กะเหรี่ยงน้อยหัวใจแข็งแกร่ง

Malasa
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ

แดนในหุบเขา

ใต้ร่มเงาพระเจ้าแสนทอง

ดอยม่อนจองสูงสง่า

สัตว์ป่าล้วนมากมี

ประเพณีหลายเผ่าพันธ์


บนดอยที่สูงอยู่ห่างไกลจากความเจริญ มีหมู่บ้านอยู่ท่ามกลางป่าเขา
ไม่มีไประปา ไม่มีไฟฟ้า ไม่มีถนนสายใหญ่ ไม่มีรถยนต์วิ่งแล่นผ่าน
เหมือนในเมืองกรุงเมืองใหญ่ ปราศจากสิ่งอำนวยความสะดวกทั้งสิ้น


ช่างแตกต่างจาก เมื่องกรุงเมืองใหญ่ที่ดิฉันได้อยู่อาศัยในช่วงเรียนมหาวิทยาลัย
แต่ความรู้สึกจากที่ฉันได้อยู่ได้สัมผัสมันช่างเป็นความรู้สึกที่แตกต่างกันมาเหลือเกิน


ชุมชนบนดอยที่ฉันอาศัยอยู่ช่างอบอุ่นมากเหลือเกิน ฉันได้พบกับรอยยิ้มทุกเช้าวัน
ไปไหนมาไหนมีคนทักทาย สบายดีไหม ทุกคนมีน้ำใจต่อการ รู้จักแบ่งปัน
ช่วยเหลือและเป็นหนึ่งใจเดียวกัน


แม้ในบางครั้งอาจมีบ้างที่มีเรื่องไม่เข้าใจกัน เข้าใจไม่ตรงกันบ้างเล็กๆน้อยๆ
แต่ปัญหาก็คลายทุกครั้ง เพราะทุกคนใช้หัวใจคุยกัน ใช้หัวใจปรับเข้าหากัน





ฉันภูมใจมากที่สุดที่ฉันเกิดมาเป็นคนบนดอย เป็นชนเผ่า เป็นกะเหรี่ยง เป็นคนที่ราบสูง
ฉันไม่เคยอายใครเลยที่จะบอกต่อคนทุกๆคนว่าฉันเป็นกะเหรี่ยง ถึงแม้คนบางกลุ่มมองพวกเรา
ว่าเป็นชนเผ่าสกปรก มาจากดอย ด้อยการศึกษา แต่ฉันไม่เคยนึกน้อยใจที่ฉันเกิดมาเป็นกะเหรี่ยง

เพราะเป็นแค่กลุ่มคนบางกลุ่มที่มองพวกเราแบบนี้ มันไม่ได้ช่วยอะไรให้ชีวิตดูสูงส่งขึ้นเลย
เราจะใส่ใจทำไม แค่เรามั่นใจว่าเรามีดีและเก่งในแบบของเราและเราพัฒนาตัวเราให้ไป
ไกลที่กว่านี้ต่างหากที่จะทำให้เราสูงส่งขึ้น แต่ขอขอบคุณเพราะการดูถูกเหล่านี้เป็นแรงใจที่
ทำให้ฉันต้องการความพัฒนา และลุกสู้กับมัน


ในสิ่งที่ฉันเป็นมันเป็นฉัน สิ่งที่ฉันมองเห็นในสิ่งที่ฉันเป็นคือ ฉันมองเห็นหัวใจที่บริสุทธ์
มองเห็นความรักบริสุทธ์ที่คนรอบข้างมอบให้ฉัน ความห่วงใย ความจริงใจ มันลึกซึ้ง
ในใจฉันที่สุด มันทำให้ใจของฉันได้พบสุข แล้วแบบนี้จะให้ฉันไม่รักไม่ภูมใจได้อย่างไร





ขอบคุณรอยยิ้ม

ขอบคุณกำลังใจ

ขอบคุณการดูถูก

ขอขอบคุณจากใจจริง...^^


ขอให้ทุกคนมีหัวใจที่แข็งแกร่ง ...^^


P.Malasa

วันที่บันทึก 23/09/2558

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ดินแดนในหุบเขา



ความเห็น (2)

เขียนเมื่อ 

ความสูงส่งอยู่ที่ "หัวใจ" มิใช่ปัจจัยภายนอก ;)...

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณมากๆคะ อาจารย์วัส