(49-54) วนเวียนและก้าวออก

Ka-Poom
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ

(๔๙) วันที่ ๑๘ กุมภาพันธ์ พ.ศ.๒๕๕๙

  • เสร็จภารกิจจากการร่วมขับเคลื่อน R2R ของสถาบันการแพทย์ฉุกเฉินแห่งชาติแล้ว ก็เข้าโหมดความเป็นวิถีปกติ
  • ตื่นเช้านำอาหารไปถวายพระที่วัด และเข้าสู่ที่ทำงาน
  • ให้บริการคลินิกจิตเวช
  • หลังเลิกงาน เข้าวัด ...ภาวนา

(๕๐) วันที่ ๑๙ กุมภาพันธ์ พ.ศ.๒๕๕๙

  • ภารกิจช่วงเช้าก็่เช่นเคย ตื่นเช้ามืดทำอาหารไปที่วัด
  • เข้าที่ทำงาน วันนี้ได้ลองเช็คยาของผู้ป่วย และคัดกรองแยกกลุ่ม พร้อมรับ case consult
  • ช่วงบ่ายปิติที่ได้รับการชักชวนบุญเรื่องเครื่องช่วยหายใจ
  • เข้าวัด นอนวัด ...

(๕๑) วันที่ ๒๐ กุมภาพันธ์ พ.ศ.๒๕๕๙

  • เช้ามืดวันนี้อากาศเย็น ... แต่ไม่หนาวมาก เสร็จกิจส่วนตัว เข้าครัวทำอาหาร
  • วันนี้ทดลองทำโมเดลบ้านไม้จากไม้ไอติม สนุกและเพลิดเพลิน
  • ช่วงบ่ายเดินจงกลม-ภาวนา ...เช่นเคย

(๕๒) วันที่ ๒๑ กุมภาพันธ์ พ.ศ.๒๕๕๙

  • ภารกิจช่วงเช้า ผ่านไปคล้ายทุกวัน
  • เคี่ยวเข็ญบอยและทุ่ง เด็กสังกะลีที่วัดให้ช่วยกันทำกระต๊อบภาวนาให้เสร็จ
  • วันนี้ช่วงบ่ายได้รับแจ้งข่าวจากแม่ว่า อาทัย ป่วยวิกฤติ อาการโคม่า
  • หลังได้รับข่าววางงานทุกอย่างลง เข้าทางภาวนา
  • ตอนเย็นเข้าไปเยี่ยม อยากจับมือให้กำลัง
  • กลับเข้าวัดอีกครั้ง ...ภาวนาข้ามคืน

(๕๓) วันที่ ๒๒ กุมภาพันธ์ พ.ศ.๒๕๕๙

  • จิตใจนิ่งแน่วมากในการทำภารกิจต่างๆ ตั้งแต่เช้ามืด "ภาวนาผ่านวิถีการงาน"
  • ติดต่อลุงหยัดมาติดมุ้งลวดที่กุฏิให้ ...จากการแพ้ยุงเมื่อช่วงเข้าพรรษาที่ผ่านมา จึงตัดสินใจติดมุ้งลวด
  • บ่ายเข้าไปเคลียร์งานที่ทำงาน
  • เย็นกลับเข้าวัด ...เข้าทางภาวนา แสงจันทร์ส่องสว่าง อบอุ่นใจ

(๕๔) วันที่ ๒๓ กุมภาพันธ์ พ.ศ.๒๕๕๙

  • ตื่นเช้ามา "ทำวัตรเช้า" ...หลังจากพักนาน อาการไอเริ่มลดลงและห่างออกไป
  • ทำกับข้าวถวายพระก่อนกลับเข้าบ้าน
  • ทานข้าวที่แม่เตรียมไว้ให้ และเข้าที่ทำงาน
  • วันนี้ทำกระบวนการ R2R ของโรงพยาบาลและเครือข่ายในจังหวัด
  • บ่ายแวะไปเยี่ยมอาทัยและพูดคุยกับอา
  • หลังเลิกงาน เข้าทางภาวนา เดินจงกลม ...
  • ออกจากการภาวนา เล่นกับเจ้าลูกหมาสองตัวน่ารักๆ ...
  • ทำวัตรเย็น และสะสางงานเขียนที่ค้างไว้

ความประทับใจ...และความทรงจำที่ดีที่เกิดขึ้นในช่วงหลายวันที่ผ่าน


มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย สิ่งที่มั่นคงคือ จิตใจ

ความมั่นคงที่เกิดขึ้นนี้ เกิดจากการสร้างเหตุในกุศลทั้งปวงทั้ง "ทาน ศีล ภาวนา"

ทำให้แน่วแน่ในใจยิ่งนักว่า ...ความอดทนต่อสภาวะทั้งปวงนำมาซึ่งการเติบโตภายใน


สิ่งที่ได้เกิดการเรียนรู้กับตนเอง


เรามิอาจรู้ได้ว่าความตายจะมาถึงเมื่อไร...

การทำปัจจุบันให้เต็มเปี่ยมด้วยกุศล ...คือ หน้าที่ของการมีชีวิตอยู่

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน In Mind



ความเห็น (0)