"เกิดไม่มีกาย ตายไม่มีภพ"

๑) เกิดมีกาย ตายมีศพ


สัตว์อาศัย กายสสาร เป็นฐานเกิด

โลกคือแหล่ง แอ่งกำเนิด เกิดร่างขันธ์

อาศัยบ่อ พ่อแม่ แปรเป็นพันธุ์

กินอาหาร หวานคาว ทานข้าวโต


อาศัยบ้าน บนฐานดิน ถิ่นอาศัย

มีปัจจัย รายล้อม หลอมอุ้มโอ๋

จนเติบใหญ่ ใจสมอง ลำพองโต

จึงเริ่มโชว์ ศักยะ พละตน


ตามกฎกาล ผ่านไป ไม่คงมั่น

กายก็ผัน แปรเปลี่ยน เวียนเป็นผล

เชื้อพ่อแม่ ก็แปรผัน ผ่านตัวตน

กายเริ่มย่น หล่นร่วง ช่วงชรา


เมื่อกาลกลืน กัดกิน อินทรีย์เจ้า

กายเริ่มเฉา เฒ่าแก่ นอนแผ่หรา

ความเสื่อมสูญ หนุนกาย ได้โรคา

มรณา เริ่มเข้าใกล้ กายภินท์พัง


เมื่อกายดับ ก็กลับกลาย ตายเป็นศพ

ทุกสิ่งจบ สิ้นสลาย นำไปฝัง

เป็นหลักฐาน การมาเกิด กำเนิดยาง

กลายเป็นร่าง ขังทุกข์ ถูกจองจำ


ถ้าเรือนร่าง ขังใจ ไร้ทางออก

กายถูกพอก หลอกใจ ให้เจ็บช้ำ

กายคือกอง ผองผล ดั่งมนต์ดำ

ให้ใจช้ำ ด่ำดิ่ง ทิ้งทางดี


เมื่อก่อเกิด กำเนิดกาย ในภพอีก

ไม่อาจหลีก กฎกาย ตายเป็นผี

เมื่อเกิดกาย ต้องตายเด่น เห็นทุกที

วนเวียนชี้ ว่าชีวิต มิตรมรณา


๒) เกิดไม่มีกาย ตายไม่มีภพ


เมื่อเกิดกาย ตายลง ต้องปลงศพ

จิตไม่จบ จะพบพาน มันอีกหนา

เมื่อเวียนวน ไม่พ้นวัฏฏ์ ชาติกายา

ต้องเกิดมา ชราแก่ แห่ศพกัน


ถ้าไม่อยาก ถักทอ ก่อเป็นศพ

ต้องรู้รบ รู้ร้าง ห่างกองขันธ์

ต้องรู้วัตร ขจัดภัย ในชีวัน

มิให้พัน ผูกติด ในจิตใจ


จงหมั่นมอง กองกาย สลายสูญ

เป็นเครื่องหนุน พูนปัญญา หาเป้าหมาย

จงพิจเพ่ง เร่งเร้า ขัดเกลากาย

ฝึกกายใจ ให้ละเอียด อย่าเกลียดตน


มองให้ซึ้ง ถึงใจ สายข่ายจิต

ที่เราคิด เราทำ ตามอกุศล

วันหนึ่งน้อย ร้อยคิด สถิตย์ตน

เป็นแกนกล ให้วน-วก ตกอบาย


หนึ่งขณะ ว้าวุ่น จิตขุ่นข้อง

มันเที่ยวท่อง พองโต โชว์วิสัย

เมื่อมันอิ่ม ชิมชอบ ตอบฉับไว

มันก็ตาย หายพลัน เป็นฐานทาง


ในหนึ่งจิต คิดเกิด เบิร์ธเป็นร้อย

หนึ่งวันคล้อย ร้อยพัน สุสานฝัง

มันเกิดก่อ ทอจิต คิดเป็นทาง

เป็นแรงสร้าง ร่างกาย ให้ไหลตาม


นี่คือบท ปฏิจจะ สมุปบาท

ที่เกิดชาติ เกิดภพ ระบบหาม

มันอิงอยู่ เป็นคู่ซ้อน สัญจรธรรม

ที่ครบงำ ให้ต่ำตก นรกใจ


มันแสดง แผลงฤทธิ์ ให้จิตเชื่อง

ให้ขุ่นเคือง เฟื่องฟู อู่วิสัย

จิตถูกครอง มองไม่เห็น เป็นหรือตาย

นี่คือสาย ใยเยื่อ เป็นเชื้อภพ


เมื่อกระแส แผ่ผล ในกลลึก

เราเพียงนึก คล้อยไหล ไปไม่จบ

เกิดความคิด จิตคล้อย ร้อยเป็นภพ

แต่หาศพ ไม่เจอ เมื่อเธอตาย


ด้วยเหตุนี้ มีที่มา ที่ว่านั้น

เรามีขันธ์ เมื่อพลันหลับ ดับสลาย

เหลือแต่กอง ผองศพ พบมากมาย

แต่กองใจ ไร้ศพ ไม่พบเจอ

-------------๑๓/๑๐/๕๘-----------------

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน จับความคิด



ความเห็น (3)

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณความรู้ดีดี นี้ค่ะ

เขียนเมื่อ 

จงหมั่นมอง กองกาย สลายสูญ

เป็นเครื่องหนุน พูนปัญญา หาเป้าหมาย

จงพิจเพ่ง เร่งเร้า ขัดเกลากาย

ฝึกกายใจ ให้ละเอียด อย่าเกลียดตน

..............

สาธุ อนุโมทามิ

เขียนเมื่อ 

ดับทุกข์ ก่อสุข ได้ที่ไหน

ก็ที่ใจ...ของเรา..เท่านั้นหนา

ดับทุกข์ ปล่อยใจ ไม่นำพา

เกิดสุข...หรรษา ก็ที่...ใจ

.....................................

ราตรีสวัสดิ์จ้าาา ท่านอาจารย์ต้น