได้ไง

ยิ่งโลกมีการเปลี่ยนแปลง ความนุ่มนวลอ่อนโยนในจิตใจของคนก็ลดหายไปเรื่อยๆ การนำพาตนเองบ่มเพาะหัวใจให้ละเอียดลึกซึ้งเข้าสู่เส้นทางแห่งธรรมและอยู่ภายใต้เมตตาบารมีธรรมของพ่อแม่ครูบาอาจารย์แล้วจะพลาดโอกาสนี้ได้อย่างไร

นี่คือ สิ่งที่ได้ตกผลึกในตนเองเช้านี้

และอีกสิ่งหนึ่งที่ได้ครุ่นคิดและพิจารณากับตนเองคือ

การทานอาหารทุกวันนี้ไม่ได้ระมัดระวังการทานเลย ทุกครั้งที่ทานอาหารที่มีผงชูรส เสียงก็จะหาย ผื่นจะขึ้น กล้ามเนื้ออ่อนแรง แม้ว่าจะแก้ไขด้วยการดื่มน้ำเปล่าเยอะๆ แต่เมื่อสะสมทุกวัน ก็ดูเหมือนร่างกายจะแย่ลง สิ่งนี้บอกกับตนเองว่า "คือความประมาท"

ลองดีไซน์เมนูอาหารไว้สำหรับทานในหนึ่งวัน:

ข้าวยำผักรวม

เห็ดทอดใส่ถั่วงอก

สุกี้-ผักสารพัดวุ้นเส้น

ไข่เจียวสารพัดผัก

วุ้นเส้นอบผัก

บางครั้งก็คิดไม่ออกว่าจะทานอะไรดี ช่วงที่เคร่งครัดในเรื่องการทานอาหารก็จะวางแผนรายการอาหารไว้ล่วงหน้าเป็นสัปดาห์

วันนี้มีเรื่องแปลงใจแต่ก็ต้องระวังตัว บุคคลที่มีจิตคิดไม่ดีกับเราอยู่ๆ ก็มาแสดงท่าทีที่ดีด้วย ในใจนี้ก็อดระแวงไม่ได้ แต่ก็ใคร่ครวญและย้ำกับตัวเองว่า อยู่ห่างๆ ดีกว่า แม้ว่าเขาอาจจะดีขึ้นจริง แต่การไม่สมาคมด้วยทำให้สะดวกต่อเส้นทางชีวิตการภาวนา(?) แม้จะยังไม่มีความแน่ใจ แต่การไม่ประมาทก็นำมาซึ่งชีวิตที่สงบมากกว่า

ตกผลึกกับตนเองอีกเรื่องหนึ่งคือ การสวดอิติปิโส 108 ทำให้จิตแน่วแน่มั่นคงและมีกำลัง สังเกตจากการเผชิญเรื่องราวและเหตุการณ์ต่างๆ จะมีความนิ่ง แน่วแน่และมั่นคงมากขึ้นกว่าเดิมแบบทวีคูณเลยก็ว่าได้ และที่สำคัญจิตเบิกบานและสงบเย็นกว่าเดิม แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ยังคงต้องเรียนรู้กันต่อไปอีก

25-03-2560


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน In Mind



ความเห็น (0)