พระคุณแม่


วันแม่ เปรียนเสมือนวันแห่งความเจ็บปวดของแม่ มีทั้งความสุขและความเจ้บปวดมีทั้งน้ำตาที่ไหลรินลงมาพร้อมความปลื้มปิติที่เห็นลูกน้อยลืมตาออกมาดูโลกไปนี้ รู้อย่างนี้แล้วก็ยังมีบ่อยครั้งที่ทำให้แม่ร้องไห้เมื่อเดือนสิงหาคมทุกปีที่ผ่านมาก็รู้ตัวจะทำสิ่งดีๆให้แม่มีร้อยยิ้มแต่ด้วยความเป็นเด็กและขี้อายก็ยังไม่กล้าที่จะเข้าไปกอดไปหอมแก้มแม่สักครั้งได้แต่นำดอกมะลิมาไหว้แม่แล้วยิ้มอย่างเขินอายก็หวังว่าจะมีสักครั้งที่จะรวบรวมความกล้้าเข้าไปกราบเท้าแม่สักครั้งในวันที่ไม่สายเกินไป


ตั้งแต่เด็กจนเติบโตเป็นวัยรุ่นแม่เฝ้าสั่งสอนให้เป็นคนดีตั้งใจเรียนหนังสือและแม่ก็ให้ความรักอย่างจริงใจแม้ว่าสิ่งที่เคยผิดพลาดไปนับไม่ถ้วนแม่ก็ยังให้อภัยเรามาเสมอและยังมอบร้อยยิ้มทั้งๆที่แม่ก็ต้องเสียน้ำตาความผิดของลูกไม่ว่าจะครั้งไหนร้ายแรงสักเพียงใดแม่ก็ยังพร้อมที่จะอ้าแขนกอดลูกด้วยความรักเสมอมาถึงแม้ว่าบ้างทีแม่อาจว่าจะโมโหใส่แต่แม่ไม่เคยทิ้งเราเลย


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน พระคุณแม่



ความเห็น (0)