๑๒. การยืนอยู่ที่สูง..ต้องอดทนต่อความเหน็บหนาวให้ได้..

การยืนอยู่ที่สูง ต้องทนต่อความเหน็บหนาวให้ได้ คนที่จะทำงานใหญ่ ต้องไม่หวั่นไหวกับเรื่องเล็กน้อย..

ที่สูง..ไม่ใช่ใครก็สามารถก้าวขึ้นมายืนได้ เพราะที่ตรงนี้..จะต้องผ่านกระบวนการทดสอบมาแล้ว แทบจะทุกบทเรียน การใช้ชีวิตอยู่บนที่สูงนั้นก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ไม่ใช่จะเดินอยู่อย่างง่ายๆ เพราะที่สูงแทบจะทุกที่นั้น..มันเหน็บหนาวและโดดเดี่ยวมากกว่า.. คนที่จะเป็นหัวหน้าหรือผู้นำได้นั้น จึงจะต้องทนต่อความเหน็บหนาวให้ได้ จะต้องพร้อมแบกรับภาระอันหนักอึ้งและสามารถมีชีวิตอยู่ได้ ในภาวะที่ถูกกดดันจากสิ่งรอบข้าง

การเป็นผู้นำ..หรือการทำงานใหญ่อะไรสักอย่าง จะต้องเตรียมพร้อมในเรื่องของความสามารถ และอารมณ์ ..จะต้องมีพลังความคิดสร้างสรรค์ พัฒนาคุณภาพของงานให้ดีขึ้นอยู่ตลอดเวลา ต้องเข้าใจว่าภาระหน้าที่ของเรา คือการทำอะไรสักอย่างก็ได้ ที่ทำให้ผู้ร่วมงานเห็นคุณค่า เห็นประโยชน์ และพร้อมที่จะทำตาม สิ่งสำคัญคือ...การจะต้องทำให้ทุกคน ได้มองเห็นภาพแห่งความสำเร็จเป็นภาพเดียวกัน เพื่อที่จะลดความขัดแย้งกันให้ได้มากที่สุด

และการเป็นผู้นำนั้น ไม่ใช่ว่าเราจะสามารถตัดสินทุกอย่างได้คนเดียว สิ่งที่เป็นเสน่ห์อีกอย่างหนึ่ง คือการเปิดโอกาสให้ทุกคนได้แสดงความคิดเห็นอย่างเป็นอิสระ และทำให้เกิดการมีส่วนร่วม ทำให้ทุกคนรู้สึกเท่าๆกันว่าเป็นผู้สร้างเท่าๆกัน...

ในการทำงานทุกอย่าง จะทำให้ถูกใจคนทุกคนไม่ได้ เพราะคนที่ได้ประโยชน์ก็พอใจ แต่คนที่เสียประโยชน์ก็ไม่ชอบใจ หรือคนที่ไม่ได้ ไม่เสีย ก็ไม่อยากให้ใครได้ดีเกินหน้าก็มี...

เพราะฉะนั้น..หากผู้นำมัวมาอ่อนไหวกับคำวิพากษ์วิจารณ์แล้ว จะเอาสมองที่ไหน เหลือไปให้คิดอย่างอื่น การยืนอยู่บนที่สูงนั้น ต้องยืนด้วยอุดมการณ์ที่มั่นคงและเด็ดเดี่ยว..คนที่จะทำงานใหญ่ได้...ต้องทำใจให้ใหญ่ ต้องกลืนน้ำตาให้ได้ทุกหยด..

เพราะที่สูงอาจจะเหน็บหนาว แต่นั่นก็จะนำมาซึ่งความภาคภูมิใจและสร้างชีวิตให้ทระนง

(จาก..หนังสือ All Little Thing เรื่องเล็กๆที่ทำให้หัวใจใหญ่ขึ้น....เขียนโดย ลูกปัด..ปัทมสุคนธ์ ศรีเชียงขวาง (๒๕๔๗)

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ไดอารี่สีแดง



ความเห็น (1)

เขียนเมื่อ 

ปัญหาและอุปสรรคของการทำงาน

ทำให้เราเติบโตขึ้น รู้จักชีวิตมากขึ้น

ทำงานได้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น

และรอบรู้ รู้เท่า รู้ทัน รู้กัน รู้แก้

มากยิ่งขึ้น