(39-42) ช่วงเวลาแห่งการเรียนรู้

Ka-Poom
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ

(๓๙)วันที่ ๘ กุมภาพันธ์ พ.ศ.๒๕๕๙

  • นำอาหารไปถวายพระที่วัด ...ค่อยกลับเข้าทำงาน
  • วันนี้มีคลินิกจิตเวช..เริ่มทำงานตั้งแต่รับบัตรนัด มีเพื่อนร่วมงานมาค่อยปลีกตัวไปทานข้าว ซักประวัติผู้ป่วย Re-Med
  • เลิกงานกลับเข้าวัด ...เยียวยาเจ้าลูกหมาน้อยที่นอนป่วย

(๔๐)วันที่ ๙ กุมภาพันธ์ พ.ศ.๒๕๕๙

  • ทำและนำอาหารไปถวายพระที่วัดเช่นปกติ
  • เข้าที่ทำงาน ... ช่วงเช้าทำงานเกี่ยวกับเอกสาร
  • ช่วงบ่าย ทำกระบวนการ R2R สำหรับ R2R Facilitator ในกลุ่มหัวหน้าและรองหัวหน้าตึก
  • เย็นหลังเลิกงานกลับเข้าวัด ...ดูและเจ้าหมาน้อยต่อ อาการยังมีอ่อนแรง ใจเป็นห่วง ...

(๔๑)วันที่ ๑๐ กุมภาพันธ์ พ.ศ.๒๕๕๙

  • ทุกวันตื่นเช้ามืด ทำอาหารและนำไปถวายพระ
  • เข้าที่ทำงาน ... ทำงานเอกสารต่างๆ
  • บ่าย...ลา ตั้งใจจะไปให้น้ำเกลือเจ้าหมาน้อย ...ปรากฏว่า ลุกยืน เดิน ได้แล้ว "ดีใจ"...
  • ทำภารกิจหลายอย่างตอนเย็นไปบ้านนาสะไมย์กับแม่รี ... ได้เห็นว่าทุกครัวเรือนมีกิจกรรมทำ คือ สานกระติบข้าว
  • วันนี้เขียนบันทึกและถอดบทเรียนหลายเรื่อง พอจะกด save แต่...มือไปแตกกดปิด ...ยับยั้งตนเองก็ไม่ถันเสียแล้ว จึงวางและเข้านอน

(๔๒)วันที่ ๑๑ กุมภาพันธ์ พ.ศ.๒๕๕๙

  • ได้เกิดการเรียนรู้กับตนเอง...

"ใครชอบ...ใครชัง...ช่างเถิด

ใครชู...ใครเชิด...ช่างเขา

ใครเบื่อ...ใครบ่น...ทนเอา

ใจเราร่มเย็นเป็นพอ" - พุทธทาสภิกขุ

....................................................

เมื่อตอนเย็นเล่นกับสุนัข ๒ ตัวนี้

ได้ตกผลึกเป็นบทสรุปกับตนเอง

ใครจะชี้จะพูดให้เราเป็นคนชั่วก็ช่างเขาเถิด

ใครจะชมจะชื่น ...ให้เราดี ...ก็เป็นบุญ แต่ก็ขอให้ช่างเขาเถิดอีกเช่นกัน...

ฝึกตนเองต่อไปอย่างที่เราเป็นนี่แหละ...

ก้าวต่อ...ด้วยจิตที่ตั้งมั่นและมั่นคง...

โกนผม...ใส่ชุดขาว
เพื่ออะไร...?
ก็เพื่อฝึกฝนตนเอง...มิใช่เหรอ...

ฝึกต่อใจที่มีสิ่งต่างๆ มากระทบ...
อาจเป็นสุข...หรือเป็นทุกข์...

ใครจะชม...ใครจะด่า
ก็ช่างเขา ...หน้าที่เราก็ฝึกใจเรา

เราจะเป็นคนดี หรือจะเป็นคนชั่ว
ไม่ใช่เป็นที่ปาก...วาจาของคนอื่น
แต่เป็นอยู่ที่กาย วาจา ใจเราเอง...

"ชีวิต..."

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน In Mind



ความเห็น (0)