เรื่องจาก พิพิธภัณฑ์มหาวิทยาลัยมหาสารคาม (บ้านอีสาน)


เรื่องจาก พิพิธภัณฑ์มหาวิทยาลัยมหาสารคาม (บ้านอีสาน)

ก่อตั้งเมื่อวันที่ 1มิถุนายน พ.ศ. 2542 โดยมีความมุ่งหมายเพื่อสื่อสารถึงอัตลักษณ์ของมหาวิทยาลัยมหาสารคาม ที่มีจุดเริ่มต้นและพัฒนาการอย่างมีความหมายและความสำคัญควบคู่กับพัฒนาการของสังคม ซึ่งนี้เป็นจุดเริ่มต้น ของ ตำนานนี้ ด้วยความที่ บ้านแต่ละหลังนั้นได้ถูกส่งมอบมาจาก เจ้าของซึ่งอาจจะเสียชีวิต หรือไม่มีผู้อยู่อาศัยแล้ว จากนั้นมหาวิทยาลัยก็ได้ขอจัดซื้อเข้ามาอยู่ในพิพิธภัณฑ์ จริงๆมีอยู่ สองสถานที่ที่มีบ้านโบราณนี้อยู่นั้นคือ สถาบันวิจัยวลัยรุกข์เวช ทางพระธาตุนาดูน กับ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม เขตพื้นที่ขามเรียง ซึ่งเฮี้ยนทั้งสองที่ครับ แต่จะมาเล่าในส่วนของมอใหม่ดีกว่า บ้านหลังใหญ่นั้นส่วนใหญ่เป็นของเจ้านายในสมัยก่อน ส่วนหลังเล็กนั้นจะเป็นของบ่าวไพร่ และบริวารของเจ้านาย ทุกบ้านมีเจ้าของอยู่แล้ว นิสิตที่ไปออกกำลังกายบริเวณสวนสาธารณะ ใกล้ริมสระน้ำมักจะพบเห็นบ้านหลังนี้เป็นประจำ ซึ่งส่วนใหญ่ไม่ค่อยเข้าไปดู แต่มีนิสิตบางคน เข้าไปสำรวจแล้วมักจะเจอสิ่งแปลกประหลาดกลับมาทุกครั้ง มักจะเจอเหมือนมีคนเสมือนว่าอยู่ในบ้าน ทำโน้นทำนี้ แต่แท้ที่จริงแล้ว ไม่มีใครอยู่ในนั้นเลย ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า เจอเป็นคนแก่ ผู้ชายบ้าง ผู้หญิงแก่บ้างแทบทั้งนั้น ยามที่อยู่บริเวณนั้น คอยดูแลยังพบเจออยู่ จึงมีการเปลี่ยนผลัดยามบ่อยๆครั้ง(ขอย้ายหรือลาออก) เป็นที่แน่ชัดแล้วว่า ถึงบ้านจะยังคงเก่า แต่เจ้าของบ้านยังคงรักและผูกพันธ์ ดูแลบ้านของตัวเองหากใครไปทำข้าวของเสียหายหรือขโมยไปอาจจะต้องได้เจอดี

อ้างอิงรูปภาพ http://www.blogspot.com

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน วิชาการพัฒนานิสิต



ความเห็น (0)