ดิฉันได้อ่านเจอคำๆ นี้ "วิญญาณาหาร" ซึ่งมีความหมายว่า "อาหารที่ได้จากจิตวิญญาณ จากความรัก
ความผูกพัน จากความสัมพันธ์ระหว่าบุคคลกับบุคคล หรือคนที่มีเป้าหมายเดียวกัน...
มีความคิดเหมือนกัน...จะสามารถประคองชีวิตให้อยู่ได้..."

...
ทุกเช้าแม่จะทำอาหารเพื่อลูก..เพื่อคนที่รัก...ให้ทาน
ดิฉันจะทำเครื่องดื่ม...เพื่อสุขภาพ..เพื่อแม่
และยังทำน้ำผลไม้ปั่น...เพื่อสุขภาพ เพื่อเพื่อนร่วมงาน...
ทำอาหาร...เพื่อพี่ เพื่อน และกัลยาณมิตรในบางครั้ง...ที่ทานอาหารของเราด้วยความรู้สึก "อร่อย"...

...
เหล่านี้ย้อนกับมาพิจารณา...
เราทำอาหาร เครื่องดื่ม...อย่างมีเป้าหมาย
เพื่อคนที่เรารัก...และปรารถนาดี บางครั้งหน้าตาของสิ่งที่เราทำอาจไม่ได้สวยงาม
แต่...คนที่ทาน มักอิ่มด้วยความสุข
เฉกเช่นทุกวันที่แม่ดื่มน้ำผลไม้ปั่นของเรา..แม่ได้หัวเราะ ได้ยิ้มอย่างมีความสุข
แม่ดื่มเพราะลูกสาวแม่ทำ..ไม่ใช่เพราะอร่อย..หากแต่เป็นเพราะลูกทำให้ดื่ม..แม่จึงดื่ม

ทุกเช้าแม่จะมีกิจที่ต้องทำอย่างมีความสุข...คือ การทำกับข้าวให้ลูกและหลานทาน
และเราก็จะทานข้าวที่แม่ทำอย่างอร่อย..เพราะได้สนทนากัน ได้พูดคุยกัน ได้หัวเราะแต่เช้าอย่างเบิกบาน
ที่บ้าน...ตอนเช้าดิฉันจะทานอาหารพร้อมกับ "อะตอม" หลานชาย...
และจะมีเจ้าบิ๊กและนางบราว...สุนัข...ที่เลี้ยงไว้และอยู่เป็นเพื่อนแม่ในช่วงกลางวัน..จะมาคลอเคลีย
และเหมือนร่วมวงสนทนา...พาทีในตอนเช้ากับเรา...

บางครั้ง..ช่วงวันที่อยู่ขอนแก่น...ดิฉันจะทำกับข้าวทานเอง..ในมื้อเช้า
ผัดผัก...ใส่ปลาบ้าง เต้าหู้บ้าง...และมักแบ่งปันให้กัลยาณมิตรที่แสนดีด้วย
เพราะ..."เรา"...ทานอาหารและมีมุมมองต่อชีวิต วิถี..คล้ายกัน.."แบ่งปัน-ทานด้วยกัน"
หน้าตาอาหารธรรมดา...แต่ "กัลยาณมิตร"..ท่านทานแล้วรู้สึกอร่อย...ไม่เหมือนกับข้าวที่ร้านอาหารทำ
"กัลยาณมิตร" บอกว่า...ทานได้..อร่อย...อร่อย...

เป็นความสุขที่ต่างแบ่งปัน...ระหว่างกัน