ผ้าเช็ดหน้าผืนที่เคยประทับรอยพระบาท

nui
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ
นี่คือสิ่งปลอบประโลมใจที่มีคุณค่ามากที่สุดสำหรับฉันในยามโศกเศร้า


ในช่วงชีวิตกว่าหกสิบปี ฉันได้เฝ้ารับเสด็จในหลวงของฉันหลายครั้ง ด้วยความมุ่งมั่น ตั้งใจ และจงรักภักดี

ราวปีพ.ศ. ๒๕๑๔ ฉันเป็นเด็กต่างจังหวัดที่เพิ่งเข้ามาเรียนหนังสือในกรุงเทพ ทุกครั้งที่อ่านหนังสือพิมพ์ว่าท่านเสด็จที่ไหนถ้าเป็นเวลาและสถานที่ที่ไปได้ โอกาสเฝ้ารับเสด็จ ฉันจะไปเฝ้ารอรับเสด็จเสมอ แม้เพียงได้เห็นรถพระที่นั่งแล่นผ่าน

ครั้งที่ฉันได้เฝ้าใกล้ชิดที่สุดคือครั้งที่ท่านเสด็จเปลี่ยนเครื่องทรงพระแก้วมรกตที่วัดพระศรีรัตนศาสดาราม วันนั้นฉันไปถึงก่อนใครๆ เพื่อจะได้จองที่นั่งแถวหน้าสุด หยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวผืนใหม่ที่เตรียมมาบรรจงปูลงกับพื้นตรงหน้า รอเวลาเสด็จนานมากจนคนมาเต็มแน่นสองข้างทางเดิน ใกล้เวลาเสด็จเจ้าหน้าที่ส่งสัญญาณให้รู้

ท่านเสด็จมาใกล้ หัวใจฉันพองโตด้วยความตื่นเต้นเป็นที่สุดจนมิได้ยินสรรพเสียงใดๆ ได้แต่ก้มกราบลงกับพื้นไม่กล้าเงยหน้ามอง เห็นแต่พระบาทที่ก้าวช้าๆเหยียบลงบนผ้าผืนเล็กตรงหน้า

ในหลวงเสด็จผ่านไปแล้ว ฉันบรรจงพับผ้าผืนนั้นเก็บใส่กระเป๋า กลับหอพักอย่างมีความสุข ภาพพระบาทที่ประทับลงบนผ้าเช็ดหน้าของฉันรวมทั้งความสุขใจล้นเหลือในวันโน้นเป็นภาพจำที่ไม่เคยเลือนหายแม้เวลาจะผ่านไปนานมากแล้ว

เมื่อมีครอบครัวมีบ้าน ผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นถูกนำไปวางไว้บนหิ้งบูชาของบ้าน.

............................

จนถึงวันที่ฟ้าร้องไห้

บ่ายวันพฤหัสที่ ๑๓ ตุลาคม ๒๕๕๙ ฟ้าสลัวมัวคลุ้มทั้งในกรุงเทพและที่บ้านของฉันนอกกรุงเทพ ฉันขับรถเข้ากรุงเพื่อซื้อเสื้อสีชมพูเพิ่มสำหรับตัวเองและลูก ปรารภกับสามีว่าฟ้าเศร้าแบบนี้ทุกข์ใจมากเหลือเกินนะพ่อ เขาปลอบว่าอย่าคิดมากไปเลย โทรศัพท์ไปหาลูกชายคนโตที่ลางานไปสวดมนต์ถวายอยู่ที่โรงพยาบาลศิริราชก็ไม่บอกอะไร พ่อเขาโทรศัพท์ไปหาลูกชายคนเล็กที่เป็นหมออยู่ที่โรงพยาบาลจุฬาก็ไม่พูด เราได้แต่เก็บงำความทุกข์อยู่เงียบเชียบมิกล้าเอ่ยคำใดๆ

จนกระทั่งหนึ่งทุ่ม...เราสองคนนั่งนิ่งขึงราวหัวใจสลายอยู่หน้าจอโทรทัศน์

ตั้งสติกันได้แล้ว สามีของฉันสาละวนกับการหาเสื้อดำ ฉันเดินไปหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนที่เคยประทับรอยพระบาทลงมาจากหิ้งบูชา ผ้าผืนนั้นเก่าคร่ำจนเป็นสีน้ำตาลอยู่ในซองพลาสติกเก่าเกือบกรอบ ฉันห่อทับด้วยผ้าสีขาวด้วยความตั้งใจว่าจะนำติดตัว นี่คือสิ่งปลอบประโลมใจที่มีคุณค่ามากที่สุดสำหรับฉันในยามโศกเศร้า ในผ้าผืนนั้นมีละอองธุลีพระบาท ท่านจะอยู่ใกล้ในใจฉันตลอดกาล.

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกด้วยภักดี



ความเห็น (8)

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะคุณหมอนุ้ย คิดถึงอยู๋บ่อย ๆค่ะ

แถลงการณ์สองฉบับสุดท้ายทำให้เศร้า วังเวง ข่าวในทีวีที่พระบรมวงศานุวงศ์เสด็จไปศิริราช ทำให้สังหรณ์ใจอย่างที่สุด และแล้วมันก็เป็นความจริง ใจหายวูบ เมื่อตั้งสติได้ก็คิดได้ว่าพระองค์ท่านสิ้นทุกข์สิ้นโศก ไม่เจ็บปวดทรมานอีกต่อไปแล้ว ท่านหลับสบายชั่วนิรันดร์ และท่านเสด็จอยู่บนสรวงสวรรค์ทิพย์วิมานอันแสนสุขคอยปกป้องพวกเราอยู่เสมอ รำลึกถึงพระมหากรุณาธิคุณอย่างหาที่สุดไม่ได้ ภาพการทรงงานและภาพต่าง ๆของพระองค์ลอยเข้ามาในห้วงคิดคำนึงอยู่เสมอทำให้ตึ้นตันน้ำตาคลอทุกครั้ง

คุณหมอมีผ้าเช็ดหน้าที่มีละอองธุลีจากพระบาทไว้เป็นศิริมงคลประจำบ้าน ช่างมีบุญ GD มีรูปรับปริญญาจากพระหัตถ์เป็นศิริมงคลแก่ตนเองและครอบครัว สิ่งยืนยันว่าครั้งหนึ่งเราได้ใกล้ชิดพระองค์ เป็นบุญยิ่งนักแม้เพียงเสี้ยววินาที รูปนีกลายเป็นของรักที่จะเก็บรักษาอย่างดีตลอดไปค่ะ

คุณหมอกลับมาเขียนให้อ่านอีกนะคะ

-สวัสดีครับพี่หมอ

-อ่านบันทึกนี้แล้วทำให้ผมได้ปลื้มใจกับความเป็นสิริมงคลนี้มาก ๆครับ

-พี่หมอสบายดีนะครับ?

-ขอเดินทางรอยเท้าของพ่อครับ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณมากค่ะอ.ดร.กัลยาGD

เป็นความสุขความภูมิใจที่เราได้้ "ถ่ายรูป" กับท่าน อาจจะเพียงครั้งเดียวในชีวิตนะคะ ตอนนั้นอาจตื่นเต้นตั้งใจจนไม่รู้สึกอย่างอื่น แต่พอได้มานั่งมองภาพรับปริญญาในตอนนี้ก็จะเป็นอีกความรู้สึกนะคะอาจารย์

อาจารย์ธงทอง จันทรางศุ เล่าไว้ว่า เมื่อวันที่ ๒ พฤศจิกายน ๒๕๒๘ ขณะในหลวงท่านกำลังพระราชทานปริญญาที่จุฬา เกิดเหตุไฟฟ้าดับ ทำให้บัณฑิต ๖ คนไม่ได้ถ่ายรูป เมื่อพิธีจบท่านทรงขอให้เรียกทั้ง ๖ คนนั้นมารับใหม่เพื่อจะได้มีภาพถ่ายค่ะ ทั้ง ๖ คนนั้นคงปลื้มใจน้ำตาไหลแน่ๆ

ดิฉันหายไปเพราะตั้งใจว่าจะทำงานสองสามอย่างให้เสร็จ กับมีปัญหาเรื่องเลือดออกเล็กน้อยที่จอประสาทตาซ้าย อยากถนอมตาไว้อ่านนานๆ ก็ต้องห่างๆ ไปน่ะค่ะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณน้องเพชร เพชรน้ำหนึ่ง ยังขยันเหมือนเดิมนะคะ

พี่ขนหนังสือเกี่ยวกับในหลวงออกจากตู้มาวางข้างเตียง ภาพส่วนใหญ่สมัยท่านยังหนุ่มเป็นภาพที่ท่านเดินอยู่ตามชนบท ลุยน้ำ เดินป่า นั่งคุยกับชาวบ้าน คนไทยอย่างเราๆ ได้เดินตามรอยเท้าของพ่อก็เป็นประโยชน์ต่อประเทศชาติอย่างมากนะคะน้อง

พี่จะพยายามแวะมาเขียนมาอ่านค่ะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณดอกไม้จาก ลุงวอ วอญ่า-ผู้เฒ่า-natachoei-- และ น้อง ทิมดาบ ค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีจ้ะพี่นุ้ย

พี่นุ้ยหายไปนานเลยนะจ๊ะ

คิดถึงจ้ะ

พ่อหลวงจะอยู่ในใจเราชั่วชีวิต

ท่านไม่ได้จากเราไปจ้ะพี่นุ้