เข้าพรรษา (21) ; การป่วยทางจิตใจ

Ka-Poom
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ

เข้าพรรษา (21) ; การป่วยทางจิตใจ

เช้านี้แผลแห้งดีพันแผลไว้สักพักหลุด ก็เลยเอาผ้าพันแผลออก...ข้าพเจ้าถึงที่ทำงานเจ็ดโมงกว่าเท่าไรไม่ได้ดูนาฬิกาแน่ชัด พบผู้ป่วยจิตเวชยืนรอเยอะพบสมควร

กระบวนการทดสอบทางจิตเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง

การต้องเผชิญต่ออารมณ์ ความคิด และพฤติกรรมและการตอบสนองภายใต้แรงผลักดันในจิตเราเอง

การเจ็บป่วยทางจิตใจมีจำนวนทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ สะท้อนถึงการพ่ายแพ้ต่อความทุกข์ของผู้คน ความอดทนและเผชิญหน้าต่อความทุกข์ในชีวิตมีน้อยจึงป่วยทางจิตมากขึ้น

การรับบัตรจากผู้ป่วยและต้องคอยตอบคำถามซ้ำๆ เดิมๆ จากคนไข้จิตเวชมักทำให้ข้าพเจ้าได้ข้อคิดเสมอ ถ้าจิตเราไม่ได้รับการดูแลหรือจัดการไม่ว่าจะเรื่องสุขหรือทุกข์ ณ วันหนึ่งเราอาจจะป่วยเช่นเดียวกัน

วันนี้ผู้ป่วยเยอะมากสะท้อนว่าคนไข้จิตเวชมีมากขึ้นเรื่อยๆ ...แพทย์ออกตรวจ สองท่านเป็นจิตแพทย์จากโรงพยาบาลแม่ข่ายและแพทย์ทาง Neuro-Med และมี Re-Med ในกลุ่มอาการคงเดิม ในผู้ป่วยที่มีจำนวนเป็นร้อยเราสามารถจัดการให้แล้วเสร็จได้ก่อนบ่ายโมง

จุดที่น่าปรับปรุงและ Note ไว้ คือ กระบวนการคัดกรองผู้ป่วย...ทำอย่างไรจะให้เกิดความลื่นไหลมากขึ้น ประเด็นที่สะดุดก็น่าจะเป็นคนไข้ที่มาผิดนัดทำให้กระบวนการชะงักและล่าช้า สิ่งที่มองเห็นเป็นทางออกแก้ไขได้ในตอนนี้คือ ขยับเวลาให้บริการในกลุ่มที่ผิดนัดช้าออกไปและให้ผู้ป่วยที่มาตรงนัดได้รับบริการก่อน...พอถึง ๙ โมงค่อยเปิดรับบัตรในกลุ่มผู้ป่วยที่มาไม่ตรงนัด

ในผู้ป่วยที่ผิดนัดได้เก็บข้อมูลมาช่วงระยะเวลาหนึ่งพบว่า มักมีพฤติกรรมการทานยาไม่ถูกต้อง ส่วนมากยาเหลือ และยาหมดก่อน ในส่วนที่มีธุระหรือภาระกิจจะมีจำนวนน้อยซึ่งในประเด็นนี้เป็นโอกาสที่จะพัฒนาต่อไปได้อีก

ทุกๆ ขณะของการทำงานวันนี้ในใจระลึกเสมอว่า ...ผู้ป่วยจิตเวชเยอะมาก...ทำอย่างไรจึงจะช่วยให้เขาดำรงอยู่ได้แบบอาการไม่กำเริบ

๑.ต้องได้รับยาอย่างต่อเนื่อง

๒.ได้รับกำลังใจ

๓.ท่าทีที่เป็นมิตรด้วยจิตที่มีเมตตา

๔.สนับสนุนให้ใช้ชีวิตตามครรลองที่ถูกต้อง

...

และอีกมากมาย แม้ในทางปฏิบัติอาจดูเหมือนทำได้ยาก แต่ก็พยายามที่อยากจะทำ...

งาน Routine ทำให้คนหน้างานด้านสุขภาพเหนื่อยมากไม่ว่าจะเป็นแพทย์ พยาบาล เภสัช และอื่นๆ อีกหลายๆ ส่วน แต่หลายปีมานี่ข้าพเจ้าทดลองนำ R2R มาเป็นเครื่องมือทำให้เกิดความสนุกที่จะคิดแก้ไขปัญหาและอุปสรรคต่างๆ...แม้ว่าความเหนื่อยอาจไม่ลดแต่ปิติสุขจากปัญญาก็เกิดขึ้นได้

เลิกงาน...

เข้าสู่ทางจงกลม ดีมากๆ ร่างกายดูมีกำลังมากขึ้นกระฉับกระเฉงมากขึ้น ได้รับกำลังใจจากพ่อแม่ครูบาอาจารย์ แผลก็ดูเหมือนจะแห้งดีและพื้นที่แคบเข้า

ภาวะร้อนเกินลดลงมากทีเดียวมีความสุขสบายมากขึ้น ตกเย็นทำแผลและสวดมนต์ทำวัตรเย็น

เป็นที่เย็นจิตเย็นกายในตนเองพอสมควร

...

๒๐ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๕๘

Cr.ภาพถ่ายฝีมือคุณทอง สกลนคร

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ชีวิตและวิถีแห่งธรรม(ชาติ)



ความเห็น (0)