เด็กน้อยหัดเดิน

เด็กๆเคยใฝ่ฝัน โตขึ้นอยากเป็นโน่น อยากเป็นนี่อยู่หลายอย่าง และ อย่างนึงที่อยากเป็นก็คือ นักเขียน รู้สึกว่า เป็นอาชีพที่ดูอิสระเสรี เพราะไม่ต้องตื่นแต่เช้า รีบไปขึ้นรถ เพื่อที่จะทำงานให้ทัน 08.00 น. และเลิกงาน 17.00 น. สิ้นเดือนรับเงินเดือน

แต่พอโตขึ้นความฝันนั้นก็เลือนลาง และกลับกลายเป็นต้องมานั่งทำงานรับเงินเดือนเป็นมนุษย์เงินเดือนเพื่อความอยู่รอดไปเดือนๆ หาเงินมาได้ ก็เที่ยว กิน ซื้อของที่อยากได้ เข้าสังคม คบเพื่อนฝูง หลงไหลอยู่ในวังวนของสังคมแต่ละสังคม แรกๆ ก็มีความสุข รู้สึกหรูหรากับชีวิตแบบนั้น ดีใจที่ตัวเองหาเงินได้ จะทำอะไรก็ได้...

พอถึงจุดอิ่มตัว ฉันรู้สึกเบื่อ และอยากจะหนีออกจากสังคมแบบนี้ ไปให้ไกลแสนไกล สังคมเมืองที่รถติดมากอยู่แล้ว และมากขึ้นไปอีกในเวลาที่ฝนตก สังคมที่แย่ง แซงคิว และเริ่มที่จะไร้น้ำใจต่อกัน ตอนนั้นทำได้แค่ อดทนเพราะ ยังไงก็หลีกหนีไม่ได้...

แล้ววันหนึ่งก็มีจุดพลิกผัน ที่ทำให้ฉันได้มาใช้ชีวิต และทำงานที่นิคมอุตสาหกรรมแห่งนึง ความรู้สึกตอนนั้น ดีใจมาก อย่างน้อยก็เป็นก้าวนึงที่ได้หลีกหนีสังคมที่วุ่นวายตรงนั้นมาได้รู้สึกตื่นเต้นกับประสบการณ์ใหม่ที่ต้องใช้ชีวิตคนเดียว เช่าห้องอยู่ การเดินทางค่อนข้างสบาย เพราะที่ทำงานมีรถตู้รับส่งพนักงานถึงหอพัก ถ้านับตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้ ฉันมาอยู่ต่างที่ ได้ 5เกือบ6 ปีแล้วค่ะ อยู่จนผูกพันและกำลังจะซื้อบ้านเพื่อลงหลักปักฐานอยู่ที่นี่ซะเลย

....แล้วจู่ๆความฝันเมื่อครั้งยังเยาว์วัย ก็กลับมาอีกครั้งค่ะ อยากเป็นนักเขียน แต่มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เมื่อไม่เคยจะเริ่มต้น พยายามหาข้อมูลว่า การเริ่มต้นเป็นนักเขียนต้องทำยังไง เริ่มจากตรงไหน พยายามเขียนไดอะรี่ แต่ก็ไม่ได้เรื่อง เพราะเขียนไปสองวัน หยุดไปเดือนนึง ไรวินัยกับตัวเองมากค่ะ จนล้มเลิกความคิดไปพักหนึ่ง

แล้ววันนี้ อยู่ๆก็เข้ามาเปิดท่องเว็บไซค์ไปเรื่อยๆ เข้ามาเจอเว็บนี้ ตอนดูตอนแรก ก็เฉยๆน่ะ แต่แล้วจู่ๆก็เหมือนมีอะไรมาสะกิดว่า ลองดูไหมล่ะ ลองดูสิ ทำสิ .......

การเริ่มต้นทำสิ่งใหม่ๆให้กับชีวิต มันก็เป็นการเปิดประสบการณ์ใหม่ๆได้เรียนรู้ ได้พบเจอโลกใหม่ๆ

ได้ลองทำ และลงมือทำสิ่งที่เคยเลือนลางจนเกือบจะหายไปจากความคิด ได้ขุดและจุดประกายความฝันนั้นขึ้นมาใหม่

เหมือนเด็กน้อยที่ค่อยๆเรียนรู้ที่จะ คว่ำ คืบ คลาน นั่ง เกาะยืน และค่อยๆ ปล่อยมือเดินในที่สุด


ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะค่ะ


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน Just my mind



ความเห็น (0)