คุณธรรมที่เรายึดมั่นถือปฏิบัติ คือ ความสุขแท้จริงของพ่อแม่

<><><><><><><><>><><<><><>><><><><><><><><> <><><><><><><><><><><>><><<><><>><><><><><>

วันพฤหัสบดีที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2558 เพื่อนๆที่รัก...

ขอมอบความหมายของเนื้อความข้างล่าง เพื่อให้พวกเรา”ระลึกถึงอยู่เสมอ”เมื่อเราห่างไกลกัน...

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

แด่...น้อง พี่ และ เธอ ผู้เป็นที่รัก

ขอมอบให้แด่...เธอ... เพื่อให้พวกเรามีขวัญ กำลังใจ ทักษะในการมีชีวิตและทำงาน เพื่อคุณประโยชน์สุขและคุณค่าของคุณพ่อคุณแม่…

เราคือ...”ลูกของพ่อแม่” ผู้กำหนดให้กำเนิด เราคือ...ผู้กำหนดความเป็นไปแห่งกุศลกรรมของตัวเอง ต่อไปที่สุดเราก็จะกลายเป็นมารดา-บิดา…ผู้ที่จะกำหนดความเป็นไปของครอบครัว ลูกหลานของเรา รวมทั้งสร้างสรรค์ชุมชน-สังคม-ประเทศชาติเดินทางร่วมกันไปในอนาคต.

= = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =

วันพฤหัสบดีที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2558

คุณธรรมที่เรายึดมั่นถือปฏิบัติ คือ ความสุขอันแท้จริงของพ่อแม่...

ลูกเอย...
ในโลกะธรรมแห่งการมีชีวิตที่ยึดถือเอาวัตถุและตัวตนเป็นเป้าหมายซึ่งได้ลวงขวางกั้นการเข้าถึงซึ่ง”พุทธธรรม” ผู้คนต่างมุ่งแข่งขัน องอาจ แสวงหาความมั่งคั่ง รุ่มรวย ถืออำนาจ ยึดติด สะสมวัตถุเงินทอง โอ้อวดปัญญาองค์ความรู้ มีความหรูหรา บริโภคความสุขสะดวกสบาย หรือแม้การมุ่งเพื่อเอาชนะเพื่อให้ได้ศักยเอาเปรียบประโยชน์เหนือชั้นชนธรรมชาติทั้งปวง…

สำหรับโชคชะตาของตัวเจ้า... พ่อกับแม่ไม่อาจรู้ล่วงหน้าว่า อนาคตของเจ้าจะประสบเป็นเช่นไร พ่อแม่จะต้องตายจากเจ้าไปในวันหนึ่ง... ขอให้ลูกจงจดจำและระลึกไว้เสมอว่า... แม้ลูกจะมีบุญโชควาสนาชะตาสูง ก็อย่าได้ยึดมั่นว่า การณ์จะเป็นเช่นนั้นเสมอไป อาจมีวันตกต่ำมลายสลายสูญ...ถ้าเจ้าไม่คิดทบทวนระมัดระวังและพึ่งพาตนเอง…ยามใดที่ลูกรู้สึกปิติยินดีถึงชีวิตที่มีความสุขปลอดโปร่งสะดวกสบายไปเสียทุกสิ่ง ก็อย่ายึดมั่นว่าจะเป็นเช่นนั้นไปได้ตลอด อาจมีวันที่เจ้าจะต้องประสบความยุ่งยากลำบากบีบคั้น และเดือดร้อน.

ยามใดที่เจ้ามีซึ่งความอิ่มเอมอุดมสมบูรณ์พูนสุข มีทรัพย์สินเงินทอง มีอำนาจ วาสนา บริวารหลากไหลเทมา หรือมีความสมปรารถนาในทุกสิ่ง... ก็อย่าหลงยึดมั่นว่ามันจะคงสภาพอยู่เช่นนั้น อาจมีสักวันหนึ่งที่เจ้าจะต้องประสบเคราะห์กรรมลำบากทุกข์ยากระหกระเหิน แม้แต่จะหาที่พักค้างกายสักคืนจากบริวารเพื่อนรักก็ยังแสนยาก...

หากลูกไม่รู้จักใช้สรรพปัญญาให้เป็นประโยชน์ในทางที่ถูกต้องอย่างพอเพียงทั้งแก่ตนเองและผู้อื่น ก็อย่าหวังว่าเจ้าจะได้พบความสงบสันติสุขและงดงามในตนเองได้... ยามใดที่มีคนนิยมชมชอบเคารพนบนอบคารวะต่อลูก ลูกก็ยิ่งจะต้องคิด ทำ และพูดด้วยถ่อมตนให้เป็นที่เลื่อมใสศรัทธามากยิ่งขึ้น เจ้าจะต้องอ่อนน้อมโน้มลดละอัตตาตัวตนของเจ้า แล้วแผ่ความรักเมตตาอุทิศการปฏิบัติให้แก่บุคคล ธรรมชาติ และสรรพสิ่งด้วยความจริงใจ ..มิใช่เสแสร้ง ใจคิดอย่าง ปากพูดอย่าง แต่กระทำไปอีกอย่าง หรือคิดพูดทำด้วยความหยิ่งยะโสโอ้อวดอำนาจบาตรใหญ่ข่มเหงผู้อื่น…

ยามใดเจ้าได้มาซึ่งลาภยศถาบรรดาศักดิ์และคำสรรเสริญอันสูงส่ง ก็จงอย่าหลงใหลยึดมั่นใน”โลกธรรมมายา”นั้นว่า...มันจะคงอยู่แน่นอนเสมอไป... เจ้าต้องระลึกรู้และหมั่นทบทวนตรวจสอบตัวเองโดยไม่ประมาทว่า ในสักวันหนึ่งบรรดาลาภยศสรรเสริญหรือปิติสุขทั้งมวลนั้นก็อาจจะพินาศมลายหายสิ้นไปในชั่วพริบตาเดียวก็เป็นได้ หากเจ้าไม่รู้จักสร้างบ่มเพาะรักษาศรัทธาสัจจะแห่งคุณธรรมให้ดียิ่งขึ้นไป.

แม้นลูกมีความรู้เชี่ยวชาญเก่งกาจอาจสามารถเพียงใด ก็จงอย่าอวดผยองคนองตนว่า จะไม่มีใครมาสู้ต่อกรกับเจ้าได้... หากแต่เจ้ายิ่งจะต้องนิ่งสงบสำรวมสติจิต หมั่นเพียรฝึกฝนใฝ่รู้ปรับปรุงแก้ไขตนเองอยู่ตลอดเวลา...เพื่อให้เกิดปัญญาแตกฉาน แล้วจงมอบผลลัพธ์และศรัทธาแห่งการเรียนรู้ทั้งมวลเสียสละให้แด่บรรดาเพื่อนมนุษย์สรรพสัตว์นำไปใช้ให้เกิดคุณประโยชน์แก่อนุชนรุ่นหลัง. ถ้าเจ้ากระทำได้เช่นนี้ เจ้าก็จะเป็นผู้ที่มีคุณธรรมอันสูงส่งและจะคงความสูงส่งนั้นเอาไว้โดย”ไม่มีวันตกต่ำไปตราบจนวันตาย...”

แต่...นอกเสียจากวิบากกรรมอันเป็นผลบุญกรรมเก่าของเจ้า ซึ่งไม่มีผู้ใดล่วงรู้ได้ว่า ในชาติปางก่อนนั้นเจ้าได้เคยทำอกุศลกรรมใดเอาไว้บ้าง วิบากแห่งอกุศลกรรมอันนั้นย่อมติดตามตัวลูกมา แล้วส่งผลเมื่อถึงเวลาของมันเสมอ...หากเจ้ามีกุศลกรรมที่ติดตนมาดีแล้วซึ่งบริสุทธิ์อย่างแท้จริง อกุศลกรรมก็จะกลับกลายเป็นอโหสิกรรม นั้นคือ กรรมที่มิอาจตามมาสนองถึงแก่ตัวของเจ้าได้…

ลูกยังจะต้องเคารพและกตัญญูบูชาในบรรพชน ครูอาจารย์ เจ้านายบริวารลูกน้องทุกชั้นชน จงสรรเสริญ ค้ำชู รักษาคุณงามความดีของท่านให้แผ่ไพศาล ชาติบ้านเมืองศาสนาและผืนแผ่นดินที่อาศัยเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ เจ้าจะต้องสำนึกเทิดทูนรักษาไว้ด้วยชีวิต เจ้าจะต้องยึดถือมั่นในความสัจจะ สุจริต ละอายกลัวเกรงการ”กระทำชั่ว”ในทุกเวลาไม่ว่าเจ้าจะอยู่สถานที่หรือสถานการณ์-เงื่อนไขอย่างใด.

ขอให้ลูกจงรักษาสัจจะและคุณธรรมทั้งมวล เพื่อคุณค่าอันสุงสุดในตัวตนของเจ้าและวงศ์ตระกูล จงจดจำคำสอนนี้เอาไว้โดยความไม่ประมาทและจงมีสติรู้ตนอยู่ทุกเมื่อ.

จาก พี่สหกรณ์... ผู้ที่กำลังร่วมเดินทางไปด้วยกัน..ว่างเปล่า..

<><><><><><><><>><><<><><>><><><><><><><><> <><><><><><><><>><><<><><>><><><><><><><><>

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน sahakornsongrat



ความเห็น (0)