เข้าพรรษา (63) ; อดทน

Ka-Poom
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ
ไม่มีอะไรมากมายเลยในชีวิต อดทน และทำความเข้าใจเรื่องราว ...พร้อมยอมรับ "ใจก็สงบ" และเครื่องมือที่ใช้ ณ ขณะอดทนนั้นดีที่สุด คือ ลมหายใจ .....

วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ.2558

....

อีกประมาณ 26 วันก็ถึงวันออกพรรษา สิ่งที่ตั้งสัจจะว่าในช่วงเข้าพรรษา บางอย่างก็ทำได้ บางอย่างก็ทำไม่ได้ สิ่งที่ทำไม่ได้ใจก็แกว่ง สะท้อนให้เห็นว่ากำลังของจิตมีไม่มากพอที่จะต้านทานอนุสัยของกิเลสที่นอกเนืองอยู่ในใจ

เช้าวันนี้ข้าพเจ้าไปถึงที่ทำงานแต่เช้า แต่ก็ยังช้ากว่าคนไข้และญาติ

รีบจัดแจงเปิดรับบริการ รับบัตรและเตรียมบัตรๆ ต่างให้ผู้ป่วยได้พร้อมรับบริการ วันนี้คนไข้นัดมาไม่เยอะ แต่ก็ไม่น้อย หรืออาจจะดูน้อยเมื่อเทียบกับคลินิกเบาหวานที่เปิดให้บริการในฝั่งตรงข้าม

เคลียร์...สิ่งต่างๆ เกี่ยวกับการยื่นบัตรของคนไข้เสร็จลง

ข้าพเจ้าก็ปลีกตัวมารับเคส เวลาที่รับเคส Counseling ช่วยทำให้ข้าพเจ้าได้มองเห็นตนเองชัดเจนขึ้น ว่ามีท่าทีตอบสนองต่อเรื่องราวต่างๆ นั้นอย่างไรบ้าง ใจรู้สึกอย่างไร ความคิดอะไรปรากฏบ้าง...ความอดทนต่อสิ่งต่างๆ ที่อาจเกิดขึ้นในขณะนั้น ทำให้เราเข้าสู่สภาวะของความสงบและตั้งใจจดจ่อต่อความทุกข์ของผู้ป่วยที่อยู่เบื้องหน้าเราได้

วันนี้ข้าพเจ้ามีรับเคสทั้งเช้าบ่าย และแว้ปไปคุยเรื่องกระบวนการเตรียมงาน workshop R2R รุ่นที่ 2 ของโรงพยาบาลที่จะมีขึ้นในปีงบประมาณ ๕๙ นี้ด้วย ...เสร็จภารกิจสี่โมงเย็น

และมุ่งหน้าไปที่วัดเข้าทางภาวนา ...

แต่พอไปถึงที่วัดฝนตกหนัก จึงเปลี่ยนมาซ่อมผนังผ้ามุ้งต่อให้เสร็จทำไปได้สักพัก เครื่องยิงกาวแท่งพัง...ก็เลยยุดทำและออกมานั่งพักที่ลานไม้ศาลา๔ กับเจ้าอืดอาน หางซันและมอมแมม

ดูเหมือนเจ้าอืดและมอมแมมจะขี้อ้อนเป็นพิเศษ...มานอนหนุนตักด้วย

"คงคิดถึง"...

วันนี้ได้ตกผลึกต่อตนเองในเรื่องความอดทน

ไม่มีอะไรมากมายเลยในชีวิต อดทน และทำความเข้าใจเรื่องราว ...พร้อมยอมรับ "ใจก็สงบ"

และเครื่องมือที่ใช้ ณ ขณะอดทนนั้นดีที่สุด คือ ลมหายใจ

การตามดูรู้ลมหายใจ จะนำพาเราสู่ความสงบเร็วขึ้น ว้าวุ่นจากการถูกคุกคามทางอารมณ์และความคิดน้อยลง

...

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ชีวิตและวิถีแห่งธรรม(ชาติ)



ความเห็น (0)