กระบวนการที่ร่วมสร้าง...บารมี


กระบวนการที่ร่วมสร้าง...บารมี

ความตั้งใจเดิมของข้าพเจ้าคือ ...โครงการบ่มเพาะเด็กๆ ต้นกล้าวัยใสนี้น่าจะจัดเดือนละครั้ง ประมาณว่าเป็นงานอดิเรก ค่อยบ่มเพาะไปแบบใจเย็นๆ เพราะดูเหมือนเริ่มทำแบบเป็นทางการมากขึ้น ไม่เหมือนปีที่แล้ว ... ที่ทำไปแบบสบายๆ

แต่เมื่อหารือกันในหลายๆ ฝ่ายต่างเห็นพร้องว่าน่าจะทำต่อเนื่องทุกสัปดาห์และทดลองดูสามเดือน ในใจ ณ ขณะนั้นว่า มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ และก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ จริงเมื่อมาถึงวันนี้ แต่ในความไม่ง่ายนั้นคล้ายหัวใจได้ขัดเกลาอย่างรวดเร็วในช่วงเวลาช็อตต่อช็อต...

อดทน...นี่เป็นบารมีข้อสำคัญมากๆ เลยที่ได้ฝึกฝนมากๆ พอกับวิริยะบารมี บวกกับสัจจะที่ได้ตกลงกันไว้ ก็ต้องไปให้ถึงปลายทาง ซึ่งบางคนอาจมองว่าเป็นงานเล่นๆ ไม่ต้องจริงจังขนาดนั้น แต่สำหรับข้าพเจ้าเรื่องสัจจะเป็นเรื่องจริงเสมอสำหรับข้าพจะละไปไม่ได้
ปัญญาบารมีได้ใช้แทบทุกกระบวนการต่อปัญหาอุปสรรคที่มากระทบ น่าจะไว้รอถอดบทเรียนเมื่อเสร็จกระบวนการทั้งหมด ซึ่งที่สุดนำมาซึ่งอุเบกขาบารมีได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

ทานบารมีนี่ไม่ต้องเอ่ย ได้บังเกิดนับตั้งแต่ตัดสินใจเริ่มทำ พอๆ กับเมตตาบารมีที่ได้ฝึกฝนผ่านเด็กๆ ที่มาแบบรูปแบบต่างๆ นานา 

สำหรับข้าพเจ้าแล้วนี่คือ ความยิ่งใหญ่อันประเสริฐในความเป็นปัจจุบัน ณ ช่วงเวลานี้ของชีวิต

ในภารกิจที่เข้มขึ้น มีผู้คอยเกื้อหนุนและมาร่วมบ่มเพาะบารมีไปพร้อมๆ กันไม่ว่าจะเป็นคุณนิด แม่นาง น้าติ๋ว ... แม่รีย์ แม่มี คุณยายตึ่ง คุณยายกุล แม่ทิพย์ สังกะลีตัวน้อยแต่จิตวิญญาณโต...บอย ทุ่ง เบียร์ ภูมิ และที่สำคัญคือ พระอาจารย์ต้อ ที่เปิดโอกาสให้ได้ทำ และเมตตาที่ยิ่งใหญ่ขององค์หลวงปู่ที่ให้โอกาสอย่างไม่มีประมาณไม่มีที่สุด

ฟูกนุ่มที่คอยรองหลังหนุนหลัง ...แม่และพี่สาว ครอบครัวและเครือญาติ พี่ๆ กลุ่มเพื่อน ๑๔ ดร.ขวัญสุมาณา พิณราชจากสุพรรณบุรี แม่รุ่ง น้ากุล และกัลยาณมิตรมากมายหลายท่านที่เข้ามาโอบอุ้มให้การสร้างภารกิจนี้ดำเนินย่างก้าวมาได้

แต่ละย่างก้าวก็ใช่ว่าจะผ่านไปด้วยดี มีแต่เหตุที่น่าชวนให้หยุดทำ แต่...ก็คงหยุดไม่ได้ เพราะหัวใจนี้ได้ถวายแด่พระรัตนตรัยไปแล้ว

นึกๆ ย้อนไปก็มั่นคง...อันเป็นความมั่นคงในธรรมต่างๆ
ช่างเป็นความงดงามที่เราได้มีเรื่องเข้าทดสอบ ให้เกลาใจเราได้แข็งแกร่งและอ่อนโยน...

แรงต้าน...ที่ปรากฏ
ทำให้นึกถึงกระแสน้ำที่เคยก้าวเดินทวนกระแสเมื่อหลายปีก่อน
มีผู้ร่วมลุย มีผู้ยืนดูคอยเชียร์ มีผู้ยืนดูอย่างตำหนิ มีผู้ยืนดูอย่างเฉยเมย และมีผู้ที่ไม่แม้จะชำเลืองมาดู

นี่คือ บทเรียนที่ได้เรียนรู้
คือ ความดงามของชีวิตที่ได้ทำความเข้าใจและเติบโตทางจิตวิญญาณ

คือผลตอบแทนที่มีคุณค่าอย่างยิ่งมากของชีวิตนี้
เด็กน้อยๆ ต้นกล้า ไม่ว่าจะเป็นเด็กต้นกล้ายาเสพติด ต้นกล้าใสใส ต้นกล้าแม่ขาวน้อย ต้นกล้าสังกะลี เหล่านี้คือ เทวดาน้อยๆ ที่หัวใจสะอาดและมาเปิดโอกาสให้แม่ครูได้บ่มเพาะบารมีด้านต่างๆ ในตนเอง 

...
๑๐ พฤศจิกายน พ.ศ.๒๕๕๖

 

หมายเลขบันทึก: 553091เขียนเมื่อ 10 พฤศจิกายน 2013 21:29 น. ()แก้ไขเมื่อ 10 พฤศจิกายน 2013 21:29 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง


ความเห็น (3)

ในเมื่อ พระพุทธเจ้าแนะนำให้ ตนเป็นพึ่งพาแห่งตน

แล้วทุกวันนี้ จะต้องสร้างบารมี สร้างบุญ เป็นสิ่งพึ่งพากระนั้นหรือ

ทำทุกสิ่งให้อยู่ในกรอบแห่งภาระหน้าที่เถิด อย่าไปสร้างวรรณกรรมว่ามันเป็นบุญ เป็นบารมี อะไรเลย

ลูกหลานรุ่นต่อๆไป จะได้หลุดพ้นจากวลีวรรณกรรมนั้นเสียที มันกดเรามานานเท่าไรแล้ว ทำให้เราไม่สนิทสนมกับ วลี ภาระหน้าที่ ในวันนี้ไง

เราก็ได้แต่สร้างเด็กเล็กของเราไป ส่วนการเมืองก็สร้าง ส.ส. ที่พอจะรู้ว่าอยู่พรรคใดจะได้รับเลือกก็หาไว้

สมมติมาเช่นนี้ ก็เล่นตามสมมติให้สมบทบาท ... 

ไม่มีรุ่น ไม่มีลูก ไม่มีหลาน แต่เล่นไปตามบทบาทสมมติ

พูดไปตามบทแห่งสมมติ ... ไปเอาจริงอะไรมากมาย

วลี วรรณกรรม ... พูดไป ไม่จดจำมันก็เลือน พูดไปแล้วจำมันก็ฝังในใจ

...

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี