วันที่ 78 วันแห่งความเหนื่อยล้า… เดี๋ยวก็ผ่านไป (7/09/2559)

หนื่อยไหม… กับการที่นักเรียนบางคนที่อ่านหนังสือไม่ได้

เหนื่อยไหม…กับการที่นักเรียนบางคนไม่อยากเรียนเสริม

เหนื่อยไหม… กับการทำแบบฝึกการอ่านเขียนให้นักเรียนบางคน

เหนื่อยไหม…กับการที่นักเรียนบางคนไม่พยายาม

คำถามเหล่านี้จะเกิดขึ้นทุกครั้ง เมื่อเจอสถานการณ์แย่ๆในการจัดการเรียนการสอน

แต่เมื่อมองย้อนกลับไปถึงสาเหตุของสถานการณ์เหล่านี้

และลองคิดต่อไปว่าหากปล่อยให้เป็นแบบนี้…จะเกิดอะไรขึ้น?

และคำตอบที่ได้ก็อยู่ที่ตัวเอง เพราะทุกอย่างมีทางออก (ออกไม่ได้ก็กลับมาออกทางเข้านั่นแหละค่ะ)

บางทีฉันก็เคยคิดว่ามันเหนื่อย เหนื่อยกับสิ่งต่างๆรอบๆตัว เหนื่อยกับงานสอน กับงานอื่นนอกเหนือจากการสอน แต่เมื่อได้ลองนั่งนิ่งๆสักพัก อยู่กับตัวเอง ทบทวนตัวเองถึงสิ่งที่กำลังทำว่ามันคืออะไร ทำไปเพื่ออะไร เพื่อใคร ทุกๆคำถามค่อยๆมีคำตอบผุดขึ้นมาให้กับตัวเอง และคำตอบสุดท้ายคือ ทำต่อไป อดทนและข้ามผ่านความรู้สึกเหล่านี้ไปให้ได้ ผลที่ได้จะเป็นอย่างไร อย่างน้อยเราก็เคยทำ เคยอดทน และทำมันออกมาด้วยความพยายามและทำออกมาดีที่สุดแล้ว

ประโยคที่ได้จากแม่ทุกครั้งที่โทรไป คือ ให้อดทน สู้ต่อไป เหนื่อยได้ ท้อได้ แต่ถอยได้ไหมให้ถามตัวเอง กำลังใจยังมีอยู่ตลอด พ่อแม่ยังให้กำลังใจเรา แล้วทำไมเราไม่ให้กำลังใจตัวเอง

ตั้งแต่ออกฝึกสอนจนมาถึงวันนี้ มีวันไหนบ้างที่ไม่เหนื่อย ก็คงจะตอบว่าไม่มี แต่ถ้าวันไหนไม่เหนื่อย ก็คงแปลได้ว่าไม่ทำอะไรเลย เพราะฉะนั้น จงเป็นคนที่เหนื่อยแต่ได้ทำอะไรเพื่อตัวเองและใครอีกหลายๆคน

อยากให้กำลังใจกับเพื่อนนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครูทุกคน แม้จะเหนื่อยแค่ไหน ลองนั่งนิ่งๆสักพัก คิดย้อนกลับไป มองตัวเองใหม่ หาคำตอบและกำลังใจให้ตัวเอง ลองลุกขึ้นสู้ใหม่กับสิ่งที่ต้องเจอ แล้วทุกๆอย่างก็จะผ่านไป และจงใช้ความอ่อนแอให้เป็นบ่อเกิดของความเข้มแข็ง

ขอฝากเพลงนี้ถึงเพื่อนทุกคน


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกการฝึกสอนของนางสาวอัจฉราพรรณ บุญเรือง...(ภาคเรียนที่1/2559)



ความเห็น (0)