ความรู้สึกของฉันเมื่อนั่งล้อเข็น

วิชาที่นักศึกษาชั้นปีที่3อย่างผมได้เรียนคือวิชา ADLs ในวิชานี้ผมได้ลองเป็นทั้งผู้ป่วย paraplegia และเป็นนักกิจกรรมบำบัดที่ดูแลผู้ป่วย ซึ่งผมได้เป็นผู้ดูแลก่อน โดยการดูแลนั้นคือการที่เราคอยช่วยเหลือขณที่ผู้ป่วยเคลื่อนตัวไปยังสถานที่ที่หนึ่ง ซึ่งมีระยะทางที่ไกลพอสมควร โดยเราคอยช่วยเหลือผู้รับบริการให้น้อยที่สุด ให้ผู้รับบริการสามารถช่วยเหลือตนเองได้สูงสุด ทั้งนี้ระหว่างทางมีอุปสรรค์ อาทิเช่น การจอดรถขวางทาง ทางต่างระดับ พื้นถนนที่ขรุขระ เป็นต้นซึ่งผู้ป่วยก็สามารถเคลื่อนที่ไปได้จนถึงเป้าหมาย โดยให้ผมช่วยเป็นระยะ หลังจากนั้นผมได้เปลี่ยนเป็นผู้ป่วยแทนซึ่งความรู้สึกแรกเลยคือตื่นเต้น เพราะไม่เคยได้เคลื่อนที่โดยใช้ล้อเข็น แต่เมื่อใช้ไปสักพักรู้สึกเหนื่อยและคิดว่าการเดินปกติเร็วกว่า แต่ในระหว่างทางเพื่อที่เป็นผู้บำบัดก็คอยให้ความช่วยเหลือทั้งด้านการให้กำลังใจ หรือช่วยเหลือขณะที่เราไม่สามารถเคลื่อนที่ผ่านอุปสรรคได้ ซึ่งทำให้ผมได้กลับมาคิดถึงความยากลำบากของผู้พิการจริง เพราะในชีวิตจริงที่ผู้ป่วยต้ัองเจออุปสรรคหรือปัญหาในการเดินทางมากกว่าคนปกติมากเพราะทางสำหรับผู้พิการมีค่อนข้างน้อยอีกทั้งเส้นทางไม่ได้สร้างมาเพื่อส่งเสริมการเดินทางของผู้พิการ ซึ่งอาจจะทำให้การเดินทางของผู้ป่วยมีปัญหาไม่มากก็น้อย


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ปี2ของฉัน



ความเห็น (0)