"ฝันดีของฉัน"


ตอนเป็นเด็ก ฉันเคยฝันและจินตนาการว่า...ฉันนี่แหละคือตัวเอกในละคร แล้วฉันก็ทำฝันนั้น โดยดำเนินเรื่องราวในชีวิตไปตามท้องเรื่องที่ตนเองฝันและอยากจะให้เป็น...เป็นคุณหนู คุณนาย นางฟ้า เป็นเจ้าของร้านอาหาร เป็นคุณครู เป็นพยาบาล เป็นนักร้อง เป็นแดนเซอร์บ้าง ตามประสาเด็ก ๆ แต่จะว่าไปแล้วการได้ใช้ชีวิตในสิ่งที่ฝันในตอนนั้นมันช่างมีความสุขเหลือเกินเน๊อะว่ามั๊ย?

"ได้กำหนดชีวิตของตัวเราเองไม่ต้องมีใครมาบังคับในสิ่งที่อยากจะให้เป็น"

แต่พอโตขึ้นฉันเริ่มรู้สึกว่า...ความฝันที่ฉันฝันไว้ในวัยเด็กมันช่างแตกต่างกับตอนนี้ซะเหลือเกิน ใช่! มันก็แค่ความฝัน แต่มันกลับยิ่งเด่นชัดมันมากขึ้นทุกวัน และต้องทำมันให้เป็นจริง

มันก็จริงนะ คนทุกคนย่อมก็มีฝันเป็นของตัวเอง ซึ่งความฝันของฉันอาจเป็นฝันของใครอีกหลาย ๆ คน แต่มันอยู่ที่เราแล้วล่ะ ว่าจะทำความฝันนั้นให้เป็นจริงได้ยังไง บางคนอาจต้องใช้เวลานานหลายเดือน หลายปีที่กว่าจะทำความฝันนั้นให้สำเร็จ บางคนก็ต้องขวยขวาย ไต่ตามฝันที่วาดหวังเอาไว้ ต้องอาศัยความตั้งใจและพยายามอย่างมากถึงมากที่สุด

"ความฝันของฉัน" ความฝันของฉันงั้นหรอ? ฉันเคยฝันและฉันคิดว่าฉันสามารถทำมันให้สำเร็จได้ ฉันมั่นใจ ตั้งใจอย่างงั้น และฉันจะทำมันให้ดีที่สุด แต่ใครจะไปรู้ล่ะ...ว่าในสิ่งที่ฉันคิดและพยายามทำมันอย่างสุดความสามารถ มันกลับทำให้ฉันต้องตื่นจากฝันก่อนที่มันจะเป็นจริง มันถือเป็น "ฝันร้าย" ที่สุดในช่วงชีวิตของฉันเลยก็ว่าได้

(ในเมื่อความโชคร้ายยังมีความโชคดีแฝงอยู่เสมอ) ฉันขอบคุณฝันร้ายในวันนั้นที่ทำให้ฉันได้เริ่มต้นกับฝันใหม่ของฉัน ฝันที่ฉันกำลังทำมันในตอนนี้และมันยิ่งใกล้..."ความจริง" ขึ้นมาทุกทีแล้วล่ะ ฉันมีความหวัง ฉันมีกำลังใจ...ในฝันนี้อย่างเต็มเปี่ยม แม้มันจะเป็นฝันที่อาจมองไม่เห็นปลายทางที่แน่นอนและชัดเจนสักเท่าไหร่ แต่ทุกครั้งที่ฉันมองย้อนไปในจุดเริ่มต้นของความฝัน มันก็ทำให้ฉันเห็นว่า...ฉันมาไกลแล้วนะ และต้องทำมันต่อไปให้ถึงที่สุด แม้ว่าปลายทางของฝันจะเป็นเช่นไร ซึ่งฉันหรือใครก็ไม่มีทางรู้ได้หรอก แต่ฉันพร้อมที่จะยิ้มรับกับความจริงที่เกิดจากฝันในครั้งนี้ ด้วยความเต็มใจ...และหวังว่ามันจะเป็น "ฝันดี"ของฉันนะ

ขอบคุณความฝันที่ทำให้ฉัน "อดทน"

ขอบคุณความฝันที่ทำให้ฉัน "เข้มแข็ง"

ขอบคุณความฝันที่ทำให้ฉันอยู่กับเป็นจริงให้ได้...

ขอบคุณความฝันที่ทำให้ฉันยิ้มได้กับทุกวัน...

ขอบคุณความฝันที่ทำให้ฝันของฉันเป็นจริง...

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกครูเป็นเลิศ...นางสาวรัตนา กาวีเมือง



ความเห็น (4)

เขียนเมื่อ 

ฝันแล้วฝันให้ไกล

แล้วไปให้ถึงครับ

เขียนเมื่อ 

ขจิต ฝอยทอง ขอบคุณค่ะอาจารย์
สักวันต้องไปถึงแน่นอนค่ะ ^_^

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณ ที่มาแบ่งปันสิ่งดีัๆให้แก่กันนะคะ

เขียนเมื่อ 

ภาพประจำตัวหน้าเต็มแล้ว

เย้ๆๆ