สู้ สู้ ลูกพ่อ


เกือบสองเดือนที่ลูกไปเรียนเทอมนี้ เนิ่นนานจนความคิดถึงกลายเป็นสิ่งที่คุ้นชิน

และหวังในใจลึกๆว่าจะทำให้ลูกคุ้นเคยกับความเหงา ยามอยู่คนเดียว หลังผ่านวันแห่งการฝึก

สิ่งที่ลูกจะได้ย่อมมีมากกว่าใบปริญญาที่รออยู่ในวันข้างหน้า แม้ยาวไกล

แต่ความอดทน การให้ความร่วมมือ การได้รับความร่วมมือร่วมใจ

การปรับเปลี่ยนมุมมอง ปรับสภาพจิตใจกับเพื่อนๆทั้งที่ความคิดเห็นบางอย่างแตกต่างกันไป

ทั้งความเห็นใจ ขัดใจ ตามใจ

ทุกอย่างค่อยๆเปลี่ยนไป ตามวันเวลาที่ไม่เคยหยุดนิ่ง...

ภาพนี้ ที่ลูกส่งมาให้ดู พร้อมคำบรรยายว่า เอ้า ฮุย เร ฮุย...นั้นบอกในทีว่าคือความสามัคคี ความร่วมมือร่วมใจเพื่อให้งานนั้นผ่านไปได้ด้วยดี

เป็นภาพที่บรรยายข้อความที่พ่อกล่าวไว้ในข้างบนนี้ได้เป้นอย่างดี

พ่อมีแต่เพียงคำอวยพร และกำลังใจให้ลูก สู้ สู้ และให้ประสบความสำเร็จตามตั้งใจ

สู้ สู้ ลูกสาวพ่อ...

...............

25 พฤศจิกายน 2557

พ.แจ่มจำรัส

หมายเลขบันทึก: 581106เขียนเมื่อ 25 พฤศจิกายน 2014 10:11 น. ()แก้ไขเมื่อ 25 พฤศจิกายน 2014 10:11 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง


ความเห็น (4)

งดงามครับ...มิตรภาพผู้คนรอบกาย จะโอบกอก ปกป้องมิให้ความเหงาทะลุเข้าไปคุกคามได้....

ชื่นชมครับ

อีกไม่นาน คงได้เห็นความสำเร็จอันสวยงามของน้องปอ สมดังตั้งใจนะจ๊ะคุณพิชัย

อาคารเก่าสวยจังครับ น่าบูรณะครับ คิดถึงการออกค่ายครับ

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี