สู้ สู้ ลูกพ่อ

เกือบสองเดือนที่ลูกไปเรียนเทอมนี้ เนิ่นนานจนความคิดถึงกลายเป็นสิ่งที่คุ้นชิน

และหวังในใจลึกๆว่าจะทำให้ลูกคุ้นเคยกับความเหงา ยามอยู่คนเดียว หลังผ่านวันแห่งการฝึก

สิ่งที่ลูกจะได้ย่อมมีมากกว่าใบปริญญาที่รออยู่ในวันข้างหน้า แม้ยาวไกล

แต่ความอดทน การให้ความร่วมมือ การได้รับความร่วมมือร่วมใจ

การปรับเปลี่ยนมุมมอง ปรับสภาพจิตใจกับเพื่อนๆทั้งที่ความคิดเห็นบางอย่างแตกต่างกันไป

ทั้งความเห็นใจ ขัดใจ ตามใจ

ทุกอย่างค่อยๆเปลี่ยนไป ตามวันเวลาที่ไม่เคยหยุดนิ่ง...

ภาพนี้ ที่ลูกส่งมาให้ดู พร้อมคำบรรยายว่า เอ้า ฮุย เร ฮุย...นั้นบอกในทีว่าคือความสามัคคี ความร่วมมือร่วมใจเพื่อให้งานนั้นผ่านไปได้ด้วยดี

เป็นภาพที่บรรยายข้อความที่พ่อกล่าวไว้ในข้างบนนี้ได้เป้นอย่างดี

พ่อมีแต่เพียงคำอวยพร และกำลังใจให้ลูก สู้ สู้ และให้ประสบความสำเร็จตามตั้งใจ

สู้ สู้ ลูกสาวพ่อ...

...............

25 พฤศจิกายน 2557

พ.แจ่มจำรัส

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ลมหายใจของน้องปอ



ความเห็น (4)

เขียนเมื่อ 

งดงามครับ...มิตรภาพผู้คนรอบกาย จะโอบกอก ปกป้องมิให้ความเหงาทะลุเข้าไปคุกคามได้....

ชื่นชมครับ

เขียนเมื่อ 

อีกไม่นาน คงได้เห็นความสำเร็จอันสวยงามของน้องปอ สมดังตั้งใจนะจ๊ะคุณพิชัย

เขียนเมื่อ 

อาคารเก่าสวยจังครับ น่าบูรณะครับ คิดถึงการออกค่ายครับ

เขียนเมื่อ 

-ขอบคุณทุกกำลังใจครับ

อาจารย์