เข้าพรรษา (46) ; วางแผนการตายด้วยใจที่ผ่องใส

Ka-Poom
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ
เมื่อถึงเวลาของข้าพเจ้า ...ข้าพเจ้าจะตายอย่างไร? นี่เป็นคำถามที่ถามตนเอง... และก็ได้คำตอบกลับมาทันทีว่า ขอให้ได้ตายด้วยจิตที่ตื่นรู้เต็มเปี่ยมและจากไปอย่างสงบ

วันที่ ๑๔ กันยายน พ.ศ.๒๕๕๘

เช้าวันจันทร์กับงานคลินิกจิตเวช ก็เริ่มต้นหมุนวนกลับมากอีกครั้ง

วันนี้ทีมใหญ่ทำงาน (full team) แม้ว่า...การทำงานจะมีข้อจำกัด แต่เราก็พยายามกันอย่างเต็มที่เพื่อจำไปสู่การให้ผู้ป่วยชายขอบนี้ได้รับบริการอย่างเต็มที่ตามสิทธิ์ที่เขาได้รับ...

คนไข้หลายรายอาการดูมีความเสี่ยง ก็รีบประสานกับเครือข่ายในชุมชนเพื่อให้ได้ทราบและเฝ้าระวัง

มาถึงวันนี้จากการเก็บข้อมูล...ข้าพเจ้าพบว่า ปัญหาสำคัญของผู้ป่วยจิตเวช คือ เรื่องการทานยา ที่ไม่ถูกต้อง ...และปรับยาเอง หรืออาจไม่ทานยาเลย ซึ่งการทานยานี้จะสามารถช่วยให้ผู้ป่วยพอที่จะควบคุมอาการตนเองได้ แต่เมื่อทานยาไม่ถูกต้อง โอกาสของการเปลี่ยนแปลงทางอาการก็มีมากขึ้น

การที่แพทย์วางใจให้เกิดการทำงานร่วมกันกับพยาบาล ภายใต้ความเชื่อว่า พยาบาลรู้จักคนไข้มากกว่า และทราบข้อมูลในมิติเชิงกว้างและลึกกว่า คล้ายให้พยาบาลเป็นด้านหน้าและแพทย์เป็นผู้กำกับการรักษา จากแนวคิดทำนองนี้ทำให้ LEAN มากในกระบวนการให้บริการ ต้องชื่นชม อาจารย์หมอเพ็ญศรี ศิริพานทองมากที่มีมุมมองการทำงานเชิงพัฒนา ภายใต้ข้อจำกัดและภาระงานที่หนัก ... ทีมทุกคนได้ใช้ศักยภาพที่มีอยู่อย่างเต็มที่ ทำให้การทำงานมีความรื่นไหล เป็นสายธารสู่การบริการที่ปลอดภัยสำหรับผู้ป่วย

ช่วงบ่าย...

การทำงานเตรียมคลินิก โดยการ re-med ดูยาประกอบอาการเดิม และส่งต่อให้แพทย์ และเภสัชเป็นการดับเบิ้ลเช็คและทริปเบิ้ลเช็คอีกต่อ ...ทำให้ลดความผิดพลาดทางการรักษาได้ดีมาก

ในการเตรียม re med นี้ช่วยกันทั้งทีม ทำให้เกิดความรอบคอบมากยิ่งขึ้นเพราะบางเคสก็ได้หารือกันไปพร้อมๆ กันเลย

หลังเลิกงาน ...

มีโอกาสได้ไปเยี่ยมคุณยายสา คุณแม่ของพี่นัท-เครือข่าย R2R ไทยเจริญ

การไปเยี่ยมคุณยายสาทำให้ได้สัมผัสจิตที่ตื่นรู้และเบิกบานของคุณยาย ...แม้วัน ๙๑ ปี และหายใจหอบ มีอาการของโรคหัวใจ และความดันโลหิตสูง แต่เสียงคุณยายภายใต้ออกซิเจนมาร์ค ก็ยังสดใส...แจ่มจัด

การเยี่ยมคุณยายสา...

ทำให้ข้าพเจ้านึกถึงคุณตาที่เพิ่งเสียไปไม่นาน และย้อมกลับมานึกถึงตนเอง เมื่อถึงเวลาของข้าพเจ้า ...ข้าพเจ้าจะตายอย่างไร?

นี่เป็นคำถามที่ถามตนเอง...

และก็ได้คำตอบกลับมาทันทีว่า ขอให้ได้ตายด้วยจิตที่ตื่นรู้เต็มเปี่ยมและจากไปอย่างสงบ

จากคำถามและคำตอบดังกล่าว...

ข้าพเจ้านำมาใคร่ครวญต่อตนเองอีกครั้ง ขณะที่เดินจงกลมภาวนา ...และที่สุดก็สลัดออก กลับมาสู่พุทธ-โธหยุดพิจารณา

คำตอบ...คือ การกำหนดเป้าหมายของจิตแล้ว

แต่จะดำเนินไปอย่างไร ก็เป็นเรื่องของธรรมชาติ...ที่จะจัดสรรตามเหตุปัจจัยที่ข้าพเจ้าเพียรที่จะสร้างต่อตนเอง

รู้สึกขอบพระคุณคุณยายสา และอนุโมทาบุญกับคุณยายที่สร้างแรงบันดาลใจที่นำไปสู่คำตอบอันแน่วแน่และแจ่มชัดของข้าพเจ้าเอง

...



บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ชีวิตและวิถีแห่งธรรม(ชาติ)



ความเห็น (1)

เขียนเมื่อ 

จิตที่ผ่องไส ย่อมไร้กังวล ในผลของความตาย

ทุกสรรพสิ่ง คือ ครูแก่จิตเรา