เข้าพรรษา (34) ; คนที่เห็นคุณค่าเราไม่ใช่คนที่เดินจากเราไป

Ka-Poom
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ

"คนที่เห็นคุณค่าเรา...คือ คนที่อยู่ตรงหน้าเรา หาใช่คนที่เดินจากเราไป"

เป็นคำพูดที่ข้าพเจ้าบอกทั้งต่อตนเอง และผู้อื่นเสมอ...

ในหลายๆ ครั้งเวลาที่เดินทางไปเป็นวิทยากรตามที่ต่างๆ บางครั้งมีคนที่ออกจากห้องประชุมไป ผู้จัดจะห่วงใยและเป็นกังวลมาก ข้าพเจ้ามักจะบอกและให้กำลังใจว่า "อย่าได้เคือง หรือเป็นกังวลเลย...คนที่เห็นคุณค่าเรา...คือ คนที่อยู่ตรงหน้าเรา หาใช่คนที่เดินจากเราไป" เราจึงควรทุ่มเทพลังแห่งใจของเราให้กับบุคคลที่อยู่กับเรา ณ ขณะนั้น

ประโยคนี้...ได้ผลุดขึ้นมาอีกครั้ง ...เมื่อข้าพเจ้าได้ฟังประวัติของหลวงพ่อพุธ ฐานิโย...

"พยาธิที่อยู่ในกายเรายังทำให้เราป่วย นับประสาอะไรต้นไม้ในป่ากลับเป็นหยูกยาช่วยชีวิตเรา"

"ญาติพี่น้องที่โกรธเคืองกันแทบตาย ก็ไม่มีค่าเท่ากับคนอื่นที่คอยช่วยเรา..."

พอได้ฟังในสองประโยคนี้...

คติที่ข้าพเจ้าใช้เตือนใจตนเองก็หวนคืนกลับมาอีกครั้ง...

และก็ไม่ใช่แค่เตือนใจเท่านั้น แต่นำมาสู่การปฏิบัติด้วย ... ดังนั้นเวลาที่ชีวิตข้าพเจ้า กำลังประสบสัมพันธ์อยู่กับใครข้าพเจ้ามักจะเต็มที่เสมอทั้งกายใจ และก่อนที่จะทำดีกับบุคคลใดใด ข้าพเจ้าก็จะปฏิบัติต่อแม่ก่อนเสมอ

เช้าวันนี้...อยู่ๆ ก็สะดุดนึกถึงคติของตนเองตอนที่ยกมือไหว้แม่ก่อนออกจากบ้าน...

"ก่อนที่เราจะกราบไหว้ใครได้ เราต้องกราบไหว้พ่อแม่เราก่อน...

ก่อนที่จะทำดี พูดดีกับใคร ...เราต้องพูดดี ทำดีกับพ่อแม่เราก่อน..."

ในจิตข้าพเจ้ามักจะคิดเช่นนี้ และก็ปฏิบัติเช่นนี้เสมอ และเมื่อขับรถออกจากบ้านฟังเทปประวัติของหลวงพ่อพุธ ฐานิโย คติธรรมท่านก็เทศน์สอนเรื่องนี้พอดี คล้ายข้าพเจ้าได้มีสิ่งมารับรองยืนยันในความคิด ฟังแล้วก็รู้สึกมีกำลังใจยิ่งนัก

ก่อนเข้าที่ทำงาน ...นำอาหารสามสี่หม้อ ไปถวายจังหันที่วัดก่อน (วัดป่าหนองไคร้) ...นี่เป็นกิจวัตรอันเป็นนิสัยที่ทำต่อเนื่องมาหกเจ็ดปี...

ถึงที่ทำงานได้เจอน้องสาวลูกของอา...ซึ่งเราไม่ได้เจอกันนานมาก

น้องทิมกำลังเรียนวิศวกรรมศาสตร์ สาขาโยธา ปีสุดท้ายและมาฝึกงานที่โรงพยาบาลที่กำลังมีการก่อสร้างตึก ๙ ชั้น

ทุกอย่างไม่มีความบังเอิญ มีสิ่งนี้จึงมีสิ่งนี้

การทำงานวันนี้เรียบง่าย ...ไม่มีอะไรที่ยุ่งยาก

เลิกงาน ...ก็กลับไปที่วัด ไปภาวนา-เดินจงกลม

เพียงแค่จุดเทียนเสร็จ กลิ่นหอมคล้ายดอกไม้ก็โชยมาพร้อมกับรถกอล์ฟองค์หลวงปู่วิ่งผ่านมา ทำให้ได้นั่งลงกราบท่านด้วยใจอันนอบน้อมและมีพลัง ...

การภาวนาวันนี้ แม้จะมีไก่มาล้อมรอบทางจงกลมเพื่อคอยจิกกินเทียน

แต่ก็ไม่ได้ทำให้เกิดเป็นความวุ่นวายในใจ

นึกถึงคำพูดของหลวงปู่ว่า "ทานเขาให้หมด อย่าได้เสียดาย..."

...

๒ กันยายน พ.ศ.๒๕๕๘

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ชีวิตและวิถีแห่งธรรม(ชาติ)



ความเห็น (0)