วิถีธรรมชาติของ...พี่หน่อยน้อย

  ติดต่อ

  กิจกรรมที่เลือกผ่อนคลายของพี่หน่อยน้อย  

วันนี้ดิฉันออกจากที่ทำงานเร็วกว่าปกติ...ซึ่งทุกครั้งจะกลับประมาณเกือบจะหกโมงเย็น...
แต่ด้วยความที่มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงแดดรำไร...จึงรีบเก็บโต๊ะ...หิ้วกระเป๋า..
และสะพายกล้อง...ตามพี่หน่อยน้อย ไปที่สวน...
...
ก่อนไปถึงดิฉันแวะไปที่บ้านเพื่อเอาอุปกรณ์เพิ่มเล็กน้อย..
ไปถึงบ้านพี่หน่อยน้อย...ก็เจอพี่หน่อยน้อยจะเดินเข้าไปสวนด้วยการแต่งตัวที่พร้อม...
ในสวนมีแปลงหญ้าเจนนี่...กว้างมาก และมีปลูกต้นไม้...หลากหลาย
พี่หน่อยน้อยค่อนข้างจะรับ case บำบัดยาเสพติดมากในแต่ละวัน...
และเมื่อกลับถึงบ้าน...สิ่งแรกที่ถือว่าเป็นภาระกิจที่ต้องทำเป็นประจำ คือ...การเข้าสวน
เพื่อเกี่ยวหญ้า..เตรียมดิน รดน้ำต้นไม้..ฯลฯ...ทุกอย่างที่เป็นงานสวน
ดิฉันนั่งคุยไปพลางขณะที่พี่หน่อยน้อยเกี่ยวหญ้า...พี่เล่าให้ฟังว่า
หญ้าปลูกไว้เยอะนี้เพื่อ..ให้วัวกินเพื่อเอามูลวัวไปทำปุ๋ยชีวภาพ...
และปุ๋ยชีวภาพนี้ก็นำไปใช้ในสวนที่อยู่เมืองจันทร์(จ.จันทร์บุรี)...

...
ดิฉันนั่งทำหน้าตะลึงเพราะทีแรกเข้าใจว่า..แปลงหญ้าเหล่านี้ปลูกไว้ขาย
แต่พี่หน่อยบอกว่า..สวนผลไม้ที่อยู่เมืองจันทร์นั้นพี่อุ๊(สามีพี่หน่อยน้อย)ต้องการที่จะใช้ปุ๋ยชีวภาพ
ไม่ต้องการใช้ปุ๋มเคมี...ภาพที่พี่หน่อยน้อยเล่านั้นแววตาเป็นประกาย มีความสุขมาก
ดิฉันโดนเตือนว่าระวังคันนะ..หญ้าน่ะทำให้คัน...ดิฉันได้แต่หัวเราะ..แต่ก็ยังมุดเดินไปในกอหญ้า..เพื่อตามไล่ผีเสื้อ
มีความสุขมากเลยคะ...
กับการแวะมาเที่ยวสวนบ้านพี่หน่อยน้อยในวันนี้...
ระหว่างที่พี่หน่อยน้อยเกี่ยวหญ้าไปเรื่อยๆ...ดิฉันก็เดินเที่ยวในสวนเก็บภาพไว้ในมุมที่ตนเอง...มองว่าสวย
เก็บและซึมซับไว้...ในอารมณ์แห่งสุนทรียะ...

...
วันนี้รับ case หนักหลาย case แต่ก็รู้สึกผ่อนคลายยิ่งนัก...ในความรู้สึกของยามเย็นในวันนี้

พี่หน่อยน้อย...กับชุดที่มิดชิดและเตรียมพร้อมที่จะลุยสวน..คะ

 

 

เก็บภาพจากทางเดินเข้าไปที่สวนคะ...สีเขียวและความชุ่มชื่น สบายใจสบายตาต่อภาพเบื้องหน้าที่มองเห็นยิ่งนัก

ต้นหญ้าที่กำลังโตขึ้นมาใหม่หลังจากเก็บเกี่ยวไปแล้วเมื่อประมาณสัปดาห์ที่ผ่านมา

พี่หน่อยน้อยตั้งเป้าหมายว่า...ต้องเต็มล้อเข็ญนี้..เพื่อที่วัวจะได้กินเต็มอิ่มในวันพรุ่งนี้

ไปเจอน้องหมูหลานและเพื่อนบ้านพี่หน่อยน้อย (เครือข่าย friend

corner วิทยาลัยเทคนิคยโสธร)

แสงแดดรำไร...ทาบทอกับดอกหญ้า...

วัวสาว...ขี้อายเพิ่งโผล่หน้าขึ้นมา หลังจากที่ดิฉันรอจับภาพเธออยู่ประมาณสิบนาที...

.....

Note: บันทึกภาพโดย Ka-Poom เมื่อวันที่ 17 ตุลาคม 2549 ณ สวนบ้านพี่หน่อยน้อย...กับกิจกรรมยามว่างของคนจิตเวช

 

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 54993, เขียน: , แก้ไข, , สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 4, อ่าน: คลิก

คำสำคัญ (Tags) #ความสุข#ครอบครัว#ผ่อนคลาย#อารมณ์ดี#ความสุขใจ#ความเป็นมิตร#คนเล่าเรื่องจิตเวช#น้องกัปตัน#วิถี

บันทึกล่าสุด 

ความเห็น (4)

  • มารายงานตัวครับ
  • ห่างหายไปนานมากๆ
  • ต้องขอเวลาติดตามอ่านนะครับ
  • ด้วยความระลึกถึงครับผม
Ka-Poom
เขียนเมื่อ 

สวัสดีคะ...ท่าน ผอ.บวร

ดีใจมากเลยคะที่ได้เจอท่านอีกครั้ง...ห่างหายไปนานเลยนะคะ...ถึงว่ากลอนอันไพเราะของท่านนั้นหายไปไหน...

...

ท่านคงสบายดีนะคะ

ขอบคุณนะคะที่แวะมา...

(*^__^*)

กะปุ๋ม

sompornp
IP: xxx.28.25.220
เขียนเมื่อ 

อืม......ชีวิตมีหลายด้าน

หลายมิติ..ที่ต้องศึกษา

เฉกเช่นความรัก......

"ถ้าปราศจากความรักที่เต็มล้นของพ่อแม่

เราคงไม่อาจจะเข้าใจรักครั้งไหนในชีวิตของเรา"

ขอให้เป็นเช้าที่สดใส...และเป็นกำลังใจให้ชาวจิตเวชค่ะ

 

Ka-Poom
เขียนเมื่อ 

พี่ sompormp คะ...

ขอบคุณนะคะสำหรับข้อคิดดีดี..

และกำลังใจที่มีให้...

ขอบคุณนะคะที่แวะมา

(^_____^)

กะปุ๋ม